HENKO: A mirada de Miguel Díaz

HENKO

Miguel Díaz

Título: No oco

O vencello xorde no baleiro. Semento unhas letras que desprezan o abismo e avanzan, funámbulas, polo horizonte, camiño dun lugar ignoto. No oco do marco conflúen os sentimentos e a nudez do verbo. Na mirada, crecente, reméxese un feixe de desexos.

Canto máis me achego, máis grande semella o mundo e o poder das palabras ceibadas.

Pero alongo o preámbulo, degustando o intre anterior ao inmenso. E avanzo, amodo, descifrando as cores da harmonía.

RENEGO, por Miguel Díaz

RENEGO

Miguel Díaz

Abxuro da culpabilidade

por anhelar a túa boca,

polo devezo da túa pel

cinguida ós meus dedos…

Abxuro da culpabilidade

por desexar os teus peitos

bosquexando a silueta

do que quero alimentar.

Renego de sentirme mal

por non renderme á beira

dunha tesela alcanzable.

Renego de sentirme mal

por non conformarme

cunha parte do todo.

CINZA, Miguel Díaz

CINZA

Miguel Díaz

Queimemos os libros,

apaguemos as historias,

desprecemos calquera son

que nos achegue á poesía…

Reduzamos a cinza

cada carta de amor,

afastemos a mirada

que nos embelece.

Declaremos a guerra

ós corazóns que aman…

Sintamos o orgullo

de ser caladas ovellas

dun rabaño desprezable…

Anulemos a nosa esencia

e vivamos na superficie

dunha lagoa noxenta…

E deste xeito tamén

conseguirán gañar eles.

A FERA, por Miguel Díaz

A FERA

Miguel Díaz

Territorio hostil.

Constrúome na rebeldía

e tamén no enfrontamento.

Son o branco perfecto

de balas indiferentes

e a fera inadaptada

ouveando no monte…

Son a póla que esgaza

dun carballo ignorado

e teimuda voz que discrepa

entre a riada insensible…

Son viaxante que camiña

en dirección prohibida…

Son o que non entende

a persistencia do odio

e o corazón que se abafa

cando a rabia se revela…

Son o estraño desnortado

na terra da vosa palabra

e arrímome ó silencio

da diferenza desprezada…

Son a pel incomprendida

e a man que agarda…

Son o verso que non les

e o libro que se esconde

porque existo nun poema

construído con feridas…

MONICREQUES, de Miguel Díaz

MONICREQUES

Miguel Díaz

Violencia dialéctica
na foula levantada…
O meme senta cátedra
con ecos de porcallada…

Patriotas dos paraísos,
trapos da mediocridade…
Os balcóns vomitan
a ignorancia dominante…

Veciña insensibilidade,
ruindade enaltecida…
Nas cloacas dos tribunais
silénciase a xustiza…

Medios da manipulación,
IBEX 35, noxo de selva…
Cómplices altofalantes
difunden a podremia…

Nos bancos opulentos
non senta a conciencia…
Monicreques desprezados
defenden as cadeas…