Castiñeiro Milenario presenta unha nova edición, a oitava, do Ciclo de Teatro. Nesta edición contarán con tres representacións, todas elas dentro dos circuítos de teatro, tanto do afeccionado coma do profesional, promovidos pola Vicepresidencia da Deputación de Lugo.
A primeira obra será o 22 de setembro ás seis da tarde no local do Pobo da Asociación Veciñal do Castro. A compañía O Torques de Burela representará a obra titulada “ODT-TIVE“, unha comedia para todos os públicos.
A segunda obra será o 9 de novembro, a partir das sete da tarde, na Casa do Pobo da Asociación Veciñal do Castro a cargo da compañía Grupo de Teatro do Hospital de Lugo que representará a obra “Asasinato na tenda de roupa“, unha comedia, tamén con asasinatos polo medio dirixida a todos os públicos.
Para rematar este Ciclo o 30 de novembro ás sete da tarde na Casa da Cultura de Begonte e dentro do circuíto profesional da Deputación de Lugo, teremos a Bátega Teatro representando a obra “O Pano“, unha obra dramática dirixida a adolescentes e público adulto.
Agradecemos que a Vicepresidencia da Deputación de Lugo continúe apoiando o teatro, tanto afeccionado como profesional, ao Concello de Begonte por ceder a Casa da Cultura e, por suposto, á Asociación Veciñal do Castro por ceder as súas instalacións.
Gramática de superficie de Andrés Rivas Rodís na Galería NÉBOA
Inauguración: venres 20 de setembro ás 19h
Enderezo:Rúa Lamas de Prado 31, Lugo
Exposición: 20 setembro – 23 novembro
O vindeiro venres 20 de setembro, a partir das 19h, a Galería NÉBOA inaugura tempada expositiva coa mostra individual Gramática de superficie do artista compostelán Andrés Rivas Rodís.
Gramática de Superficie é o título da primeira exposición individual de Andrés Rivas Rodís na Galería NÉBOA. O elemento “superficie”, implicado tanto no proceso como na visualización das obras, constitúe precisamente, o fío condutor de toda a mostra. A superficie como capa externa desprotexida e base para a inscrición (de aí a súa relación coa escrita) é o soporte sobre o que, inconsciente ou premeditadamente, deposítanse todo tipo de elementos dun xeito xeolóxico, estratificados e remitíndose constantemente uns aos outros.
Un movemento tectónico, no que o artista dispón certos obxectos (telas, papeis, madeira, etc.) sobre os que realiza composicións básicas coa intención de producir o menor ruído posible e así, evidenciar as interaccións do externo no plano pictórico. A partir do descoido ou do accidente as pezas vanse “contaminando” do entorno, do espazo de traballo no que hai lixo, po, pegadas e desprendementos
Asemade, as obras sofren unha contaminación formal, consciente e promovida polo propio artista a base de materiais atopados extraídos de calquera libro esquecido: un debuxo simulando unha bobina, un circuíto eléctrico ou a silueta dun nocello. Como é obvio, a referencia orixinal non se asocia directamente. Para Rivas Rodís, o elemento da translación é esencial para entender como, mediante o emprego da plástica, opera a nosa visualidade, o aceno en relación coas superficies, con todo o que é susceptible de ser visto, manchado e copiado.
Algúns dos papeis que utiliza nos collages son rescatados de antigos cadernos, libros ou cartas que perderon a súa función e que foron visiblemente atravesados polo tempo: un papel mercado hai dúas horas conxúgase, xustaponse e dialoga con outro de corenta anos. E volve cobrar sentido, reactívase na superficie da obra sen medo de superpoñerse á anterior. Un movemento que opera repetidamente, e que fai que unha peza non sexa un círculo pechado ou teña un punto final, senón que funcione coma unha estrutura poliédrica.
Se, como dicía Paul Válery “o máis profundo é a pel”, é porque a pel é un órgano de contacto, de permeabilidade e repleto de poros. O capilar, o térmico, a súa división en estratos, fai que poida vinculala ao espazo do taller e ao propio proceso pictórico, xa que se converte nun espazo con milleiros de puntos perceptivos: xa non só contamos co visual, a superficie é a resposta á somatización, á asimilación dun espazo, e as obras forman parte dese corpo somático, vivo e quente que é a pintura.
Andrés Rivas Rodís (Santiago de Compostela, 2000) é graduado en Belas Artes pola Universidade Politécnica de Valencia (2022), mestrado en Investigación e Creación en Arte pola Universidade do País Vasco en Biscaia (2024), e actualmente doutorando pola Universidade de Vigo. No 2024 recibiu o Premio Gaztea do Concello de Leioa (Biscaia) e no 2022 foi galardoado co Premio Cátedra Bodegas Faustino & Willy Ramos (París) co proxecto Luz negra. Ademais, foi finalista do Xuventude Crea de Santiago de Compostela (2020 e 2021) e un dos participantes no Encontro de Artistas Novos Cidade da Cultura EAN11 (2021) coordinado por Rafael Doctor.
Entre as súas exposicións destaca a colectiva dos galardoados coa Cátedra Faustino & Willy Ramos na Galería Lupe Fullana (Valencia, 2023), XXVI Certamen Jóvenes pintores da Fundación Gaceta (Salamanca, 2023), Paisaxe_0 na Galería Metro (Santiago de Compostela, 2022), La imagen de la memoria na Biblioteca Azorín (Patraix, Valencia 2022), Xuventude Crea na Igrexa da Universidade (Santiago de Compostela, 2021) e Hidden Sessions co colectivo Orbis Vacui no Centro Cultural escuela de Ruzafa (Valencia, 2020).
Inauguración venres 20 de setembro ás 19h Enderezo Lamas de Prado 31, Lugo Exposición 20 setembro – 23 novembro, 2024 Horario martes a venres de 11h a 14h / 17h a 20h sábados 11h a 14h. Outro horario, previa cita
Na presentación, organizada pola Concellaría de Cultura do Concello de Vilalba e a web Culturalia GZ, acompañarán aos autores da obra, a Concelleira de Cultura, Tamara Rodríguez López, e o Administrador de Culturalia GZ, Martiño Maseda.
A eumesa Eva Veiga é unha das voces salientables dentro do panorama poético galego. Leva publicados unha ducia de poemarios, entre eles A luz e as súas cicatrices (2006), A distancia do tambor (2014, Premio Fiz Vergara Vilariño e premio Poesía da AELG), Soño e vértice (2016, premio Poesía Concello de Carral e premio da Critica Española en galego). Canda os músicos Bernardo Martínez e Fito Ares e o pintor Alfonso Costa forma o Grupo Ouriol. Sen esquecer as súas colaboracións como actriz e guionista coa cineasta Margarita Ledo Andión.
O ourensán Francisco X. Fernández Naval, poeta e narrador, coincide coa súa compañeira de autoría en FRAGOR DO URDIDO no número de libros de poesía publicados en distintos lugares da orbe (Galicia, París, México ou Nova York, salientando títulos coma Mar de Lira (2005, 2023), Miño (2007, premio Poesía Cidade de Ourense), Bater de sombras (2010, premio Fiz Vergara Vilariño), Nova York: ceo e mazá (2007, edición trilingüe). A súa obra poética está traducida a outras linguas.
Sobre a obra Fragor do urdido, que este venres se presenta na capitalidade chairega, recollendo palabras incluídas no seu prólogo, dicir que é unha intervención poética sobre un tempo confinado, o da pandemia por Covid-19. A poesía como exercicio creativo que é movemento de apertura e liberación. (…) O resultado é un conxunto de cincuenta poemas sen ningunha marca de autoría de modo que a particular subxectividade, tan propia do xénero poético, perde importancia a prol desa voz colectiva ou fonte común da que, ao cabo, emerxe toda obra artística.
Queres formar parte do voluntariado do FIOT? Verás espectáculos de teatro e huir, descubrirás como funciona un festival por dentro, coñecerás xente e… pasaralo moi ven! Adaptámonos á túa dispoñibilidade.
O prazo desta convocatoria de voluntarios do #FIOT33 está aberto ata o vindeiro 20 de setembro.
Por outra banda, desde mañá, luns, 16 de setembro, ás 10.00h, o público poderá adquirir -a través da plataforma en liña Ataquilla– os bonos e entradas para a Rúa dos Contos, que neste 2024 celebra as súas vodas de prata ao cumprir 25 edicións.Vés celebralas con moito humor?
🔸26 de setembro: ‘Rescate emotivo’ de @waltervelazquezcalostro (gratuíto para a Residencia de Maiores) 🔸26 de setembro: ‘Animación de rúa’ con Walter Velázquez (gratuíto) 🔸26 de setembro: ‘Xa que o sabes, voucho contar (e cantar)’, de @fedeperez79 🔸27 de setembro: ‘Cagadas’, de Cándido Pazó 🔸27 de setembro: ‘A ver que pasa’, de Evaristo Calvo 🔸28 de setembro: ‘Riquiña’, de @jazminabuin 🔸28 de setembro: ‘Enredada’, de @letidataberna 🔸29 de setembro: ‘Sois maravillosos. D.O. Cádiz’, de @miki_dkai 🔸4 de outubro: ‘Contos entre cordas’, de @mariadapontragha e Bleuenn Le Friec 🔸4 de outubro: ‘Instrucións para tomar café’, de @carlosrebolo_charly 🔸5 de outubro: ‘O mellor e o peor dos 2000’, de Carta de Axuste 🔸11 de outubro: ‘Os diarios de Adán e Eva. Boleros no paraíso’, de @paraisoteatro.cia
🎟 Haberá un número limitado de bonos para todas as funcións da Rúa dos Contos (40 euros).
LODE ESTREA O SEU NOVO TEMA “TRES TRAGOS”, ONDE LLE CANTA AO DESAMOR
O novo sinxelo do artista de Narón é o segundo adianto do seu próximo EP
O artista galego LODE segue presentando os adiantos do que será o seu primeiro EP. Nesta ocasión publica “Tres Tragos”, onde lle canta á dolorosa ruptura dunha relación amorosa, e afoga as penas bebendo para esquecerse desa dor. Amosando unha vez máis a súa versatilidade dentro do xénero urbano, o de Narón aposta nesta ocasión por interpretar unha cumbia, que precede a “Carita de Ángel”, o afrobeat que serviu como primeiro sinxelo fai escasos meses.
“Tres Tragos” naceu coa intención de ser unha balada, pero ao non atopar un retrouso claro implementaron un ritmo de cumbia e a canción cambiou por completo. O traballo na produción de Caicer, co que xa traballou en “ENAMORAO”, foi clave para transformar o tema e que quedara ese retrouso tan aditivo xunto con eses ritmos tan marcados de cumbia. Durante o proceso compositivo tamén participaron Nuria Azzouzi, Mateo Bruquetas e o propio LODE, equipo habitual de composición do artista, ao que tamén se uniu o propio produtor Caicer.
Este novo tema, que reflexa claramente a intención de convencerse a si mesmo de que está mellor sen esa parella, pero que aínda bebendo para esquecer non logra superar a tristeza que lle provoca a súa separación, únese a “Carita de Ángel” como primeiros adiantos do seu primeiro traballo discográfico. Tras un 2023 incrible no que acadou máis de medio millón de escoitas cos seus temas, LODE asenta as bases do seu proxecto neste 2024, apostando pola súa versatilidade dentro do xénero urbano.
MÁIS DE LODE
LODE é un dos artistas galegos con maior repercusión nas redes sociais. Cun estilo urbano pero multidisciplinar, o cantante de Narón está abraiando ao seu público pola gran combinación nas súas composicións de sons actuais e bailables cunha gran voz. Tras as súas exitosas aparicións en programas televisivos como La Voz ou El Hormiguero, LODE eleva a escena urbana a base de talento, con composicións musicais e coreográficas propias de primeiro nivel.
As súas redes sociais son unha pequena mostra da repercusión do cantante e bailarín galego, acumulando máis de millón e medio de seguidores de todas as partes do mundo nelas, destacando os máis de 35 millóns de visualizacións que acumula na súa canle de YouTube. O seu talento non pasou desapercibido dentro da industria musical, sendo apoiado por grandes figuras do panorama internacional e nacional como Juanes ou Álex Ubago.
Actualmente, o cantante, bailarín e compositor está preparando novos traballos discográficos, así como un novo directo no que deixar patente o seu carácter multidisciplinar, sendo quen de combinar a súa capacidade vocal co seu talento coreográfico. LODE levará o seu éxito nas redes aos escenarios.
A ARTE DE DON TINÍN: UNHA VIDA ENTRE LIBROS E ESCULTURAS
Constantino Varela, coñecido entre a veciñanza por Don Tinín, foi o único descendente da familia Teixeiro e con el remataría unha saga familiar das de máis nobre prosapia da contorna. A súa nai, Dona Modesta, muller de profundas crenzas relixiosas, sempre á cabeza de calquera iniciativa a prol dunha causa xusta. O seu pai, Don Pedro, andaluz de Linares, que nos anos corenta chegara destinado coma médico á vila, na que ben pronto se ía integrar, rematando por casar coa única filla de Don Antonio, viúvo e propietario do pazo e das terras dos Teixeiro.
Neste ambiente foi criado Don Tinín, un neno modélico que despois de superado o ingreso marcharía a estudar o bacharelato aos Maristas de Lugo, acadando unhas cualificacións sobresaíntes, o mellor expediente da súa promoción. Pero sería en Santiago, a onde foi estudar a carreira de Medicina, onde comezaría a torcerse. Vinte anos botaría para regresar ao pazo paterno sen ningunha materia aprobada, aínda que si con matricula de honor en esmorgas e mulleres. Como o que me trae hoxe aquí non é a vida licenciosa de Constantino, e o que sei é fundamentalmente de oídas pois por aquel entón eu aínda non viñera a este mundo, voume centrar na última etapa da súa vida, cando xa o fin do sétimo decenio comezaba achegarse.
Don Tinín, herdara dos seus antepasados, unha das bibliotecas máis importantes da provincia e foi xa cara ao final da súa vida, cando empezou a prestarlle atención, iso si, dun xeito moi especial. El, que levaba dende que rematara o bacharelato sen abrir un libro e que non tiña ningún interese en someterse a súa idade á cruel tortura da lectura, decidiu utilizar os libros coma “material de construción” ( nas súas propias palabras) e comezar a súa obra artística que tan valorada está hoxe no mundo da Arte Contemporánea.
Antes de nada, direi que a miña casa está a carón da súa. Por aquel entón eu tería uns dez anos, e nos ratos libres acompañábao no seu labor que consistía en construír cos libros, personaxes e monumentos universalmente coñecidos, auténticas esculturas en papel, sen importarlle pintar, debuxar ou mutilar os libros se isto for necesario pero sen xamais desfacerse das partes amputadas que noutro momento lle serían de grande utilidade.
Para ir ampliando a biblioteca e ao mesmo tempo para ter máis variedade de libros dos que poder tirar, todos os venres acudía no seu flamante Mercedes a Lugo mercar máis. Dos doce exemplares por semana non adoitaba baixar.
Foi así como conseguiu a valiosa colección que podemos admirar na súa casa, hoxe propiedade do Concello a quen foi doada, xa que coma vos podedes imaxinar, non tivo descendentes, polo menos recoñecidos.
Normalmente o que adoitaba facer era coller as obras dun autor determinado e construír algo relacionado co país do mesmo, aínda que a veces mesturaba autores sen un criterio definido. Así coas obras de Eça, construíu a Torre de Belén, coas dos poetas simbolistas Notre Dame. Curiosamente coa obra completa de Victor Hugo construíu a Estatua da Liberdade, vai ti saber por que. A Catedral de Santiago que é unha das xoias, con libros de Valle-Inclán e Antonio Machado e así ata completar a colección que hoxe coñecemos.
Cómpre destacar todo un poboado do oeste americano coas noveliñas de Estefania, Silver Kane e Keith Luger, cos edificios e personaxes máis salientables. Toda unha alfaia.
Dende este verán e despois de máis de quince anos de abandono e desidia por parte das anteriores corporacións, por fin abriuse ao público o Museo Teixeira, en horario de mañá e tarde, onde podemos recrearnos e de balde coa súa impresionante obra. Feito que debemos o inxente labor nos últimos meses por parte da nova corporación, a quen e dende esta tribuna expreso o meu agradecemento en nome dos cidadáns deste pobo. A ben seguro que este feito vai supor un gran pulo para o desenvolvemento do turismo, que xa nos últimos dous anos leva experimentando un considerable incremento.
