Cantigas á Casa do Coto

Os versos son voces doridas

que nacen do corazón.

Os versos son bágoas salgadas

que rolan coa emoción,

onde quedaron os poetas

sofridores destas causas.

Onde as nosas cantigas,

voces das nosas mágoas.

Podemos os bos humanos

acadar glorias perdidas…

Camiñando co destino

van as almas fuxidías

loitando pola vida

ao comezar cada día.

Na aira da casa vella

xuntamos veráns e invernos

días de primavera

outonos e castiñeiros.

Recenden a verde as camposas

nos abrentes silandeiros,

cantan os galos ao día

olen a terra os loureiros.

Limpa as legañas o sol

muxe a vaca no cortello

os cochos fozan no baño

comeza o día labrego.

Ao carón do pozo vello

ollamos pasar o tempo.

A beleza é a sinxeleza

que vive dentro do home

a beleza é a sinxeleza

que vive mentres non morre.

Arden os corazóns febles

nos avatares do día

arden as almas nobres

polos camiños da vida.

Choran a terra e os anos

imos indo…o paso canso.

Cántalles a nai aos homes

imos indo…sen descanso.

Mentres choran nos declives

as noites seu negro pranto.

Na aira da casa vella

lembrámonos dos antergos

na aira da casa vella

fuxindo dos malos tempos.

Hai un cantar na terra

que se escoita caladiño…

   Vide ulir o meu aroma

de carpazas e de espiños

  Vide ulir as miñas flores

    polo monte paseniño

aromas de uceiras de cores

   e labazas no camiño…

Ide xunto a mina vella ollar

o manto de terra deixada,

da man do home sen pena.

Ulen a verde as camposas

verde é a cor da espreranaza

ulen a verde as camposas

verde é a cor  da nostalxia.

Hai un cantar na terra

que se escoita alén do ar

unha cantiga sinxela

que lle canta a nosa Chá.

Ren, son no mundo dos homes

chora a Matria con aldraxe

Ren, sen conciencia nin carraxe!!

PILAR MASEDA BARRIO

GUNTINA

Guntina de ollos cansados

mans aterecidas polas xeadas

Guntina pel labrega corazón nobre

fortes entrañas.

Criaches seis fillos como antes

ao carón da estrume e das pallas.

Ulías a aldea recendo de esperanza

no San Martiño a matanza,

no San Xosé festa e xuntanza,

no San Xoán lume e milincrocas,

polo Carmio arume de herba seca.

 

Guntina de ollos cansados

fuches a nai da terra.

Agora só hai toxos e codesos,

xestas e carqueixas.

A fraga inzada de acebos,

sotos de nombres bidueiras,

carballeiras enchoupadas

anegadas coa folla seca.

 

Terra, terra e máis terra…

A casa nova, a casa vella

o forno e mais a adega.

Eras avoa a nai da terra

que a pariches co suor

carregando na cabeza

a auga da fonte do Espiño

na sella.

 

Espigando o millo

agardando a sega

e mallar o trigo na aira,

que gran festa!

Que grandes palleiras

e tantas as fanegas,

do pan sementado e suado.

 

Unhas eran para pagar traballos,

outras para pagar as rendas,

outras ías moer o avó Xosé

no muíño do Queimado,

para amasar o pan do xantar

na artesa vella.

 

Eras a nai da miña nai,

da miña terra

Marchaches un día, dende entón,

ela sempre me lembra

a túa ausencia.

 

 


Nesta nova etapa do camiño
controvertida e serena.
Atormentada pola dor
adormentada en rebeldía
coa curiosidadde esperta
nos sentidos, nos instintos,
na procura de emocións perdidas
inconexa a palabra liberada
no seguinte capítulo omnisciente
da existencia.
Busco in itínere a lúa de Méliès
un lugar sen atmosfera
un agasallo sen medo
una viaxe sen retorno
á cara oculta de Selene.
PILAR MASEDA.

ADORMENTADOS

 

ADORMENTADOS

Mentres nos imos adormecendo
dourándonos baixo o sol
iluminados pola divina graza
de ser pobo nomeado
chamado a esmorecer de éxito
entre as ruínas

Logo da enchente
da bendita democracia
atada e ben atada
mantida de mentiras
polos mercenarios, sicarios
das elites establecidas
caciques de toda a vida
Mentres…

Agora que as xeracións
do rompente e as vangardas
nos anos oitenta e noventa
amortizamos as hipotecas
coas canas
mantendo aos fillos no exilio
con futuros incertos
e eufemismos varios

embriagados pola tecnoloxía
e o sensacionalismo político
en coma etílico de razón e demagoxia
subministrada por adoutrinadores
especialistas en non dicir nada
subvencionados
por votantes á carta
de partidos de marca
Xa logo
como individuos
institucionalizados
non temades ao espertar
cansos e limpos
contemplando as ruínas
do novo fascismo
dourándonos baixo o sol
de novo
sabéndonos a salvo
por ser súbditos
censados como ovellas.
Deamos grazas …

<< Non hai maior desgraza
que un pobo castrado>>.

Pilar Maseda.

 

TRAS DO POXIGO

TRAS DO POXIGO
Tras do Poxigo
miradoiro pretérito
da Vila Outa
corredoira frolida de mapoulas
vieiro dos berros silenciados
corpos e almas maltratados
nas noites estreladas
medo e coitelos agochados
baixo as almofadas de inocencia
Tras do Poxigo
porta traseira da Vila Outa
acomplexada da súa identidade
cerne e defensa da Vila feudal
miradoiro esquecido polo pobo
ribado de ortigas e silveiras
e roupa ao clareo no cómaro
pequena patria…
atallo da inxenuidade…
Tras do Poxigo
rebulir de gorrións
niñada de xílgaros
camiño de carro e serventía
as Pedreiras ao Rolo
á Ferrería…
Tras do Poxigo
atallo silandeiro ao Madalena
pousadoiro das zocas
porta da servidume
vertedoiro da Vila renegada
lugar esquivo de indiscretas olladas
noción de existir
voando en soños trala fiestra
onde remataba a Vila…
Onde todo foi comenzo…

PILAR MASEDA “Tras do Poxigo”: Camiño da Praza de Santa María as Pedreiras en Vilalba