CINSAS, NO CUMIO DO DESESPERO

CINSAS, NO CUMIO DO DESESPERO

Cinsas, no cumio do desespero,

alí onde a vida xa non conta.

Grisalla orballando sobre a seca,

tinguindo de neutro os xéneros,

silenciando os matices na escoita

da monodia alporizada das charetas.

Cinsas de naturezas máis ca mortas…

cadaleitos de fragas,

mortalla de carqueixas,

velorios coas candeas acesas

alumeando as bágoas máis discretas,

resignadas ao comezo da nada

co salouco afumado no aire denso.

Cinsas no remol aínda quente das sospeitas

que adoecen no profundo das conciencias

e afondan con trades e coitelos

nutrindo unha utópica vinganza

coas armas da impotencia.

Cinsas que xamais agocharán os versos

coa choiva máis ansiada dos/as poetas.

 

*Autoría da Imaxe: Faro de Vigo

40 ANOS DE POESÍA GALEGA. Nós Tamén Navegar

40 ANOS DE POESÍA GALEGA. Nós Tamén Navegar

Un verso en memoria de Xohana Torres ” Nós tamén navegar” deu nome a un Congreso sobre os últimos 40 anos de poesía galega que se celebrou no Pazo da Cultura de Pontevedra durante os días 6 e 7 de outubro.

Creadoras, analistas, críticas e, sobre todo, poetas que concordaron en que, adoptando calquera das súas múltiples formas, hoxe máis ca nunca, a poesía é necesaria.

Medre, pois, a POESÍA!

Velaí unha pequena galería fotográfica que reflicte momentos de dito acto:

 

TENDEMOS PONTES SENLLEIRAS ACOTÍO

TENDEMOS PONTES SENLLEIRAS ACOTÍO

Tendemos pontes senlleiras acotío.

Pontes de táboas febles xa trazadas

polo vento nordés, pola xeada,

pola orde dos días fuxidíos.

Pontes que apodrecen polo inverno,

que secan no solpor do nú estío

e adormecen no outono xa cumprido

de solpores dourados, sempre eternos.

Pontes que hoxe precisan novos termos,

palabras escollidas na linguaxe

das horas que se esgotan na cordura.

Pontes desa madeira, cerna dura,

que co tempo non muda na súa imaxe

nin nas ideas que firmes sostemos.

Pontes imaxinadas nas paisaxes

nas que os “Irmandiños” aínda cremos.

 

ESTRELA non FUGAZ

ESTRELA non FUGAZ

ESTRELA non FUGAZ

 

Non pretendían agarrar coas mans a lúa,

aínda que a luz de guía fora precisa

nesa noite que tinguía ao sol do día.

Só querían unha estrela, unha e núa,

para deixar prendida na bandeira.

Mais os sátrapas estaban á espreita

agardando a caída da escada,

ávidos da sangue temperada

dos castellers afeitos ás alturas.

Mans que termaban de corpos,

ombreiros que arrimaban palabras,

olladas que abrazaban as forzas máis humanas,

mentres as hordas de Sauron

esnaquizaban a dignidade e a cordura

na xornada en que todo remataba

con bágoas de ledicia e sorrisos de mágoa.

Hoxe a estrela continúa ondeando

sobre un ceo azul de triángulo equilátero;

hoxe apreixan orgullosos ese mastro

portador da esperanza na República.