por Daniel Irimia Yáñez | Mar 7, 2017 | Autores/as, Creación
A Laura Mosquera e a todas as persoas que somos raras por prescrición
Lema plaxiado
celebrámolo ebrios,
daquela militaremos
na compaña do inframundo:
o único que nos comprende.
Any day of hangover
amarrei o lapis no pétalo dos dedos,
en preludio de tinta escorregada
desbotei a pluma:
púxenme a escribirche.
Trás de nós, existen sabas dérmicas
que agardan a derrota
do alcohol
que nos conserva.
Levamos na pel descritos
relustros rechamantes,
lastre repetido,
emanación lúgubre;
tatuadas cicatrices.
Eu mesmo, estudoso absorto
no catálogo de ausencias,
pregunteime se debería
expoñer á luz
tales sílabas,
e daquela
lembrei que levas no ombreiro dereito
a estrela do moucho cicelada
porque coñeces á perfección
o estarabouzo do depredador
que descende
nesta noite.
Eu labrei esta amizade,
porque es a única
que sorrí
ao rente
do chan.
E ti, competidora afouta
de cabelo sangrante,
prendes luz á beira dos carreiros,
pólvora sucada
sorriso desexoso.
E ti, nena,
coñeces o naufraxio interior
que levo agochado,
es encontro
de quen
me reflote.
E ti, miña nena,
autora musical
de pulcro violín
que aguzas
sonatas quasi una fantasía
en corda fretada,
vida integra;
verdadeira privación
da catástrofe
sólida.
E ti, miña ben querida veterinaria,
aprendiches a curar o xerme
do animal que levo dentro;
inseminas gargalladas.
E por ti, e para ti,
debo rematar provocándoche o sorriso,
coma cando aquel home ben amado
no adro da igrexa de Arcos
con ansias de feirante
che ofreceu,
a miña carne.
E remato xa, grande amiga,
confesándoche que andei na procura
dun retallo do pasado
onde non poida atoparte:
morrín no intento
dúas veces.
Remato, remato,
any day of hangover
resaca de rosa aceiruda,
da túa ledicia insomne:
aquela que procuro.
(Any day of hangover
resaca de esperanza,
desmedida inspiración)
por Emilia Martínez Fuentes | Mar 6, 2017 | Autores/as, Creación
Deixádeme ir,
que se deteñan os meus pasos
xa pra sempre,
que se pechen os meus ollos dunha vez,
estou cansa desta loita,
os meus pés xa non queren seguir camiñando,
quero descansar o meu magoado corpo,
quero ter paz e sosego por fin,
no solpor da miña vida me atopo,
no comezo da viaxe sen retorno.
Xa me agarda o tren na estación da vida,
desta vez a viaxe será longa…
Déixovos unha morea de lembranzas,
pendurada de cada recuncho
desta casa na que vivín.
Lembrádeme cando choiva, na humidade,
nas pingas de orballo pola mañán,
na raiola de sol e na lúa chea,
porque sei, que se me lembrades,
ficarei en vós,
sempre e pra sempre…
A VIAXE DERRADEIRA
…Como poden alongarse os días
cando está a rematar a vida?
…como pode prender o lume na lareira
se apenas quedan brasas no lar?
Nada, o tempo vaise,
foxe esnaquizado e esvaído
coma brétema, coma fume…
o tempo escapa coma fera doente,
e queda prendido nos ollos de tristeira ollada…
Baleiros de esperanza e de vida,
vida longa e venturosa,
pero que xa remata…
todo te
n comezo e fin,
nun devaneo dos días que xa se esgotan,
xa vén o ocaso, a noite,
esa, a máis longa, a máis fría,
a que non remata…
e no derradeiro suspiro cheo de lembranzas
virá por fin a paz e o sosego,
o descanso… a luz.
*(Lembranza dunha persoa moi querida, que partiu pra recorrer un longo camiño, tan longo que non ten retorno… sempre estarás no meu recordo, e no meu corazón, pra min non te fuches, sempre estarás aquí… Virginia Pardo Martínez)
por Ana Mar Fraga Rábade | Mar 5, 2017 | Autores/as, Creación
TERRA CHÁ.
Terra de misterios e natureza, eterna maxia en lugares de poder, sulcos feitos polas rodas dos carros, pontes antigas en camiños empedrados, carreiros perdidos en fondas fragas, pobos castrexos, pedras que falan, follas do chan, loitando con fermosos versos.
Terra Chá, orgullo dun pobo, herdo no sangue, paisaxe de paz e silencio, mar de terra verde, fala chairega, débeda dos antergos.
Outeiros coroados de castros, lingua dunha terra viva, trocando en moitas maneiras, fume, onde o millo é abanado polo vento, cunha máxica que abrocha sen alento, feitizo nunha adiviña, ferida nun colmear, ventá por almofada, palleiro de moito gran, mans fortes de apreixar, terróns atollados na lama, aturuxo dun labrego, neno xogando o bailarisco, cebolas nunha baraza, mozo bebellosventos.
Outeiros coroados de castros, herdo dos devanceiros.
por Ana Mar Fraga Rábade | Mar 5, 2017 | Autores/as, Creación
por María Xosé Lamas | Mar 5, 2017 | Autores/as, Creación
Ponte da Arrábida
Desde a ponte de Luís I, percebe-se ao longe;
também desde a Foz do Douro.
A ponte, de formigão grisalho,
sem enfeites nem adornos em sua feitura.
Hoje resplandece com as cores da noite
-azuis, verdes, rosadas-
a brilhar no escuro do poente
com o valor de velho passo entre as ribeiras.
É o sentir novo que acolhe o brilho, agora
guardado em verbas que se ouvem no latir das ondas
nessa foz tão profunda e verdadeira.
Na companhia de irmãos, de almas gémeas,
percorro passo a passo as aguas todas
com a mirada em repouso e a vida plena.
