Arrastrado pola claque, o vulgo aplaude unha obra pésima. Desde o escenario, a vaidade do protagonista enche a escena. Na deriva imparable do orneo imperante, procuro liñas de silencio. Liñas habitadas por miradas que aínda ousan enfrontarse á riada.
Os donos marchan e eu non sei se lles seguen pertencendo enteiramente, a eles ou á súa prole, as ruínas… Ou se son do tempo ao son do tempo mentres ti te me agochas.