O bailarín e coreógrafo basco pecha o ciclo ‘Mar en danza’ impulsado pola promotora cultural QueArte Producciones e a Deputación da Coruña para celebrar os 30 anos do Conservatorio Profesional de Danza
Este mércores, 15 de decembro, Yebra impartiu unha clase maxistral exclusiva para o alumnado do Conservatorio Profesional de Danza da Deputación da Coruña
Mañá xoves o Teatro Colón acollerá unha masterclass e unha conferencia aberta ó público cuxa invitación pode retirarse na web ataquilla.com
O bilbaíno Igor Yebra formouse na escola de Víctor Ullate en cuxo ballet debutou como profesional en 1988 e onde permaneceu ata 1996. Desde aquel momento comezaría o seu periplo internacional por compañías de todo o mundo e que estivo marcado principalmente por tres escolas: a francesa grazas a Charles Jude, a italiana da man de Carla Fracci e a rusa a través de Yuri Grigorovich.
Entre os galardóns que recibiu ó longo da súa traxectoria figuran o Gran Premio de Eurovisión para jóvenes bailarines (1989), o Premio ‘Danza & Danza’ al ‘mejor bailarín del año’ en Italia (1996), el segundo premio en el concurso Maya Plitseskaya (1998) y el Premio Leonidas Massine en Italia (2003), entre outros. Ademais, Igor Yebra foi bailarín estrela do Ballet da Ópera de Burdeos e o primeiro bailarín invitado do Ballet da Ópera de Roma. Entre os seus fitos profesionais atópase o seu rol protagonista en Iván el Terrible no Palacio de Congresos do Kremlin en 2004 e que converteu a Yebra no primeiro bailarín non ruso que interpretou este papel.
Mención aparte merece o seu labor na dirección artística do Ballet Nacional Sodre (BNS) de Uruguai entre xaneiro de 2018 e decembro de 2020. Durante este periodo o BNS colleitou grandes éxitos de público e crítica coa reposición das principais obras do repertorio clásico e romántico, pezas de coreógrafos do século XX e as novas producións como El Quijote del Plata e La tregua, baseada na obra homónima de Mario Benedetti. Como coreógrafo, Igor Yebra deixou no repertorio do BNS El Cisne XXI, unha versión masculina de La muerte del cisne. Ó finalizar a súa etapa no BNS, Igor Yebra recibiu o galardón máis importante de Uruguai no ámbito da cultura, a Medalla Delmira Agustini, e foi nomeado Ciudadano Ilustre de Montevideo
Na súa faceta como profesor, Yebra decidiu fundar en 2006 a súa propia escuela de danza y coreografía en Bilbao e dous anos despois recibiu o encargo de poñer en funcionamento a Escuela Municipal de Amurrio, deixando a dirección un lustro depois da súa inauguración.
‘Mar en danza’ é unha iniciativa cultural impulsada pola Deputación da Coruña e QueArte Producciones con motivo da celebración este ano do 30º aniversario do Conservatorio Profesional de Danza da Deputación. O ciclo, que foi inaugurado por Julio Bocca o pasado maio, tamén contou coa participación de Lucía Lacarra e Matthew Golding e clausurarase en decembro con estas actividades do bailarín e coreógrafo basco Igor Yebra.
Sostennos soamente o amor, acotío desprezado. O amor paxaro nunha gaiola. O amor que escolle vivir encarcerado. O amor imparable e o amor á cadea. O amor un día ferido, ao seguinte esnaquizado. O amor rexurdido.
Nas súas dispares feituras, o amor billete de ida. Que é e non se reflicte. O amor que cala e o que é silenciado. O amor que se agocha, errático, nas tebras dun orgullo ferido. O amor á beleza, de infindas maneiras marxinada. O amor á forma e á silueta. Ao abismo, ás marxes. Ás augas dun río en fuxida, ao illó dun prado cercado. O amor á espiña, defensa do pétalo albiscado. Ao conflito, tamén, que en ti se tece, que nas mans me ferve. O amor á cerna e á mirada, nela debuxado. E o amor debuxando a mirada.
Sostennos o amor, na humidade da outonía, na folla do carballo. O amor en travesía e o amor ancorado. O amor que sempre é hoxe e que nunca é pasado, que no cancro do presente salta o valado.
Das romarías do concello de Castroverde, a da Virxe do Carme, a un quilómetro de Vilabade, foi no seu tempo unha das de maior tradición e concorrencia de fieis e amantes do bo xantar e a esmorga. Actualmente perdeu parte do seu esplendor, e non só por mor da pandemia. O despoboamento do rural e o cambio de costumes da xente nova fixeron que ano tras ano fora perdendo pulo.
Nunha variante do Camiño Primitivo, despois de baixar de A Baqueriza, alto que delimita os concellos de Baleira e de Castroverde, álzase unha pequena ermida, construída a principios do século XVII por iniciativa da familia Montenegro- Páramo Osorio Ulloa; crese que sobre un antigo santuario vinculado ao hospital de Peregrinos de San Gabriel.
Trátase da ermida en honra á Virxe do Carme. Ermida que se atopa no medio dunha fermosa carballeira; coma diría o asturiano Xurde Morán, gran coñecedor do Camiño Primitivo, “en un paraje deliciosamente mágico y encantador, absolutamente de cuentos de hadas”. A carón dela encontramos a fonte do Romeiro, vinculada aos peregrinos, coma o seu nome indica. Fonte onde é preciso deterse e botar un bo grolo das súas frescas e cristalinas augas.
“Fuente y capilla, campo de romeros y carballos, aportan especial solaz y sosiego a la estampa. Difícil sustraerse a la tentación, con la excusa de pararse a descansar y beber agua, de dormir una apacible siesta o relajarnos releyendo nuestros mapas y guías”, volve dicirnos Xurde Morán, no seu espléndido blog adicado ao Camiño do rei Afonso II o Casto.
Todos os primeiros domingos do mes de agosto celébrase a citada romaría. Eu hai moitos anos que non acudo a ela, pero cando era neno, e logo xa máis mozo, non me perdía unha. O meu padriño, José, xunto co cura D. Manuel, foi un dos encargados de recuperar a tradición que estaba case esquecida, pasando a ser a romaría máis importante do noso concello e dos concellos limítrofes. Alí todos os anos acudían fieis e non tan fieis a pasar o día, enchendo a carballeira e prados contiguos, acotío tan silenciosos, de merendas e de xolda.
Un dos que nunca faltaba era “Epiteto”. Por este nome moitos/as non se darán conta de quen falo, pero se digo Paco Pestana, coido que non me será preciso dar máis explicacións. O alcume de Epiteto, vén de cando un día, ante unha pregunta do mestre, no canto de responder epíteto, respondeu epiteto, e xa lle quedou para sempre. Paco, despois de deixar a comuna de Negueira, veuse cun amigo vivir na vivenda da escola de Rodinso, moi preto da casa de Lameliña, de onde era o meu padriño José. Alí foi onde empezou a traballar cos toros dos carballos ou castiñeiros e a ter máis relación con José, “Padre escapulario”, que era así coma era coñecido na comarca, por portar un grande escapulario da Virxe ao pescozo durante os días de romaría ou cando se celebraba algunha misa na citada capela.
Dúas persoas totalmente diferentes. “Epiteto”, ateo radical e “Padre escapulario”, católico fervente, membro da Adoración nocturna na catedral de Lugo e de misa diaria. Algo que non impedía que tivesen unha boa relación e que todos os primeiros domingos de agosto coincidisen na carballeira do Carme, cada un co seu cometido. José preocupado polas misas e polas contas da confraría e saíndo a dar a súa prédica relixiosa ao palco dos gaiteiros e Paco de troula polo prado ou subíndose a un carballo para predicar o amor libre ou o primeira cousa que se lle viña á cabeza. Algo, si tiñan en común, o baile; cando os gaiteiros se poñían a tocar unha muiñeira ou unha xota, ou a orquestra Variedades de Viveiro, que nunca faltaba, alí estaban os dous dispostos a botar unha baila.
A capela do Carme, lugar de obrigada visita. Visita non sen antes facer unha parada en Vilabade e visitar a súa fermosa praza, con dous monumentos salientables: o pazo do S. XVII e a Igrexa de Santa María, coñecida como a catedral de Castroverde. Igrexa do S.XV, de estilo gótico, con elementos do barroco e neoclásico na fachada e unha soa nave abovedada. No interior destaca a imaxinería e altares do S.XVI. Actualmente está considerada Ben de Interese Cultural.
