POEMAGOSTO 2017
Medre a Poesía!
LEMBRANZA DUN TEMPO PERDIDO
Quero fuxir polo furado invisible que se abre no tempo, e que chora cos laios tristes do vento. Quero fuxir no cabalo negro da miña liberdade, ir ó travesío das esferas do sono, e darlle un novo nome ás miñas verbas escritas en soidade... Quero loitar contra os...
A casa dos avós
o lugar comesto polo dentame do silencio entrar: un acto de reencontro con un mesmo as pedras musitando entre a fisura das tebras: o estertor do baleiro posuíndonos o cariz da estancia unha ausencia impresa e desmedida nos adentros: a perfección da xeometría...
LATEXOS
Esta vez, non fixo falta a lúa para que prendera o lume nos nosos ollos, foi outro o culpable, o que fixo saltar tódalas armaduras... Ó mellor, foi a brisa morna do solpor, cun poñente de sol, tinguido de sangue, non, non soupemos evitar tentacións, e...
UTOPÍA
Doce melodía que compoñen mans lizgairas sobre a pel espida... canto de serea no baleiro da nostalxia, corazón adormecido por tenras verbas. Bágoas de brétema na inmensidade dos tempos, dos que xa non quero ter lembranza... Bicos de soños, na soidade desta alma...
TROVADOR
A GIGANTA de Charles Baudelaire (versión galega de André Da Ponte)
Das minhas traduções A GIGANTA Quando a Natura, antanho, cuja força é tanta, a diário gerava o seu ser mais monstruoso, quijera viver eu junto à jovem giganta, qual aos pés da rainha um gato voluptuoso Olhar como o seu corpo e sua alma florecia e...
SEPULTURA de Charles Baudelaire (versión ao galego de André Da Ponte)
Das minhas traduções SEPULTURA Se uma lúgubre noite escura, um bom cristão por caridade, concede-te uma sepultura nos entulhos de alguma herdade À hora em que as estrelas graves os seus cansos olhos fechar, a aranha urdirá suas caves e a cobra andará a criar;...
O HOMEM E O MAR de Charles Baudelaire (traducido ao galego por André Da Ponte)
Das minhas traduções O HOMEM E O MAR Homem livre, sempre has de querer o mar! É como a tua alma, um espelho fulgente na essência infinita do coração ardente e teu espírito é pego a amargurar. Te agrada afundar na tua própria imagem; a cinges com olhos...



