A VIDA…

A VIDA…

Se a vida te leva…

eu vou contigo,

para facer do teu camiño… un sendeiro

no que medre a herba.

Seguirei os teus pasos

e descansarei na túa sombra.

Quero ser folla seca que leva o vento

e baila a danza do outono,

alfombrando o chán que pisas.

Quero ficar ó teu carón

e beber a grolos… as túas bágoas.

Se a vida se esgota… vivirei nos teus soños,

na aperta doída da soidade

e no baleiro da noite, cando non brille a lúa.

Estarei en ti

e acenderei o teito celeste para que non teñas medo.

Milleiros de estrelas alumearan a escuridade

somentes para ti…

Se os días rematan, e o inverno

cingue o seu manto no meu corpo outonizo,

deixarei que voe

coma unha pomba no ceo cincento… da tarde,

e bicarei os teus beizos

co agarimo do vento que sen querer… límpache

unha bágoa.

Se a vida se vai… fico contigo.

EL…

EL…

EL…

El… non era poeta,

mais nas noites frías e solitarias

cando o vento laiaba por entre as contras…

escribía versos.

Fermosas verbas que o corazón lle ía dictando.

Eran soños de amor…

por aqueles ollos da cor do ceo

que fixeron feitizo… no seu ser.

El… non era poeta,

mais por entre os seus dedos

saían as letras como a auga crara da fonte,

tinguidas pola luz das estrelas

nunha noite de Xaneiro.

Non, non era poeta,

mais tiña a habilidade de enfiar soños

cos latexos do corazón,

latexos que se tornaban laios tristes

por aquela á que lle agasallara a alma enteira…

unha noite de lúa chea.

E non era poeta,

pero fixo da súa lembranza

a máis fermosa das poesías…

Ámote… non te quero.

Ámote… non te quero.

ÁMOTE

coa intensidade dunha raiola de sol
ás trés da tarde.
Ámote
coa luz fermosa da lúa chea
unha noite estrelada.
Ámote
na liberdade que dá o amor
cando é ceibe,
sen vencellos, sen cancelas…
nesa liberdade que tiven… negada.
Ámote
para que me extrañes… cando falte,
para ansiar vivir… na túa lembranza.
Ámote… , non te quero,
porque quererte paréceme pouco
para definir isto que sinto…
Cando prefiro terte nos meus soños
a terte preso…
Ámote
na liberdade das bolboretas de cores
que voan ceibes,
no cantar dos xílgaros… cando morre a tarde,
no bico que pousa o vento
na túa meixela,
na caricia tenra do arrecendo… a ti.
Ámote, que non te quero,
pois entendín que podes irte… se queres,
o meu amor seguirá enteiro
ainda que rache o corazón,
ainda que non deixe de chorar…
cada bágoa irá vencellada
ó desexo da túa… felicidade,
á túa vida mesma…
Mentras esteas aquí… amareite
coa intensidade dun temporal…
mais coa dozura do bico que pousan as ondas… na praia
Ámote… non te quero…

ENTRE AS SOMBRAS DA NOITE

ENTRE AS SOMBRAS DA NOITE

Pérdome nas sombras… dunha noite 
onde ata a lúa se agocha de mín…

Escoito ó lonxe o triste ouvear
dun lobo solitario que ó ceo berra…


Corren as nubes cada vez máis mouras,
preñadas de tronos que ameazan con rachar
a miña sombra…


E o triste ouvear… segue ó lonxe
coma unha letanía nada no silencio,
que vai envolvendo o meu medo…
Lóstregos en darredor, lume celeste
que se acende no monte e disípase a escuridade
por cachos… de intre.


As sombras seguen a reinar cabo de mín.
Teño medo… da noite e dos seus meigallos.
Deste pesadelo que me pón bencellos
darredor das mans e amárranme forte… 


Caio de xeonllos no fondo do valado,
nunha gábea tan fonda coma o meu soño…


Abro os ollos, por entre as nubes
deste ceo anubrado a lúa ábrese camiño
e óllame dende o seu trono, dame alento…
o ouvear xa se escoita máis lonxe… máis lonxe, lastimeiro, preto da nada…
 


A luz da lúa racha as tebras… 


Os suores mollan o meu corpo espido,
na almofada descansa… o pesadelo. 


A respiración vólvese calma…
e os lobos seguen a ouvear… ó lonxe. 

TRÁNSITO

TRÁNSITO

TRÁNSITO

Caen as follas sen facer ruído,

caen… mansamente,

para deixar paso ás novas follas

que ocuparán o seu sitio…

Sucesión de días no almanaque,

horas vencidas…polo tempo,

segundos roubados á eternidade.

Caen as follas…

primavera durmida no berce do inverno,

días de choiva e neve,

e seguen a caer as follas…

como triste presaxio dun mañá… incerto,

como ese ouvear do vento

na fiestra

que me vén traer a cantiga

da desesperanza…

E seguen a caer as follas

no leito ermo… onde descansan

os meus pés descalzos.

Leito de herba que desperta coa calor

dos primeiros raios.

Nacen as follas…sucesivamente,

mentras seguen a caer unha tras de outra…

as mortas,

enchendo de nostálxia… os meus soños.