CINZA, Miguel Díaz

CINZA

Miguel Díaz

Queimemos os libros,

apaguemos as historias,

desprecemos calquera son

que nos achegue á poesía…

Reduzamos a cinza

cada carta de amor,

afastemos a mirada

que nos embelece.

Declaremos a guerra

ós corazóns que aman…

Sintamos o orgullo

de ser caladas ovellas

dun rabaño desprezable…

Anulemos a nosa esencia

e vivamos na superficie

dunha lagoa noxenta…

E deste xeito tamén

conseguirán gañar eles.

A FERA, por Miguel Díaz

A FERA

Miguel Díaz

Territorio hostil.

Constrúome na rebeldía

e tamén no enfrontamento.

Son o branco perfecto

de balas indiferentes

e a fera inadaptada

ouveando no monte…

Son a póla que esgaza

dun carballo ignorado

e teimuda voz que discrepa

entre a riada insensible…

Son viaxante que camiña

en dirección prohibida…

Son o que non entende

a persistencia do odio

e o corazón que se abafa

cando a rabia se revela…

Son o estraño desnortado

na terra da vosa palabra

e arrímome ó silencio

da diferenza desprezada…

Son a pel incomprendida

e a man que agarda…

Son o verso que non les

e o libro que se esconde

porque existo nun poema

construído con feridas…

MONICREQUES, de Miguel Díaz

MONICREQUES

Miguel Díaz

Violencia dialéctica
na foula levantada…
O meme senta cátedra
con ecos de porcallada…

Patriotas dos paraísos,
trapos da mediocridade…
Os balcóns vomitan
a ignorancia dominante…

Veciña insensibilidade,
ruindade enaltecida…
Nas cloacas dos tribunais
silénciase a xustiza…

Medios da manipulación,
IBEX 35, noxo de selva…
Cómplices altofalantes
difunden a podremia…

Nos bancos opulentos
non senta a conciencia…
Monicreques desprezados
defenden as cadeas…

DÍAS DE LIXO, por Miguel Díaz

DÍAS DE LIXO

Miguel Díaz

Patriotas que apestan a rancio,

paus de golf, segunda residencia…

Bandeiras, Paquito, casposos,

aguias cosidas, iates á espera…

Desprezo do esforzo e dos mortos,

orneos fascistas na inconsciencia…

Rúas da falacia e do patetismo,

egoísmo de miserables ovellas…

Máis espécimes que neuronas

esixindo, a brados, liberdade

Barrio rico, xente pobre,

berrega insensible a necidade…

Rotondas cunha única dirección

á ultradereita desprezable,

xunta de escoura privilexiada,

altofalantes da barbarie…

Trapos da tea das elites,

infame festa da inhumanidade,

podremia dun tempo escuro,

pobres virus da mesquindade…

CONFLITO, por Miguel Díaz

CONFLITO

Miguel Díaz

No cruel conflito sen fin

que eu non comprendía

xoguei partidas alleas

moi afastadas da poesía…

No ignoto mantel usado

que outros estenderan

fun tecendo un bombardeo

no que, adoito, resistía…

Vagaba por terras adversas,

na lameira da guerra eterna,

e tremía fero ante o estrondo

de ataques que imaxinaba…

Ignorante da miña esencia

atravesaba a cegas o mundo,

perdido nunha realidade

que sempre me abafaba…

Os brazos do medo erguían

muros que me afastaban,

abrían trincheiras na lama,

preparaban dura coiraza…

As mans incomprendidas

deambulaban perdidas e núas

pola curvatura das balas,

polas súas puntas afiadas…

Bloqueado no campo de batalla

asumía as culpas da desfeita

mentres a tristura me cravaba

os seus dentes insaciables…

Ruín desencanto medraba

alimentado por inxustizas

e soñaba unha comprensión

que comigo non acadaba…

Pero quixen seguir camiño

e construíndo polo porvir

quixo a vida agasallarme

a tregua nunha mirada…

Mais a guerra non rematara

e entendín o fin inevitable

e vinme de novo na loita

pero ferido e desarmado…

E nunca deixei de amar

a paz que tanto ansiaba

e que me mantiña en pé

rebulindo nas vísceras…

Hoxe atopo respostas

onde sempre me agardaron,

na cerna que me sostén

e que calada me forxaba…

Pero aínda sinto o verso

dun sorriso que me agarda

e comezo un camiño novo

na diferenza que acepto.