A Real Academia Galega celebra os días 27 e 28 de novembro de 2018 o Simposio María Victoria Moreno. As xornadas dedicadas á protagonista do Día das Letras Galegas 2018 desenvolveranse en horario de tarde no salón de actos da institución (rúa Tabernas, 11 – A Coruña).
Entrada libre e gratuíta.
PROGRAMA COMPLETO
*Información recollida da RAG
O poema que coloco hoje para a vossa consideração é um dos poemas mais recitados dentre toda a imensa, e riquíssima aliás, literatura russa. Escrito por Pushhin se inspirando numa mulher da nobreza czarista do seu tempo, Anna Petrovna Kern – uma das muitas com as que o grande poeta galanteou ao longo da sua curta, embora muito activa, vida-.
Sobre este poema o compositor Mihaíl Ivánovich Glinka (1804 – 1857) compôs uma elegante obra que convido escuiteis na voz do barítono russo falecido ainda não há muito tempo, Dmitri Khovorostovski (Дмитрий Хворостовский) [O link vai embaixo do texto original em russo].
A***
Lembro o mágico momento:
apareceste perante mim,
como uma efémera visão,
como um génio de sublime beleza.
Nos momentos de desesperada tristeza
nas soçobras da barulhenta vaidade,
ecoava a ternura da tua voz,
e o sonho os teus queridos feitios fazia-me ver.
Os anos se passaram. O arrebato das trovoadas
dispersou os meus antigos sonhos,
e esqueci a ternura da tua voz,
as tuas formas encantadoras.
Na soidade e negrura do isolamento
os meus dias se arrastavam em silêncio,
já sem inspiração nem fé,
sem lágrimas, sem vida, sem amor.
A minha alma acordou de novo:
e outra vez apareceste tu,
como fugaz visão,
igual a um génio de sublime beleza.
E palpita ébrio o coração,
e volta surgir de novo para ele
a inspiração e a fé,
a vida, as lágrimas e o amor.
(1825)
Я помню чудное мгновенье:
Передо мной явилась ты,
Как мимолетное виденье,
Как гений чистой красоты.
В томленьях грусти безнадежной,
В тревогах шумной суеты,
Звучал мне долго голос нежный
И снились милые черты.
Шли годы. Бурь порыв мятежный
Рассеял прежние мечты,
И я забыл твой голос нежный
Твои небесные черты.
В глуши, во мраке заточенья
Тянулись тихо дни мои
Без божества, без вдохновенья,
Без слез, без жизни, без любви.
Душе настало пробужденье:
И вот опять явилась ты,
Как мимолетное виденье,
Как гений чистой красоты.
И сердце бьется в упоенье,
И для него воскресли вновь
И божество, и вдохновенье,
И жизнь, и слезы, и любовь.
RETRATO DO POETA realizado em 1827 polo pintor romântico Vasily Andreevich Tropinin. (Korpovo , província de Novgorod, 19 [30] de março de 1776 – Moscovo, 3 [15] de maio de 1857).
Calquera persoa interesada na Literatura de Tradición Oral xa pode consultar o programa da XI Xornada de Literatura de Tradición Oral. O rol da muller na literatura de tradición oral que, organizada pola Sección de Literatura de Tradición Oral da AELG, terá lugar en Lugo o 27 de outubro, co patrocinio da Deputación de Lugo.
*Información facilitada pola AELG
LETRA DAS FESTAS 2018
A revista oral do San Froilán
XENTE DAQUELA MANEIRA!
Historias de fatos, falsarios, estafadores, impostores, carteiristas, malpocados, aluados, traslidos …
Mércores, 10 de outubro, ás 18:00 horas
ENTRADA DE BALDE
Lugar: Salón de Actos do Centro Cultural Vello Cárcere
Contan: Paco Nieto, Emma Alonso, Marcelo Castro, Orestes Currás e Xosé Miranda.
Ambientación musical: Tundal
Coordinan e presentan: Lois Pérez e Antonio Reigosa
Organiza: AELG (Sección de Literatura de Tradición Oral)
Patrocina: Concello de Lugo
Para ampliar esta información poden poñerse en contacto con: Antonio Reigosa Carreiras, presidente do xurado
655 432 511 / reigosa@mundo-r.com
Fran Bouso, secretario do xurado 647 468 672 (tardes) / fbouso76@gmail.com
Os Vilares deu ao poeta, criado nas terras de trapeiros e canteiros, zoqueiros, de labregos e tamén de ferreiros. Non é casualidade que a “capital” da parróquia se chame As Reixas que como definiu o profesor Gonzalo Navaza para o libro de Pas Veres, As Reixas, puidera ser derivado de reixas de ferro ou ben, o máis probable, da labor de voltear a terra cun arado, en plural.
En calquera caso, os ferreiros son parte fundamental na historia e non o son menos na historia do noso rural. Os oficios complementan as necesidades dos labregos fabricando toda unha diversidade de apeiros que facilitaron en tempos moi duros a vida dos nosos antergos. Oficios que deixaron pegada no noso patrimonio arqueolóxico e etnográfico e dos seus autores e artes temos coñecemento por persoas como Raúl Río, que é desa xente que silenciosamente, vai recollendo, co seu ouvido de grande escoitador, coas suas cámaras e coas súas letras a memória do que aconteceu.
Así llo recoñeceron premiandoo coa Navalliña de Manuel María os da irmandade do poeta, do que foi grande amigo persoal e así a própria parróquia da que é orgulloso indíxena, Os Vilares, nomeandoo Trapeiro de Honra no ano en curso.
Raúl ten alma de cronista, testemuña ao pé do presente con vocación de historia e tamén coidador daquelas cousas pequenas que é quen de valorar e convertir en importantes tal e como o seu benquerido Díaz Castro plasmou mesas herbas pequerrechiñas sen as que o mundo non sería nada.
Desta volta deixa aquí para quen lle poida interesar e para os que veñan detrás, outro anaco desas pequenas herbas de ferro mildeadas por xentes humildes pero coa firmeza do metal e un corazón grande como o universo enteiro.
Este traballo de Raúl sairá en forma de artigo, máis curto en outros medios, máis aquí temos a sorte de contar co traballo íntegro, o que agradecemos e do que nos sentimos honrados.
A forxa de Raúl, non fai ferros, rescata ferreiros do óxido dos tempos nesa homenaxe da memoria e do respeito ao noso pasado, que é a maneira de fornecer o futuro. Os Ferreiros dos Vilares, da Chaira e do mundo enteiro son, somos os que petando no ferro do presente debemos forxar un mundo mellor…
O noso respeito a Raúl Río, ferreiro.
Velaí o enlace a dito documento.
