HENKO. A mirada de Miguel Díaz
Título: Ruínas
Os donos marchan e eu non sei se lles seguen pertencendo enteiramente, a eles ou á súa prole, as ruínas… Ou se son do tempo ao son do tempo mentres ti te me agochas.
Título: Ruínas
Os donos marchan e eu non sei se lles seguen pertencendo enteiramente, a eles ou á súa prole, as ruínas… Ou se son do tempo ao son do tempo mentres ti te me agochas.
Título: Repouso
Título: Fío
Título: Resiliencia
Resiliencia
Eu non sei, amor, se te quero ou se só teño un desexo incontrolable de te querer.
E pronuncio “amor” desexando amarte, tamén con esas partes que me faltan.
Título: Agromar
Agromar
Deterse e observar.
Frustrarse ante o boureo da realidade. Anubrarse ante a construción da distopía. Contristarse fronte á teima da deriva infame, que insiste no aplauso do superfluo, no desprezo da beleza.
Decaer.
E porén, abraiarse ante a vida, que agroma, verdadeira, nun incesante exercicio de optimismo.
Título: A folla caída
Todo iso que somos mentres non somos. Porcións efémeras que empequenecen, a medida que o certo se achega. Pezas pasaxeiras dun mecanismo fugaz. Todo iso que non somos e nos fai. O tempo perdido que nos constrúe, o extravío que nos trenza, as ruínas que nos conforman. A folla caída que se descompón en cor, mentres seguimos camiño. Todo iso que facemos por ser. Algo, alguén, murmurio, mirada. Bico que agarda nun tendal infindo.