TRÁNSITO

TRÁNSITO

TRÁNSITO

Caen as follas sen facer ruído,

caen… mansamente,

para deixar paso ás novas follas

que ocuparán o seu sitio…

Sucesión de días no almanaque,

horas vencidas…polo tempo,

segundos roubados á eternidade.

Caen as follas…

primavera durmida no berce do inverno,

días de choiva e neve,

e seguen a caer as follas…

como triste presaxio dun mañá… incerto,

como ese ouvear do vento

na fiestra

que me vén traer a cantiga

da desesperanza…

E seguen a caer as follas

no leito ermo… onde descansan

os meus pés descalzos.

Leito de herba que desperta coa calor

dos primeiros raios.

Nacen as follas…sucesivamente,

mentras seguen a caer unha tras de outra…

as mortas,

enchendo de nostálxia… os meus soños.

FERIDAS…

Os pés, espétanse na area quente

e enguedéllanse coas cunchas,

firen as carnes,

e aguzadas coma coitelos

crávanse sen dar tregua a miña dor.

Mais sigo camiñando

cara ó mar…

para lavar a miña tristura

nas súas augas frías.

As ondas veñen

lambendo a miña carne ferida,

O latexo das espullas… manca, doe,

o sal queima nas feridas

que as cunchas fixeron nos meus pés… descalzos.

E eu sigo,

sinto medrar a forza da marea

lambendo o meu corpo espido…

camiñando cara ó infindo,

deixando a vida detrás

na praia… contigo.

PRANTO DUN DESEXO

Quixera facerme lume,

e prender as brasas que están morrendo

no lar.

Descansan,

xa son cinsas,

non prenden… non.

Quixera ser folla seca

que viaxa nos eidos do vento,

arrastrada pola poalla morna

da tarde

percorrendo camiños e carreiros.

Mais quixera facer somentes…

unha milagre,

voltar á vida esas follas mortas,

tamén esas flores murchas.

E nas brasas da lareira

poder prender de novo o lume…

mais… son somentes,

¡ pobre teima !

Aprendíz de maga,

ou de meiga,

a facer encantamentos e sortilexios,

bebedizos de namorar,

e outros soños…

Quero deixar levar o meu corpo espido

polo vento que pasa… silandeiro

á carón das cortiñas,

e se faga brétema,

mollando á mañán cando clarexa,

de orballo as herbas, e as estrugas.

Serei entón, humidade e desleixamento

dun pranto que preñe a terra

na que respiro,

nunha terra fermosa… pola que vivo.

(Imaxe baixada da rede)

ESQUECEMENTO

Fica na ventá

ollando para o lonxe,

xa se escoitan os carros,

co seu asubío cantan,

cargados de trigo e avea,

veñen de présa para a eira.

Ameaza a choiva

no abrente,

as leiras están segadas,

vacas e bois xa carretan

o pan que traen para as mallas.

Ela espida de presente,

na ventá, olla para o  lonxe,

non se lembra que é tarde,

que iso aconteceu onte…

que xa non cantan os carros,

nin se escoita o asubío.

Nunha cadeira sentada

ela mira pro infindo,

xa non hai leiras segadas,

nin carros traen o trigo,

non ten pasado

nin presente,

o seu pensamento esquivo,

perdido, está no camiño.

nesta ventá, nesta xente,

ollando con ollos baleiros

mirando pro infindo.

para os campos e as leiras,

ainda que no seu maxín se escoiten

os berros dos segadores,

que no gume da fouciña

segan o pan con suores.

Unha bágoa escorre morna

por esta cariña enrugada,

quén sabe se en algún intre,

lembra cousas en concordancia,

porque outros moitos intres,

esquecemento… non falta.

O CORVO

    O corvo, ave de grande intelixencia, que en moitas mitoloxías é reverenciado pero tamén temido. As lendas deste enigmático paxaro, remóntanse a séculos atrás, quedándolle esa fama de mal agoiro.

Teñen unha longa existencia, poden pasar dos corenta anos, sendo unha das aves máis lonxevas do planeta, come case de todo, pero adoita a manterse de froitas e sementes, pequenos bechos, e por suposto de carroña.

Posúe o cerebro máis grande  de tódalas aves, conta a lenda, unha de tantas, que protagoniza este singular animal, que ata chega a dominar a outras especies cos seus berros, para avisalos de que hai  carroña ou animais feridos.

A súa presenza está vencellada ás esceas da morte,  os corvos se andan preto dos cemiterios, contan as xentes de maior idade, que iso é agoiro de enterro.Todas estas lendas promoven que a súa especie, sexa un animal de mal fario.

Nos círculos do ocultismo, cóntase que o corvo guía as almas dos mortos ó outro mundo, o que o fai animal esotérico por excelencia.

Posúen unha intelixencia inusual, estando ben entrenados chegan incluso a pronunciar verbas con bastante claridade.

Dende os tempos máis remotos, o corvo foi un poderoso símbolo en todo o mundo, pero eiquí na nosa terra moi especialmente, pois está vencellado ás meigas e ás fadas, estando presente nos aquelarres ou xuntanzas de meigas, sendo unha clara connotación do mal.

Pero deixando un pouco ó lado as lendas, non  hai que esquecer que eiquí en Galiza é verdadeiramente unha praga, pois estraga os cultivos, racha as lonas dos silos, e como é un ave en perigo de extinción non se pode facer nada,¡paradoxas da vida!

(Do libro en proceso :Galiza,” lendas e outros contos”. E.M.F.)

(Debuxo de Isabel Pardo)