DENDE QUE NON TE ESCOITO

DENDE QUE NON TE ESCOITO

 

Dende que non te escoito

a arrastrar os pés polo piso

un silencio de ausencia no infindo se fixo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

a sinxeleza da túa voz de agarimo xa non sinto

a cantarme no berce boleros ao oído

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

á memoria do paterno regreso co vivido

no serodio pretérito a conversar contigo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

tornan as bágoas co vento do exilio

acubilladas no abrigo do íntimo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

chegas co nordés e o frío, paseniño

e ao carón da lareira botando leña te imaxino

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

aos vieiros da Matria que andamos xuntos lles sorrío

busco na acordanza o noso sorriso, igualitiño

Dende que non te sinto

 

Dende, dende, dende,

dende que non te escoito.

Dende que non te sinto.

 

Ti conmigo e eu contigo,

eu contigo e ti conmigo.

Dende que non te sinto.

PILAR MASEDA.  2018

 

 

 

 

PREXUÍZOS AGÓNICOS

PREXUÍZOS AGÓNICOS

Como podemos pedir os poetas a lúa

E non  morrer de vergoña ante a barbarie de Alepo

Como chorar polo desengano do amor

En tanto milleiros de seres humanos

Están a ser subastados en cotas de acollida

Invisibles corpos afundidos no Mare Nostrum

Na miseria calculada por meritócratas impostores

Cal é a construción poética da insensibilidade

Como se escribe sobre a desidia e a vesania

Nos campamentos de exterminio de Gaza

Como se riman os versos arrítmicos

Na sociopatía colectiva en cotas mensuais

Na caridade sincopada en acrónimos de ONGS

Como podemos respirar tanto veleno

Mentres a natureza nos rodea de cadáveres

Que non computan nos PIBS

Nin nas conciencias adormentadas

Na endogamia irresoluble entre líneas imaxinarias

Na pugna polas gabias dos valados e os derregos

Mentres, o futuro afoga en prexuízos agónicos

 

Pilar Maseda

SURREALISMO

SURREALISMO

 

SURREALISMO

 

Sobrevaloramos a morte

Cando o único que nos fai esmorecer

é o medo!

O medo que nos derrota ante as loitas

Perante as escaramuzas, nas batallas

Por iso é que hai seres

Que van morrendo en anaquiños, no silencio

E vidas que resisten e camiñan

En ousadas valentías fronte aos prexuízos

Sobrevaloramos a morte construída no egoísmo

Hai quen di que por iso os poetas

Agonían o seu eu lírico moribundo

E os analfabetos heterodoxos

Practicamos as rimas inadaptados ás normas

Sobrevaloramos a morte coma se fose a metáfora

Madita sexa, só é unha escusa!!

En tanto o tempo nos delata

E o progreso nos institucionaliza e nos retrata

Neste xogo de espellos

Que é vivir!!

E deixar vivir !!

Sobrevaloramos a morte coma se fose a fin

Cando somos milleiros de ratos xirando na roda

Na gaiola

De quen son as mans que nos sentenzan a galeras ?

 

  • PILAR MASEDA 
Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu

Gosto dos teus bicos quentes

coma agarimosa danza

das nosas mans percorrendo

os nosos corpos serodios

corpos inda cálidos

en clímax  irreverentes

Gosto de acariñar o teu cabelo

entre os meus dedos

cando te afirmas ao meu corpo

mentres nos ollamos fixamente

sen máis palabras

que o roce da nosa pel

Gosto da nosa rebeldía

na madureza

buscando ás agochadas

lugares esquivó

nos intres de cortexo

e cómplices sorrisos

de desexo

Gosto de ti meu

Gosto de amarte

e que me ames

coma cisnes no amar eterno

en paisaxes furtivas

no temperado outono

do noso tempo

Gosto de amármonos

na lealdade e o respecto

en cómplice  fidelidade

de íntimos sentimentos

con paixoal vehemencia

inconfesábel

Gosto de ti meu