Xa hai data para degustar os riquísimos pratos de chanfaina visual que nos teñen preparados os realizadores e realizadoras que percorreron San Sadurniño na primeira fin de semana de setembro. O sábado 9 de febreiro a partir das 17.00h. a Casa da Cultura converterase nun cine de sesión continua onde se proxectarán un total de 23 pezas con distintas duracións e tamén temáticas, aínda que sempre co nexo común do territorio local. A estrea das curtas suporá, ademais, o arranque da sexta edición do encontro audiovisual.
O programa da tarde na Casa da Cultura comezará coa presentación de cada peza por parte dos seus autores e autoras e coa entrega dos agasallos a cada participante. O momento é aproveitado habitualmente para repasar a súa biografía creativa e para dar unhas pinceladas sobre a intencionalidade das pezas, unhas veces documental, outras veces ficticia, outras experimental. De feito, o Chanfaina Lab só pon como condición que os produtos se graven en espazos de San Sadurniño, xa sexa con historias que reflictan algún vencello co territorio ou no que este se poña ao servizo do argumento como simple escenario.
Tamén se pide que as curtametraxes sexan iso, curtametraxes, entendendo como tales aquelas producións inferiores a 30 minutos, aínda que se recomende tamén que non pasen de 10 para que a xornada das estreas sexa máis fluída e tamén para que despois funcionen ben nunha plataforma tan orientada á brevidade como é youtube.
Fóra do condicionante da duración e a esixencia espacial, o resto é cousa de cadaquén: os medios técnicos que queira dedicar, a orientación visual, a elección temática… Por iso o día da estrea esperta tanta expectación. As olladas dos realizadores e realizadoras son sempre sorprendentes e engadan a curiosidade do público local propoñéndolle retratos de San Sadurniño trazados desde fóra, pero tamén desde dentro. E é que no Chanfaina conviven creacións de directoras e directores de referencia no audiovisual galego con outras feitas por xente nova e non tan nova do propio concello, compartindo vivencias durante os tres días de gravación e despois impresións sobre o resultado no día da premiere.
Uns e outras -en total 32 persoas das que 15 son da casa- están citadas para o sábado 9 de febreiro ás 17.00h. na Casa da Cultura. E, se a cousa é tan puntual coma nas anteriores edicións, a iso das 17.30h. estaremos degustando xa as súas obras, que aínda estes días lle están chegando á organización do Chanfaina Lab.
O pase cinematográfico compóñeno 23 curtametraxes, polo que é posible que máis ou menos pola metade se faga unha pequena pausa, igual que nas antigas salas cando era obrigado parar para cambiar o rolo de celuloide. O programa da sesión é o seguinte:
“Cabeceira” – Roberto Bouza
“A rapaza que borboriñaba aos cabalos” – Catalina Rodríguez
“Rexistros (xeografía de San Sadurniño)” – Adrián Canoura
“Sen orde nin ficción” – Natalia Fernández
“A vista de cabalo do demo” – Bieito Beceiro
“Síntese” – Ángela Arnosa
“Xente bonita #1” – Cibrán Tenreiro
“The Sansa Stomp” – Iago Lourido
“Breixo” – Javier Seoane e Kevin Lorenzo
“Dereito a sermos vellas” – Irene Beceiro
“A chamada” – Simone Saibene
“Insomnio” – Sebastián Rodríguez
“Non teño dono” – The Sungirls
“Electra” – Carmen Bouza, Carmen Couce, Consuelo Picos e Cruz Piñón
“E fíxose a luz” – Fran Bermúdez
“O silencio dos eólicos” – Aser Álvarez
“Arrolo” – Lucía Estévez
“Unha casa de aldea” – Abel Vega
“Nena-Dina” -Andrés Goteira
“Conectado” – Pablo Martínez
“Irmandade” – Helena Girón e Samuel Delgado
“Nimbo” – Mar Catarina e Rubén Domínguez
“Soñadores” – Gabriel Tizón
As pezas correspóndense co remate da quinta edición do Chanfaina Lab, que vai encabalgando anos gravando sempre na primeira fin de semana de setembro e estreando a primeiros de febreiro do ano seguinte. A proxección das pezas filmadas o ano pasado supón o inicio do sexto Chanfaina, do que seguramente se nos adiante algo o propio día 9. A partir da semana seguinte as curtametraxes iranse subindo á canle de youtube do proxecto a razón de unha estrea cada venres.
*Información facilitada desde o Concello de San Sadurniño.
Este pasado sábado, 2 de febreiro, desde as 19 horas quedou inagurada no Museo das Aves de Cospeito a Exposición de Pintura CROMATOPÍA, da artista Adolfina Mesa. Exposición organizada polo Concello de Cospeito en colaboración con Culturalia GZ. Un grupo numeroso de persoas déronse cita neste evento pictórico, no que o alcalde do Concello de Cospeito, Armando Castosa, deu a benvida a todos os asistentes a aquela “paisaxe intervida polas mans do home”, en palabras da propia pintora Adolfina Mesa, que é o Museo das Aves de Cospeito. Ademais indicou que aquela exposición sería o encete de moitos outros proxectos que poderían tomar vida naquel espazo reconvertido para a cultura. Pola súa banda, Adolfina Mesa amosou a súa ledicia ao ver como CROMATOPÍA abría as portas daquela galería particular e convidou ao público en xeral a pasear polo camiño cromático e emocional que desprende cada cadro do seu novo proxecto pictórico.
CROMATOPÍA desenvólvese coma un relato emocional no que o escenario de cor-espazo provoca que poidan coexistir distintos cronotopos que se artellan e relacionan na trama textual e cromática, creando unha atmósfera especial e un determinado efecto nas emocións dentro dun diálogo entre a obra e o espectador. Destaca a busca da artista orientándose cara a novas dimensións emotivas e concenptuais, afastándoa da realidade sen deixar de concebila.
CROMATOPÍA leva á artista Adolfina Mesa a sentir a necesidade de non ser pintora simplemente, senón integrarse na estrutura diálogo e cromatismo, no que cor, forma, espazo e tempo transcendan dende o inédito cara ao permanente, aínda que sexa a costa de renunciar ás máis clásicas estéticas e diálogos, para acadar a sensibilidade de xeito harmónico. Unha construción onde ‘arte’, represente máis que pintura e se expanda ao lirismo da poesía.
Lembrar tamén que a devandita exposición permanecerá á vista do público durante todo o mes de febreiro en horario habitual do Museo das Aves, ou mediante chamada telefónica previa ao Concello de Cospeito para concertar unha visita fóra dese horario de apertura.
Este próximo sábado, día 9 de febreiro, ás 20 hrs, Paloma Suanzes dará un concerto na Casa-Museo Manuel María.
O espectáculo musical que leva por título “Verbas de Auga” será un concerto íntimo dos que vén dando, nestes últimos anos.
Cantautora de longa traxectoria musical, ten un traballo editado, “Feitizo”, e colaborou en distintos discos como “Catro mulleres, catro estilos, catro voces”, xunto a María Manuela, Julie Guravich e Claudia Campos. Compartiu escenario, entre outras, con Uxía Senlle, María Manuela, Sonia Lebedynski, Mercedes Peón, Susana Seivane, Rosa Cedrón, Guadi Galego e Ugia Pedreira, no espectáculo “Son Delas”. Xunto a Miguel Mosquera creou o dúo musical, “Alba Nocturna”.
Nos últimos anos, alén de pequenas actuacións, Paloma Suanzes centrouse na súa formación, adicándose a compor, escribir e formarse como directora de coro, cantante lírica e mestra de música. Na actualidade, prepara a gravación de novos temas que formarán parte dun novo proxecto musical persoal.
Berlin 14.03.2008 Grafik von Herbert Sandberg “zu Brechts ‘Kinderkreuzzug'” aus dem Jahr 1979, 61,1×47,6cm dreifarbiger Holzschnitt auf schwarzem Papier, handsigniert, 1/15. Fach-Nr.I
Bertolt
Brecht escreveu Kinderkreuzzug (A
cruzada dos pequeninhos) em novembro de 1941 durante o seu exílio nos Estados
Unidos onde fora morar em julho desse mesmo ano. A primeira aparição foi no
jornal The German American, mas há indícios certos de ter origem remota na
relação com Margaret Steffin – uma das suas múltiples amantes – que haveria
morrer de tuberculose em Moscovo em 1941. O poema viu ao lume no livro Kalendergeschichten (Histórias do calendário) em 1949. Brecht voltou publicar
o poema na coleção Hundert Gedichte (Cem poemas) embora encurtado de 47
versos para 35. Esta última edição, mais abreviada, foi dedicada na memória de
Margaret Steffin.
Baseado o poema na Cruzada
das Crianças de 1212, narrativa entre meio história, meio lenda, de um grupo de
pequeninhos errando para o Sul da Itália com o objectivo de ir para a Terra
Santa para libertar o Santo Sepulcro de Jerusalém e ganhar o céu (a história
refere-a em admirável prosa o extravagante
historiador inglês Steven Runciman), mas aqui o poema brechtiano
está imbuído de esperança em “encontrar a terra onde houvesse paz”.
A Cruzada dos Miúdos de
1939 também, como a sua antecedente medieval, tinha o sul como destino, embora
não a Terra Santa senão zonas mais cálidas porque o inverno de 1939 foi muito
frio e mortal. Em ambas cruzadas os pequenos jamais haverão chegar ao seu
destino e morrerão no caminho.
Bem pode ser que a redação
final do poema fosse concebida por uma notícia de jornal que assinalava que
soldados do Exército Vermelho Soviético acharam no Leste da Polónia tres meninos
e, ainda que os pequeninhos apreenderam a se comportar como soldados treinados,
nunca chegaram a Bilgoray (município polonês no Sul pertencente à voivodia de
Lublin), onde estava o seu destino final.
É de notar que o
compositor, violinista, pianista e maestro británico Benjamin
Britten (Loestot, 22 de novembro de 1913 – Aldeburgh, 4 de dezembro de 1976), figura central da
música inglesa do século XX, reescreveu o poema de Bertolt Brecht com
estreia na sua versão inglesa em 1969 na
catedral de St. Paul de Londres. Uma versão para o alemão, por sua vez da
variante inglesa, foi interpretada em 1980 por 50 meninas e pequeninhos da
“Coral Juvenil de Braunschweig” sob a direção do maestro Manfred Ehrhorn. A
obra foi gravada em disco de longa duração e em 7 de março de 2012 reconstruída
digitalmente.
A transcripção do texto em
alemão, assim como a tradução, no meu caso, foi tirada da edição BERTOLT BRECHT, Gedichte
und Lieder, Suhrkamp Verlag, Berlin und Frankfurt am Main 1963, p. 125 e sgg.
Trata-se, não acho qualquer dúvida
nisto, dum dos grandes poemas do século XX e um autêntico alegato em contra da
guerra.
A CRUZADA DAS CRIANÇAS- 1939
(1942)
Bertolt Brecht
Na Polônia, no ano
trinta e nove
Houve uma batalha
sangrenta
Que a entulhos reduziu
Muitas cidades e
aldeias.
A irmã perdeu o
irmão,
A mulher perdeu o
esposo;
A criança os pais
não encontrou
entre as cinzas e
escombros.
Nada veio da
Polónia,
Nem notícia, nem
carta.
Mas nos países
orientais
Escuitou-se uma
história estranha.
Contou-se que lá, no
Leste,
caira uma grande
nevada
e que uns meninhos
emprenderam
na Polónia uma
cruzada.
Mortos de fome, os
meninhos
Em tropel avançavam
E se lhes juntaram
outros pequenos
Nas aldeias
devastadas.
Eles queriam das
batalhas
fugir do pesadelo
E chegasse o dia no
país
Em que a paz fosse
um reino.
Houve entre eles um
pequeno chefe,
que os tentou
organizar.
mas tinha uma grande
preocupação:
Não sabia como os
guiar.
Uma rapariga de onze
anos cuidava
de uma criança de
quatro anos nada mais,
Ela teve tudo, como
faz uma mãe,
Mas não um país onde
houvesse paz.
Um pequeno judeu ia
no pelotão
Com o seu colar de
veludo.
Estava acostumado ao
pão mais branco,
Porém agora comia o
pão duro.
Também caminhava com
eles
Um rapaz que sempre ficava à
parte.
Estava carregando
uma dívida terrível:
O de vir de uma
tradição nazi.
Também havia um
cadelo
Que a ser carne ia
destinado,
Era uma boca mais a
alimentar,
Ninguém teve coração
para matá-lo.
Houve inclusive uma
escola
E um mestrinho de
caligrafia.
Um estudante num
tanque desfeito
a escrever paz
apreendia…
Também houve um
amor.
Ela tinha doze, ele
quinze anos.
Numa casa em
abandono
Penteou-lhe o seu
cabelo ralo.
O amor não pode
resistir
Quando existe tanto
frio e vento:
Como as árvores
podem florescer
Quando tanta neve há
no inverno?
Houve também um
funeral:
A do menino de colar
veloso.
Foram dous alemães e
dous polacos
Quem enterraram seu
corpo.
Protestantes,
católicos e até o rapaz nazi
Entregaram para a
terra o judeu menino.
E finalmente um pequeno
comunista falou
Do futuro dos vivos.
Havia, então, muita
fé e esperança,
Mas não havia carne
e pão.
Ninguém os repreenda
se roubaram algo,
Porque ninguém os quis abrigar.
E ninguém censure ao
homem pobre
Que não os convidou
para a mesa:
Para meia centena,
faz falta farinha,
não caridade, nem
paciência.
As crianças foram
caminhando
principalmente para
o Sul.
O Sul é onde o sol
ao meio-dia,
às doze, tem muita
mais luz.
Encontraram um dia
um soldado
Ferido, entre
árvores de abeto,
Cuidaram dele por
sete dias
Para lhes mostrar o
caminho certo.
Ele lhes disse: Para
Bilgoray!
Tinha estado muito
febrento
E morreu no oitavo
dia.
Também lhe deram
sepultamento.
Havia placas de
sinalização
Ainda que pola neve
tapadas.
Não mostraram mais a
direção
porque estavam todas
viradas.
Isso não era apenas
brincadeira
Mas uma causa
militar.
E como eles
procuravam Bilgoray
Não lhes foi
possível o encontrar.
Reuniram-se em torno
do seu líder.
E na neve fincou o
olhar.
Apontou com a
mãozinha
E disse: tem que
estar por lá.
Uma vez, à noite,
viram uma fogueira,
Não obstante não se
achegarom.
Outra vez, viram
três tanques que rolavam
E havia dentro
soldados.
Quando chegaram a
uma cidade
Eles a contornaram,
Também não ela
acederam.
E à noite
continuaram.
Onde antes ficava o
Sudeste da Polónia
Houve fortes
nevascas
Alguém aos cinquenta
e cinco
Por última vez
enxergara.
Quando eu os meus
olhos fecho
Vejo-os caminhando
De uma fazenda
destruída
Para prédios
arruinados.
Acima deles, no alto
das nuvens,
Vejo outras novas e
grandes caravanas!
Que vagueam contra os
ventos geados
Sem direção e sem
casa.
Procurando uma terra
com paz
Sem trovão e sem
fogo,
Não como a que por trás
deixaram,
E o conjunto se
torna monstruoso.
E quando se achega o
crepúsculo
Logo não são os
mesmos:
Agora é que vejo outras
caras:
Espanhóis,
franceses, amarelos!
Na Polónia, no
janeiro aquele
Um cadelo foi
apanhado,
Tinha do seu pescoço
magro
Uma cartaz de
papelão pendurado.
Lia-se no cartaz:
Pedimos ajuda!
Não sabemos mais o
caminho.
O cão até nós vos
trazerá.
Somos cinquenta e
cinco.
Se é que não podem vir
pedimos de não
persegui-lo,
Não o matem, por
favor,
Só ele conhece o
nosso sítio.
A escrita era de mão
de criança
E lavradores quem leram o cartaz.
Desde então um ano e
meio se passou
Que encontraram
morto de fome um cão.
Kinderkreuzzug
– 1939
(1942)
von Bertolt Brecht
In Polen, im Jahr
Neununddreißig
War eine blutige Schlacht
Die hatte viele Städte und
Dörfer
Zu einer Wildnis gemacht.
Die Schwester verlor den
Bruder
Die Frau den Mann im Heer;
Zwischen Feuer und
Trümmerstätte
Fand das Kind die Eltern
nicht mehr.
Aus Polen ist nichts mehr
gekommen
Nicht Brief noch
Zeitungsbericht.
Doch in den östlichen
Ländern
Läuft eine seltsame
Geschicht.
Schnee fiel, als man sich’s
erzählte
In einer östlichen Stadt
Von einem Kinderkreuzzug
Der in Polen begonnen hat.
Da trippelten Kinder
hungernd
In Trüpplein hinab die
Chausseen
Und nahmen mit sich andere,
die
In zerschossenen Dörfern
stehn.
Sie wollten entrinnen den
Schlachten
Dem ganzen Nachtmahr
Und eines Tages kommen
In ein Land, wo Frieden war.
Da war ein kleiner Führer
Das hat sie aufgericht’.
Er hatte eine große Sorge:
Den Weg, den wußte er nicht.
Eine Elfjährige schleppte
Ein Kind von vier Jahr
Hatte alles für eine Mutter
Nur nicht ein Land, wo
Frieden war.
Ein kleiner Jude marschierte
im Trupp
Mit einem samtenen Kragen
Der war das weißeste Brot
gewohnt
Und hat sich gut geschlagen.
Und ging ein dünner Grauer
mit
Hielt sich abseits in der
Landschaft.
Er trug an einer
schrecklichen Schuld:
Er kam aus einer
Nazigesandtschaft.
Und da war ein Hund
Gefangen zum Schlachten
Mitgenommen als Esser
Weils sie’s nicht übers Herz
brachten.
Da war eine Schule
Und ein kleiner Lehrer für
Kalligraphie.
Und ein Schüler an einer
zerschossenen Tankwand
Lernte schreiben bis zu
Frie…
Da war auch eine Liebe.
Sie war zwölf, er war
fünfzehn Jahr.
In einem zerschossenen Hofe
Kämmte sie ihm sein Haar.
Die Liebe konnte nicht
bestehen
Es kam zu große Kält:
Wie sollen die Bäumchen
blühen
Wenn so viel Schnee drauf
fällt?
Da war auch ein Begräbnis
Eines Jungen mit samtenen
Kragen
Der wurde von zwei Deutschen
Und zwei Polen zu Grab
getragen.
Protestant, Katholik und
Nazi war da
Ihn der Erde einzuhändigen.
Und zum Schluß sprach ein
kleiner Kommunist
Von der Zukunft der
Lebendigen.
So gab es Glaube und
Hoffnung
Nur nicht Fleisch und Brot.
Und keiner schelt sie mir,
wenn sie was stahl’n
Der ihnen nicht Obdach bot.
Und keiner schelt mir den
armen Mann
Der sie nicht zu Tische lud:
Für ein halbes Hundert, da braucht
es
Mehl, nicht Opfermut.
Sie zogen vornehmlich nach
Süden.
Süden ist, wo die Sonn
Mittags um zwölf steht
Gradaus davon.
Sie fanden zwar einen
Soldaten
Verwundet im Tannengries
Sie pflegten ihn sieben Tage
Damit er den Weg ihnen wies.
Er sagte ihnen: Nach
Bilgoray!
Muß stark gefiebert haben
Und starb ihnen weg am
achten Tag.
Sie haben auch ihn begraben.
Und da gab es ja Wegweiser
Wenn auch vom Schnee verweht
Nur zeigten sie nicht mehr
die Richtung an
Sondern waren umgedreht.
Das war nicht etwa ein
schlechter Spaß
Sondern aus militärischen
Gründen.
Und als sie suchten nach
Bilgoray
Konnten sie es nicht finden.
Sie standen um ihren Führer.
Der sah in die Schneeluft
hinein
Und deutete mit der kleinen
Hand
Und sagte: Es muß dort sein.
Einmal, nachts, sahen sie
ein Feuer
Da gingen sie nicht hin.
Einmal rollten drei Tanks
vorbei
Da waren Menschen drin.
Einmal kamen sie an eine
Stadt
Da machten sie einen Bogen.
Bis sie daran vorüber waren
Sind sie nur nachts
weitergezogen.
Wo einst das südöstliche Polen
war
Bei starkem Schneewehen
Hat man die fünfundfünfzig
Zuletzt gesehn.
Wenn ich die Augen schließe
Seh ich sie wandern
Von einem zerschossenen
Bauerngehöft
Zu einem zerschossenen
andern.
Über ihnen, in den Wolken
oben
Seh ich andre Züge, neue, große!
Mühsam wandernd gegen kalte
Winde
Heimatlose, Richtungslose
Suchend nach dem Land mit
Frieden
Ohne Donner, ohne Feuer
Nicht wie das, aus dem sie
kamen
Und der Zug wird ungeheuer.
Und er scheint mir durch den
Dämmer
Bald schon gar nicht mehr
derselbe:
Andere Gesichtlein seh ich
Spanische, französische,
gelbe!
In Polen, in jenem Januar
Wurde ein Hund gefangen
Der hatte um seinen mageren
Hals
Eine Tafel aus Pappe hangen.
Darauf stand: Bitte um
Hilfe!
Wir wissen den Weg nicht
mehr.
Wir sind fünfundfünfzig
Der Hund führt euch her.
Wenn ihr nicht kommen könnt
Jagt ihn weg
Schießt nicht auf ihn
Nur er weiß den Fleck.
Die Schrift war eine
Kinderhand.
Bauern haben sie gelesen.
Seitdem sind eineinhalb
Jahre um.
Der Hund ist verhungert gewesen.
*Gráfico de Herbert Sandberg para a “Cruzada dos meninhos” de Brecht desenhado em 1979.
No serán deste pasado mércores, 30 de xaneiro de 2019, quedou inaugurada na Galería de arte La Ferretería Eventos & Co., situada na rúa San Froilán 11, 27001 Lugo, a Exposición Colectiva “MUJERES LIBRES”. Un evento, organizado e comisariado por Luisa Paz Montenegro, no que participan un total de 13 artistas; un grupo conformado por artistas plásticos e fotógrafos, que amosará as súa interpretación e visión persoal sobre a liberdade da muller usando como eixo protagonista a imaxe das nais, nos estilos que cada artista desenvolve e o identifica. Alí poderemos contemplar ata o 26 de febreiro as obras de Adolfina Mesa, María Luisa Novais, Ana Rodríguez, José Blázquez, Rosa Guisán, Eduardo Sampayo, Xosé Manuel Otero, Uxía Otero, Carmen Torreiro, Ali Minguillón, Luisa Varela, Concetta Montenegro e a propia Luisa Paz.
Na seguinte galería de imaxes podemos apreciar como foi de concorrida a apertura ao público de devandita Exposición pictórica colectiva.
