Ámote… non te quero.

Ámote… non te quero.

ÁMOTE

coa intensidade dunha raiola de sol
ás trés da tarde.
Ámote
coa luz fermosa da lúa chea
unha noite estrelada.
Ámote
na liberdade que dá o amor
cando é ceibe,
sen vencellos, sen cancelas…
nesa liberdade que tiven… negada.
Ámote
para que me extrañes… cando falte,
para ansiar vivir… na túa lembranza.
Ámote… , non te quero,
porque quererte paréceme pouco
para definir isto que sinto…
Cando prefiro terte nos meus soños
a terte preso…
Ámote
na liberdade das bolboretas de cores
que voan ceibes,
no cantar dos xílgaros… cando morre a tarde,
no bico que pousa o vento
na túa meixela,
na caricia tenra do arrecendo… a ti.
Ámote, que non te quero,
pois entendín que podes irte… se queres,
o meu amor seguirá enteiro
ainda que rache o corazón,
ainda que non deixe de chorar…
cada bágoa irá vencellada
ó desexo da túa… felicidade,
á túa vida mesma…
Mentras esteas aquí… amareite
coa intensidade dun temporal…
mais coa dozura do bico que pousan as ondas… na praia
Ámote… non te quero…

ENTRE AS SOMBRAS DA NOITE

ENTRE AS SOMBRAS DA NOITE

Pérdome nas sombras… dunha noite 
onde ata a lúa se agocha de mín…

Escoito ó lonxe o triste ouvear
dun lobo solitario que ó ceo berra…


Corren as nubes cada vez máis mouras,
preñadas de tronos que ameazan con rachar
a miña sombra…


E o triste ouvear… segue ó lonxe
coma unha letanía nada no silencio,
que vai envolvendo o meu medo…
Lóstregos en darredor, lume celeste
que se acende no monte e disípase a escuridade
por cachos… de intre.


As sombras seguen a reinar cabo de mín.
Teño medo… da noite e dos seus meigallos.
Deste pesadelo que me pón bencellos
darredor das mans e amárranme forte… 


Caio de xeonllos no fondo do valado,
nunha gábea tan fonda coma o meu soño…


Abro os ollos, por entre as nubes
deste ceo anubrado a lúa ábrese camiño
e óllame dende o seu trono, dame alento…
o ouvear xa se escoita máis lonxe… máis lonxe, lastimeiro, preto da nada…
 


A luz da lúa racha as tebras… 


Os suores mollan o meu corpo espido,
na almofada descansa… o pesadelo. 


A respiración vólvese calma…
e os lobos seguen a ouvear… ó lonxe. 

TRÁNSITO

TRÁNSITO

TRÁNSITO

Caen as follas sen facer ruído,

caen… mansamente,

para deixar paso ás novas follas

que ocuparán o seu sitio…

Sucesión de días no almanaque,

horas vencidas…polo tempo,

segundos roubados á eternidade.

Caen as follas…

primavera durmida no berce do inverno,

días de choiva e neve,

e seguen a caer as follas…

como triste presaxio dun mañá… incerto,

como ese ouvear do vento

na fiestra

que me vén traer a cantiga

da desesperanza…

E seguen a caer as follas

no leito ermo… onde descansan

os meus pés descalzos.

Leito de herba que desperta coa calor

dos primeiros raios.

Nacen as follas…sucesivamente,

mentras seguen a caer unha tras de outra…

as mortas,

enchendo de nostálxia… os meus soños.

FERIDAS…

Os pés, espétanse na area quente

e enguedéllanse coas cunchas,

firen as carnes,

e aguzadas coma coitelos

crávanse sen dar tregua a miña dor.

Mais sigo camiñando

cara ó mar…

para lavar a miña tristura

nas súas augas frías.

As ondas veñen

lambendo a miña carne ferida,

O latexo das espullas… manca, doe,

o sal queima nas feridas

que as cunchas fixeron nos meus pés… descalzos.

E eu sigo,

sinto medrar a forza da marea

lambendo o meu corpo espido…

camiñando cara ó infindo,

deixando a vida detrás

na praia… contigo.

PRANTO DUN DESEXO

Quixera facerme lume,

e prender as brasas que están morrendo

no lar.

Descansan,

xa son cinsas,

non prenden… non.

Quixera ser folla seca

que viaxa nos eidos do vento,

arrastrada pola poalla morna

da tarde

percorrendo camiños e carreiros.

Mais quixera facer somentes…

unha milagre,

voltar á vida esas follas mortas,

tamén esas flores murchas.

E nas brasas da lareira

poder prender de novo o lume…

mais… son somentes,

¡ pobre teima !

Aprendíz de maga,

ou de meiga,

a facer encantamentos e sortilexios,

bebedizos de namorar,

e outros soños…

Quero deixar levar o meu corpo espido

polo vento que pasa… silandeiro

á carón das cortiñas,

e se faga brétema,

mollando á mañán cando clarexa,

de orballo as herbas, e as estrugas.

Serei entón, humidade e desleixamento

dun pranto que preñe a terra

na que respiro,

nunha terra fermosa… pola que vivo.

(Imaxe baixada da rede)