AVOA
AVOA. Contáballe o neto na súa lingua, as páxinas dun libro xamais escrito, o quente nunha pobre lareira, en vellos bancos de madeira, ao carón dun pote de miseria. Non esquezas a lingua que te funda, nestas raíces está a túa herdanza, non deixes fuxir a música do teu...
CERTAME LITERARIO DO CONCELLO DE VILALBA
Na tarde de onte, conducido polo xornalista Xulio Xiz, celebrouse na Casa da Cultura do Concello de Vilalba o acto de presentación dos poemarios gañadores na pasada edición do Certame Literario que convoca o Concello de Vilalba. Refírome concretamente ás obras...
CASTRO DE TAMOGA OU DO TORRILLON -CONTANDO AS PEGADAS CELTAS
CONTANDO AS PEGADAS CELTAS. CASTRO DE TAMOGA OU DO TORRILLON. Os vellos deuses poussados no noso maxia, misterio que envolve os restos agachados da nosa Comarca da Terra Chá. O noso padado castrexo como herdo, e tamén cultura do presente dende o paleolítico, poderes...
TRANSPARENCIA
Vístome de azúl, para confundirme co ceo, e de brétema branca para pasar sin que me vexan... Quero mesturarme coas pingas de orballo da mañán, que o meu corpo se faga humidade, e preñe a terra, famenta de caricias, e sexa semente, da que saia unha tenra rosa. Vístome...
POEMAGOSTO 2017
Medre a Poesía!
LEMBRANZA DUN TEMPO PERDIDO
Quero fuxir polo furado invisible que se abre no tempo, e que chora cos laios tristes do vento. Quero fuxir no cabalo negro da miña liberdade, ir ó travesío das esferas do sono, e darlle un novo nome ás miñas verbas escritas en soidade... Quero loitar contra os...
A casa dos avós
o lugar comesto polo dentame do silencio entrar: un acto de reencontro con un mesmo as pedras musitando entre a fisura das tebras: o estertor do baleiro posuíndonos o cariz da estancia unha ausencia impresa e desmedida nos adentros: a perfección da xeometría...
LATEXOS
Esta vez, non fixo falta a lúa para que prendera o lume nos nosos ollos, foi outro o culpable, o que fixo saltar tódalas armaduras... Ó mellor, foi a brisa morna do solpor, cun poñente de sol, tinguido de sangue, non, non soupemos evitar tentacións, e...
UTOPÍA
Doce melodía que compoñen mans lizgairas sobre a pel espida... canto de serea no baleiro da nostalxia, corazón adormecido por tenras verbas. Bágoas de brétema na inmensidade dos tempos, dos que xa non quero ter lembranza... Bicos de soños, na soidade desta alma...