EL…
El… non era poeta,
mais nas noites frías e solitarias
cando o vento laiaba por entre as contras…
escribía versos.
Fermosas verbas que o corazón lle ía dictando.
Eran soños de amor…
por aqueles ollos da cor do ceo
que fixeron feitizo… no seu ser.
El… non era poeta,
mais por entre os seus dedos
saían as letras como a auga crara da fonte,
tinguidas pola luz das estrelas
nunha noite de Xaneiro.
Non, non era poeta,
mais tiña a habilidade de enfiar soños
cos latexos do corazón,
latexos que se tornaban laios tristes
por aquela á que lle agasallara a alma enteira…
unha noite de lúa chea.
E non era poeta,
pero fixo da súa lembranza
a máis fermosa das poesías…