POESÍA EN FEMININO

Poesía en feminino, si, porque non existe o sexo, só o xénero.

Porque os determinantes el/ela xa non determinan nada se non queren.

Porque todos somos elas e todas, eles.

Neste entre lusco e fusco da ousadía sostéñome en ti que me comprendes.

En ti, muller, en vós-nós femias do mundo e da man da historia que sempre nos ignora

inventando crenzas e pecados indisolúbeis como o aceite en auga doce,

como a terra nai en uranio enriquecido.

Poesía en feminino, porque aínda tetas non rima con poetas,

a pesar das rosalías, das luces, das helenas, das xelas, das luísas ou das emmas.

Porque dos condutos seminais saen palabras escollidas,

metáforas sorprendentes, imaxes inigualábeis, alegorías fóra das dimensións aceptadas…

e das trompas de Falopio só óvulos sanguentos de refugallo en tres soles por lúa.

Poesía en feminino, porque esta noite, amor, non teño cefalea,

pero tampouco quero soportar o teu peso sobre min no berce dos teus soños,

nin escoitar sentencias como que son a “muller” da túa vida;

non sabes, ceo, o que desexaría ser a “persoa” que acotío te acompaña!

(e non penses que por iso te amo menos, son eivas da linguaxe, de seguro…)

Eivas da linguaxe, desa linguaxe sexista que empregamos día a día,

inconscientes do dano que fixemos no onte, facemos no agora e aínda faremos no futuro

cada vez máis incerto en igualdade a pesar das loitas por uns mínimos dereitos.

Mínimos con minúsculas en Times New Roman de corpo seis

-votos en referendos organizados polos mandatarios de quenda,

en comicios de partidos políticos non paritarios e paridos por homes de xeito incruento,

acceso ao traballo de fóra (e ao de dentro)

con salarios reducidos, sen a flor de sal reservada para os traballadores de oficio,

aqueles -eles- aos que pertence por dereito un posto, unha praza, un destino…

Poesía en feminino, porque a voz que se eleva até as alturas, nesta altura,

xorde de cordas de frecuencias curtas, aguda

como trade de aceiro que en formigón armado desexa penetrar,

como subela sutil que vai furando na cerna dura

até atopar a esencia da palabra que nomea, que adxectiva, que contén e que define

a existencia de nós para nós sempre nun neutro e plural que nos designe.

 

Poesía en feminino, para fornecer de epítetos aquilo que se extingue,

para inzar de vida canto medre no paraíso das ilusións que se dan por perdidas,

das realidades que esmorecen por falta da choiva (non aceda) restrinxida polos neboeiros xordos que non responden ás chamadas dende números secretos

e que vagan vagamente vagabundos coa bagaxe de bágoas agochadas

na equipaxe de seu, esquecida nalgunha estación á deriva.

Poesía en feminino que hoxe agromou do humus deste sotobosque estruturado

en loas, en lembranzas, en prestixios, en nomes e homes concienciados,

en donas produtoras, reprodutoras, fecundas en texturas,

en poemas, en verbas escollidas que agora escoita o noso espírito afectado.

 

***

Lembro unha Sinfonía nº 1, “Ruptura lírica” en Re Maior, Opus doce

no seu terceiro movemento (Tipo minueto de sonata ternario), sección terceira (Re-exposición da Sección I, sen repeticións) que así dicía:

Tres .

Tres de veo en triángulo cumprido

sobre a fermosa face agochada baixo a tea luída.

Tres de trío

por catro de cadrado,

de cela autorizada, permitido serrallo

onde as flores tenras murchan esquecidas

das agullas do tempo en reloxos parados.

Tres por catro de danza non bailada,

de ritmo non sentido, de calada

boca rindo

inquedanzas perdidas nese abismo

machista, decadente e consentido

por poderes absurdos, dominantes

das conciencias detidas no divino,

na falacia integrista soterradas,

baixo o peso de aceiro das olladas

dos imáns  de mans longas e engurradas

que prolongan as túnicas raídas

e colocan os burkas sobre as vidas.

Tres por catro, sen présa, mais lixeiro,

rematado no seu ton principal:

na denuncia que ascende contra o vento

dende as cordas da voz en espiral.

 

***

Poesía en feminino, se seguimos penduradas da esperanza

entre fíos de araña enmarañados, mais cumpridos, enormes contra o tempo,

fortes – por veces- contra a nada,

mais, febles se pretenden encadear a nosa loita.

Poesía en feminino, agora, xa, facendo historia.

 

María Xosé Lamas

16-9-2017

A Chaira e Ferrolterra unidas coa poesía pola igualdade e contra a violencia machista.

A Chaira e Ferrolterra unidas coa poesía pola igualdade e contra a violencia machista.

POESÍA EN FEMININO

Así se chama a iniciativa que a Concellaría de igualdade de San Sadurniño organiza para o dia 16 de setembro ás 18:30 no patio do prazo municipal um recital poético musical no que ten unha importante participación a poesía chairega.

Varias das persoas integrantes da Nova Poesía Galega achegaranse a San Sadurniño para intervir neste evento que ten como finalidade visibilizar a creatividade literaria feminina e o seu compromiso pola igualdade e contra a violencia machista.

Ao evento asistirán da NPG Nova Poesia Guitirica, Xelo Teijido, Mar Beres, Pas Veres e Antón de Guizán,  así como os vilalbeses María  Xosé Lamas e Martiño Maseda, a poeta do rural de Quiroga Ana Vila Portomeñe e a  pontesa Silvia Pardo Galdo. Tamén estará a poeta de Labrada, Luz Campello García (NPG) que ademais de ser unha profesional no ámbito do social tamén acaba de publicar “Inventario do prohibido” no que se fai unha chamada á igualdade real entre mulleres e homes.

Todos e todas traerán os seus versos ao patio interior da Casa do Concello, onde tamén poderemos escoitar as interpretacións da nativa de San Sadurniño Noreia Hermida Pérez ao piano e a frauta traveseira. O acto pecharao a cantautora Sandra Tenreiro e como peche contaremos coa actuación da profesora de Guitiriz co seu último traballo “InfuSons”.

*Información achegada dende a asociación Os Vilares, Lareira de Soños.

Os Vilares, Lareira de Soños
dosvilares@gmail.com
+34 662 183 149
www.dosvilares.com
www.facebook.com/osvilares
twitter@dosvilares1

CERTAME LITERARIO DO CONCELLO DE VILALBA

CERTAME LITERARIO DO CONCELLO DE VILALBA

Na tarde de onte, conducido polo xornalista Xulio Xiz, celebrouse na Casa da Cultura do Concello de Vilalba o acto de presentación dos poemarios gañadores na pasada edición do Certame Literario que convoca o Concello de Vilalba. Refírome concretamente ás obras Telúrica de Xosé Otero Canto e Sonetos preposicionais de María Xosé Lamas, que acadaran o primeiro e o segundo premio, respectivamente. Un acto ateigado de xente que acudiu a escoitar na voz dos propios poetas algúns apuntamentos sobre cadanseus libros, ademais do recitado duns cantos poemas dos mesmos. Amenizou o acto o cuarteto musical Tuba e Dálle.

Velaí unhas imaxes que ilustran parte do acontecido onte:

Deseguido, fíxose pública na voz de Xulio Xiz, integrante do xurado, a acta coa resolución da XLIII Edición do Certame Literario de Vilalba, un dos máis lonxevos da Galiza, e agora ademais de maior contía económica, ao reducir o número de galardóns a un único premio, o cal se incrementa até os 7.000€. Lida a acta descubrimos que a obra gañadora neste 2017 foi ANTÍDOTO da escritora coruñesa Emma Pedreira Lombardía.

Emma Pedreira xa posúe unha ampla traxectoria literaria, non só en canto a premios acadados senón tamén no tocante a libros publicados. Por citar algúns datos que dean conta do anterior: Premio López Abente de Poesía con s/t, XIV Premio de Poesía Concello de Carral por Libro das mentiras, V Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño con Casa de orfas, IX Premio de Poesía Novacaixagalicia con Antítese da ruína, Premio Johán Carballeira por Velenarias, IV Premio Internacional de Poesía, “El Mejor Poema del Mundo”, co poema Lista da compra da viúva. Sen esquecermos títulos coma Corazón e demais tripas, Bestiario de silencios, Bibliópatas e fobólogos, etc.

 

Medre a Poesía!

MARÍA XOSÉ LAMAS NA FEIRA DO LIBRO DA CORUÑA CON “SONETOS PREPOSICIONAIS”

MARÍA XOSÉ LAMAS NA FEIRA DO LIBRO DA CORUÑA CON “SONETOS PREPOSICIONAIS”

O vindeiro 7 de agosto, no transcurso da Feira do Libro da Coruña, a escritora vilalbesa María Xosé Lamas estará presentando e firmando exemplares do seu último libro, SONETOS PREPOSICIONAIS, co cal acadou o 2º Premio na XLII Edición do Certame Literario do Concello de Vilalba.

O acto desenvolverase entre as 18 e as 19:30 horas na caseta de Alvarellos Editora.

Posteriormente, ao redor das 21:10 horas, a propia autora acudirá á presentación de OLGA, a Revista de poesía galega en Madrid, nacida ao abeiro do Grupo poético Bilbao, pois participou, xunto con outras vintetres poetas galegas, no presente número de OLGA, intitulado nesta ocasión Donas vintecatro.

POÉTICA DO CORAZÓN

POÉTICA DO CORAZÓN

Sentín o gong anunciando a hora de mergullarnos no mar dos soños
a través dese río que flúe a pesar de si mesmo,
partindo do silencio, sempre do silencio
-orixe e fin da palabra enfiada e feita verso.
Tamén a claridade do metal percutido coas xemas dos dedos,
a carimba, os axóuxeres, as canas, o pandeiro…
Sons apreixados coas mans, sementados a eito,
mesturados co aire temperado do alento
dunha frauta e un clarinete baixo tinguidos de outono.
E no centro a voz de Eva, o seu veludo acariciando lento
a cor escintilante dos sentimentos que, ás veces sen dono,
revoan polo aire buscando un centro
no que aniñar, aínda fugazmente e sen pretexto.
E fiquei namorada da súa palabra, da súa dozura, da súa maxia, do seu talento…
hoxe tan preto!
Soñarei acotío coa súa luz difusa que convida ao desexo
das verbas de meigallo, da súa ollada que adoro porque ve dende dentro
e coa súa trade máxica afonda até o núcleo e dá alimento
aos sentires máis orfos.
Grazas, por todo!