Seguimos amosando o noso pasado. Agora unha lareira en miniatura.
NA MEMORIA DA NAI, E DE TODAS AS NAIS QUE XA NON ESTÁN CONNOSCO.
Ti es nai como a palabra, non esquecida na terra, como un libro de pedra, que o longo do tempo…..espera.
Estás nai feita de silencios, do correr da vida mesma, no maxin do pensamento, non morres, “vives dentro”
Vén a lembranza da nai, da aperta longa e calada, da man que aloumiña, do silencio e da palabra.
Perdoa nai por non deixarte ir.
POUCO A POUCO SEGUIMOS AMOSANDO AS LEMBRANZAS DO NOSO PASADO
LEMBRANDO O NOSO PASADO.
