PREXUÍZOS AGÓNICOS

PREXUÍZOS AGÓNICOS

Como podemos pedir os poetas a lúa

E non  morrer de vergoña ante a barbarie de Alepo

Como chorar polo desengano do amor

En tanto milleiros de seres humanos

Están a ser subastados en cotas de acollida

Invisibles corpos afundidos no Mare Nostrum

Na miseria calculada por meritócratas impostores

Cal é a construción poética da insensibilidade

Como se escribe sobre a desidia e a vesania

Nos campamentos de exterminio de Gaza

Como se riman os versos arrítmicos

Na sociopatía colectiva en cotas mensuais

Na caridade sincopada en acrónimos de ONGS

Como podemos respirar tanto veleno

Mentres a natureza nos rodea de cadáveres

Que non computan nos PIBS

Nin nas conciencias adormentadas

Na endogamia irresoluble entre líneas imaxinarias

Na pugna polas gabias dos valados e os derregos

Mentres, o futuro afoga en prexuízos agónicos

 

Pilar Maseda

SURREALISMO

SURREALISMO

 

SURREALISMO

 

Sobrevaloramos a morte

Cando o único que nos fai esmorecer

é o medo!

O medo que nos derrota ante as loitas

Perante as escaramuzas, nas batallas

Por iso é que hai seres

Que van morrendo en anaquiños, no silencio

E vidas que resisten e camiñan

En ousadas valentías fronte aos prexuízos

Sobrevaloramos a morte construída no egoísmo

Hai quen di que por iso os poetas

Agonían o seu eu lírico moribundo

E os analfabetos heterodoxos

Practicamos as rimas inadaptados ás normas

Sobrevaloramos a morte coma se fose a metáfora

Madita sexa, só é unha escusa!!

En tanto o tempo nos delata

E o progreso nos institucionaliza e nos retrata

Neste xogo de espellos

Que é vivir!!

E deixar vivir !!

Sobrevaloramos a morte coma se fose a fin

Cando somos milleiros de ratos xirando na roda

Na gaiola

De quen son as mans que nos sentenzan a galeras ?

 

  • PILAR MASEDA 
Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu

Gosto dos teus bicos quentes

coma agarimosa danza

das nosas mans percorrendo

os nosos corpos serodios

corpos inda cálidos

en clímax  irreverentes

Gosto de acariñar o teu cabelo

entre os meus dedos

cando te afirmas ao meu corpo

mentres nos ollamos fixamente

sen máis palabras

que o roce da nosa pel

Gosto da nosa rebeldía

na madureza

buscando ás agochadas

lugares esquivó

nos intres de cortexo

e cómplices sorrisos

de desexo

Gosto de ti meu

Gosto de amarte

e que me ames

coma cisnes no amar eterno

en paisaxes furtivas

no temperado outono

do noso tempo

Gosto de amármonos

na lealdade e o respecto

en cómplice  fidelidade

de íntimos sentimentos

con paixoal vehemencia

inconfesábel

Gosto de ti meu

REFLEXIÓN EN FEMININO DENDE A CHAIRA

REFLEXIÓN EN FEMININO DENDE A CHAIRA

 

Hai unha pandemia de ignorancia espallada polos camiños do progreso,

polas fiestras abertas nos mundos virtuais, nas habitacions pechadas sen respiros.

Onde o machismo e o patriarcado dominante, dende hai séculos, podre, polas dominacións bélicas e o rendemento económico da escravitude, negociando coas mulleres e cos diferentes, denominándonos seres débiles. Ao abeiro de Imperios, e das distintas relixións e correntes de pensamento máis opresoras ao longo da

historia.

Que van deixando un tufo a podremia e a gangrena machista onde só queda lugar para membros amputados.

Hai tempo que se vén notando dende os diferentes escaparates de cotío ese cheiro

fedorento que odia á liberdade, á igualdade que segue a mallar e abusar por norma,

sobre todo ás mulleres en tódolos aspectos da vida, incluso facéndonos a nós mesmas ofrecernos coma o produto ou subproduto á carta.

Con esa falsa impostura nos fotocools facendo imprescindible ler nos corpos femininos a súa firmeza e tersura para soñadores onanistas, coas imaxes das súas iconas.

E nos garitos do común, calquera beodo abafento pode calcular as medidas dos corpos femininos faltándolles ao respecto.

 

Hai un tufo nalgúns intelectuais que fai pensar que os narcisos están en flor todo o ano, que as rúas vístense de gala e alfombras vermellas para chamala atención das deprimidas, faltas de Serotonina e de espellos. Seguindo os estudos de mercado.

Por onde os adolescentes van pisando para ir ao instituto, aburríndose nas sestas de metodoloxías do século XX… coas programacións programadas do século XX…nos libros do século XX…

Cando a gramática perde toda a esencia entre sinónimos, hiperónimos e a sintaxis de aborremento.

Porque os quebrados racharon coas calculadoras e a álxebra e cousa de vellos, que non saben interrogar ao smarphone polo resultado dun problema, sen dar tantas voltas…

Preguntábame, por que, algún rapaz pasa horas facendo preguntas e logo di que non atura a filosofía…de nomes e anos, nomes e datas…de “chapatoria” sen diálogo socrático.

E agora… Só sei que non sei nada.

Mentres, nas prácticas do laboratorio os futuros homes, na súa idiotez adolescente, lles mandan fregar os cacharros ás cativas, porque os machos adoutrinados teñen que demostrar o seu poder cos puños e coa súa entreperna.

Agora… entendín que xa sei algo.

Logo de ter eu, vivido dúas xeracións, as mulleres aínda temos que loitar pola igualdade até que moitos individuos non usen os miolos, que están dentro do cranio. É o corazón, que está dentro do peito, protexido pola caixa torácica. Porque son os nosos bens máis prezados.

Sabendo que só temos unha vida propia, única, intransferible, nun corpo propio, que se vai delatando en queixa fría co tempo e que este, pasa máis rápido cun meteoro.

Que os séculos da nosa existencia como especie, xa van acadando o tramo final e non somos quen de defender a nosa igualdade coma seres humanos , só podo concluír nesta reflexión.

Que formamos parte dun fracaso, un grande fracaso social e vivencial.

                     …..PILAR MASEDA