Os concertos promovidos por Sinsalaudio co apoio do Concello de Vigo celebraranse os días 1 de abril e 3 de maio no MARCO e na Fundación Sales, respectivamente, e as entradas están á venda na web Sinsal.gal
O colectivo musical estadounidense Water Damage fará en Vigo a súa única parada en España no marco da xira mundial na que presentan a súa música, baseada en drons
Ólöf Arnalds, unha das voces máis singulares da música islandesa contemporánea, presentará o seu novo disco, Spíra, publicado en decembro
Sinsal Primavera agroma un ano máis no calendario das melómanas e curiosas, e celebrará a súa nova edición en abril e maio. A serie de concertos eclécticos impulsados pola promotora local Sinsalaudio da man do Concello de Vigo contará no seu cartel con Water Damage, colectivo estadounidense que aposta pola distorsión ininterrompida e a música baseada en drons, e coa cantante islandesa Ólöf Arnalds, quen presentará por primeira vez en España o seu último disco, Spíra. As entradas para os directos, que terán lugar o 1 de abril no MARCO e o 3 de maio na Fundación Sales, están á venda desde hoxe mesmo a través da web de Sinsal.gal.
Sinsal Primavera, unha rara avis no panorama musical galego, pretende achegar ao público a creación de bandas e solistas cuxa singular proposta artística non forma parte do circuíto habitual das salas de concertos. A intención non é outra que sorprender as e aos asistentes a través dunha clara aposta pola experimentación e descubrir proxectos creativos que desafían as fórmulas habituais de expresión. Un ano máis, o MARCO de Vigo será unha das sedes do evento, que este ano tamén contará co apoio da Fundación Sales.
A primeira cita chegará da man do colectivo estadounidense Water Damage, que aterrará en Vigo inmerso nunha xira mundial -e na que a cidade olívica será a única parada en España- para presentar o seu directo, unha experiencia singular que aposta pola distorsión e perturbación do son, mais sen descompoñer o equilibro entre os tons e as capas harmónicas. A súa música, baseada en drons, é un exemplo de como funciona o son en constante vibración e o seu directo será unha das propostas máis desafiantes que o público escoitará en Galicia este ano. Esta viaxe sonora celebrarase o mércores 1 de abril, a partir das 20.30h, no MARCO de Vigo.
O segundo concerto do Sinsal Primavera 2026 chegará o domingo 3 de maio contra o mediodía. A cantante e compositora islandesa Ólöf Arnalds iniciará en Vigo a súa xira española de presentación do seu novo disco, Spíra, un traballo envolvente e de enorme beleza publicado o pasado mes de decembro e moi esperado logo dunha década de silencio, xa que nos seus anteriores traballos contou coa colaboración de artistas como Bjork ou membros de Sigur Rós ou Amiina. Na Fundación Sales, que se estrea como sede do Sinsal Primavera, Arnalds dará a coñecer ao vivo o seu quinto disco. Acompañada polo produtor e músico de jazz Skúli Sverrisson (quen traballou con Lou Reed, Jon Hassell ou Jóhann Jóhannsson), a islandesa moverase entre a tradición oral e a experimentación, transformando o cotidiano e íntimo nunha experiencia compartida.
SINSAL PRIMAVERA 2026
Mércores 1 de abril | MARCO de Vigo
Water Damage (EEUU)
Apertura de portas: 20.00 horas Inicio do concerto: 20.30 horas Entradas á venda desde 15€ (18€ na billeteira o día do concerto) en sinsal.gal
Domingo 3 de maio | Fundación Sales Ólöf Arnalds (Islandia)
Apertura de portas: 12.30 horas Inicio do concerto: 13.00 horas Entradas á venda desde 15€ (18€ na billeteira o día do concerto) en sinsal.gal.
Entradas paramenores de 17 anos: 5€ (cupo limitado)
ABRIL dará a coñecer este venres 13 de marzo 2caras, o segundo sinxelo dun álbum que verá a luz esta primavera. O novo tema continúa a viaxe iniciada con Nas horas avelaíñas e afonda no diálogo entre memoria colectiva e creación contemporánea que define o universo do proxecto
2caras parte dunha melodía recollida en San Vicente de Oitavén (Fornelos de Montes) por Guillerme Ignacio ás informantes Elisa e Lucila Limés Martínez, Ofelia Casqueiro Pérez, Consuelo Rodríguez Rivas, Almerinda Bouzón Fernández, Dolores García Lorenzo e a súa irmá Laura. O arranxo é de ABRIL, e a letra foi escrita conxuntamente por ABRIL e Petra Iglesias.
O tema conta coas voces de Claudia Abril, Joana Gumí e Marina Carpente, nunha suma de timbres que amplía e enriquece o son do proxecto. A instrumentación —violín de Marina Carpente, guitarra de Hugo Franco e banjo de Joana Gumí— tece un son orgánico e evocador, onde a tradición e o presente se funden cunha naturalidade que é ya marca propia de ABRIL.
UN ÁLBUM SOBRE O TEMPO E A IDENTIDADE
2caras é o segundo adianto do álbum debut de ABRIL, un disco construído arredor da idea do lugar seguro, as redes afectivas estables e o paso do tempo, tomando como referencia a figura da cabana como refuxio e protección.
O videoclip de Nas horas avelaíñasestá dispoñible en Youtube
Con este traballo discográfico, Claudia Abril e Marina Carpente continúan a explorar o diálogo entre tradición e contemporaneidade cunha voz propia cada vez máis definida: melodías tradicionais galegas e ibéricas reinterpretadas con sonoridades actuais, onde a pandeireta, o pandeiro ou o violín folk conviven cunha produción coidada que constrúe un universo íntimo e recoñecible. Un folk contemporáneo que é memoria, identidade e comunidade.
Este proxecto contou cun apoio para o seu desenvolvewear a través das Residencias Creativas Mariñán de música, da Deputación da Coruña.
Parabéns nace hai máis de unha década, inicialmente como un orfeón de voces masculinas formado polos irmáns Seixo, cun dobre obxectivo: partillar un proxecto familiar ao redor da música e, ao mesmo tempo, pór en valor a riqueza da música e da cultura galega. Co paso do tempo, o grupo foi medrando e evoluíndo. Aquel primeiro formato coral foise abrindo á incorporación de novos membros e músicos, o que permitiu alargar horizontes e explorar novos camiños musicais. Así, Parabéns comezou unha nova etapa, desenvolvendo un proxecto artístico propio e dando paso á composición de temas orixinais. A súa música, que se poderá escoitar este sábado en Outeiro de Rei, mantén sempre unha forte raíz na tradición galega, mais incorpora influencias e ritmos doutras culturas, creando así un estilo que combina identidade, emoción e apertura musical.
A galería NÉBOA inaugura “El mico blau”, exposición individual de Edu Gil (Barcelona, 2002).
Xoves 12 de marzo ás 19:30 | Lamas de Prado 31, Lugo
Duración da exposición: 12 marzo > 24 abril
A galería NÉBOA presenta El mico blau, a primeira exposición individual en Galicia do artista Edu GilAlsina (Barcelona, 2002). A mostra inaugúrase o xoves 12 de marzo ás 19:30 h e poderá visitarse ata o 24 de abril.
En El mico blau, Edu Gil Alsina desenvolve unha proposta pictórica que se move entre a observación do contorno e a exploración das potencialidades da imaxe. O seu traballo investiga o vínculo entre desprazamento e mirada, articulando un diálogo constante entre o formal e o narrativo, entre a pintura e aquilo que acontece dentro e fóra do bastidor.
A exposición configúrase como un percorrido onde as imaxes aparecen como elementos en tránsito, nunca completamente pechados nin resoltos. A través de operacións de repetición, fragmentación e cambio de escala, o artista xera desprazamentos de sentido que activan un espazo de ambigüidade e atención. A pintura convértese así nunha superficie de pensamento e nun espazo de manobra, onde ver non equivale necesariamente a comprender, senón a permanecer nun estado de escoita e dispoñibilidade.
Entre as obras expostas atópanse pezas como Isabel (2025), un lenzo de gran formato que funciona como eixo da mostra e que establece un diálogo coa obra Joven con diábolo (2003–2005) da pintora Isabel Baquedano (1929–2018). A partir dun xesto de cita e relectura, o artista constrúe unha ponte entre xeracións, activando unha reflexión arredor da memoria pictórica, a escala e a distancia.
Graduado en Belas Artes pola Universitat de Barcelona (2024), Edu Gil Alsina realizou exposicións individuais en Espai 19 (Barcelona, 2025) e Proyecto REME (Barcelona, 2025), e participou en colectivas en Halfhouse, Piramidón e Sala d’Art Jove, ademais do festival Art Nou. Nos últimos anos formou parte de programas de residencia como o Centro de Arte Piramidón (Barcelona, 2024) e as Residencias Artísticas Celestino Cuevas (Reinosa, 2025), onde o seu proxecto foi recoñecido co premio á mellor obra do período. Así mesmo, recibiu diversas bolsas e axudas á creación, entre elas Art Jove Creació, a Borsa de viaxe da Fundació Ramon Amigó Cuyàs e os Ajuts a la Creació da Fundació Felícia Fuster.
Con El mico blau, NÉBOA continúa a súa liña de apoio a prácticas artísticas emerxentes que exploran a pintura como territorio expandido, insistindo na súa capacidade para xerar pensamento, abrir preguntas e activar novas formas de mirar
El mico blau
Se puidese estender a miña man e estirarme e estirarme, elástico, cun brazo longo cara a ti, sería algo parecido a el. Como ver o lanzamento dun proxectil dilatado no tempo, unha frecha que se dispara mentres chega coa punta dos dedos. E tamén o sería estar no principio e no final e no medio, este, ese e aquel, todo todo o tempo. Así é o mono azul, que por iso se fai tan estraño. É demostrativo e no seu centro, en parte, coloco o feito de que é estraño, marciano, coa súa propia lei da gravidade. Auto xustifícase pola súa condición e causa. Simplemente existe grazas a ela, que o pintou, e entón eu repítoo.
A peza chamada Isabel, que organiza este encontro doutras pezas, é unha homenaxe a un traballo en particular (Mozo con diábolo, 2003–2005) e ao conxunto da obra da pintora Isabel Baquedano (1929–2018). É un cadro que é unha ponte. Unha pasarela. Pode que facer isto así sexa colocar un xesto de agradecemento nunha especie de cámara de eco. Amplificar unha mensaxe, dicila outra vez e durante máis tempo e con máis importancia. Ese xesto é o primeiro, e o resto ségueno como unha cola; colócanse ao seu redor con naturalidade, facéndolle compañía na sala.
Edu Gil Alsina
Edu Gil Alsina (Barcelona, 2002) desenvolve a súa práctica pictórica entre a observación do contorno e a exploración das potencialidades da imaxe. O seu traballo investiga o vínculo entre desprazamento e mirada, articulando un diálogo constante entre o formal e o narrativo, entre a pintura e a vida, o que queda dentro e fóra do cadro, adentrándose nesta ambivalencia.
É graduado en Belas Artes pola Universitat de Barcelona (2024). Entre as súas exposicións individuais destacan Pit Roig en Espai 19 (Barcelona, 2025) e Màquina, mirada en Proyecto REME (Barcelona, 2025), no marco do festival Artnou. Participou en exposicións colectivas como Entre pròpies i estranyes en Halfhouse (Barcelona, 2025), 2025_N1 en Piramidón (Barcelona, 2025), Plec ple en 200Cent (Barcelona, 2025) e Esquinçar superfícies en Sala d’Art Jove (Barcelona, 2023).
Nos últimos anos participou en programas de residencia como o Centro de Arte Piramidón (Barcelona, 2024) e as Residencias Artísticas Celestino Cuevas (Reinosa, 2025), onde o seu proxecto Entre casi nada y casi algo foi recoñecido co premio á mellor obra do período de residencia. Así mesmo, recibiu diversas bolsas e apoios á creación, entre eles Art Jove Creació (2023), a Borsa de viatge da Fundació Ramon Amigó Cuyàs (2024), coa que realizou unha estancia en Edimburgo, e as Axudas á Creación da Fundació Felícia Fuster (2025). Completou a súa formación mediante obradoiros con artistas como David Bestué, Sara de Ubieta ou Marc Navarro, e participou no programa Emboscada #12, comisariado por Alberto Peral en EINA (2024). Tamén expuxo na feira SWAB xunto a Espai 19 (Barcelona, 2005).
Na súa práctica utiliza imaxes existentes para rearticularas desde a pintura, entendendo a imaxe como un elemento potencial, nunca completamente resolto. A través de operacións de repetición, fragmentación e cambio de escala, xera desprazamentos de sentido que activan un espazo de ambigüidade e atención. A pintura concíbese como unha superficie de pensamento e un espazo de manobra co que atende a cuestións relativas ao feito visual, como a mirada, o desprazamento, a emancipación ou o propio lenguaje pictórico.
O seu traballo propón un percorrido aberto entre imaxe, medio e relato, insistindo na pintura como un territorio de tránsito onde citar ou “volver a dicir” imaxes non busca fixar o seu sentido pechado, senón revelar a súa inestabilidade e o seu potencial de transformación.
