![\"\"](\"http:\/\/culturaliagz.com\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/unnamed.jpg\")
<\/a><\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
DEMIURXIA<\/a><\/strong><\/p>\n\n\n\n Patricia Torrado Queiruga<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n OUTRA VEZ<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Unha e outra vez: o eterno retorno do que falaba Nietzsche, volver a cometer un a un os mesmos erros dun pasado non tan afastado; con teimos\u00eda, con grandes doses dun odio exacerbado, sen empat\u00eda e, sobre todo, sen dor dos outros.<\/p>\n\n\n\n Dic\u00eda o tam\u00e9n fil\u00f3sofo Inmanuel Kant: algo as\u00ed como que o ser humano sair\u00e1 da s\u00faa \u201cminor\u00eda de idade\u201d cando se atreva a pensar por si mesmo usando a s\u00faa propia raz\u00f3n e deixe de obedecer a outros coa cegueira de quen vive m\u00e1is tranquilo se llo dan feito.<\/p>\n\n\n\n Non hai moito, a arque\u00f3loga Marga S\u00e1nchez Romero fac\u00eda fincap\u00e9 nunha entrevista en que o que nos fai verdadeiramente humanos son os coidados. E preg\u00fantome: cando, como especie, deixamos de coidarnos? En que intre nos volvemos insensibles \u00e1s inxustizas? Como algu\u00e9n que sabe que outras persoas sofren non \u00e9 capaz de sentir ese mesmo sufrimento ou, cando menos, unha certa compaix\u00f3n?<\/p>\n\n\n\n Dame en pensar que perdemos incluso a animalidade \u2013na casa dos meus av\u00f3s unha vaca aleitara os a\u00f1os da ovella con todo o mimo, cando perderon a nai e logr\u00e1ronse.<\/p>\n\n\n\n Setembro foi para min un mes dif\u00edcil, mais foi un mes de aprendizaxe.<\/p>\n\n\n\n Te\u00f1o unha amiga gazat\u00ed, Reem -semella que, se falamos de cifras, esquecemos que cada persoa ten un nome, que \u00e9 unha entidade chea de vida, coas s\u00faas esperanzas, preocupaci\u00f3ns, so\u00f1os e realidades-; acaba de sufrir un novo desprazamento forzoso e estamos en contacto por un proxecto que nos une; ela \u00e9 ilustradora. At\u00e9 hai dous anos era profesora de debuxo e \u00e9 nai dun neno de oito anos, Youssef, e dunha nena, Salma, de dez. A guerra deu ao traste con todo e falamos, a poder ser, cada d\u00eda para sermos v\u00e1lvula de escape desta loucura. Unha tarde d\u00edxome: \u201cDame raz\u00f3ns para seguir debuxando, para poder esquecer que est\u00e1n caendo bombas a metros dos meus fillos\u201d. E sent\u00edn o mesmo arreguizo que sinto agora mentres o escribo.<\/p>\n\n\n\n O domingo 7 faleceu a mi\u00f1a avoa e esquec\u00edn escribirlle. Falamos de a\u00ed a dous d\u00edas e preguntoume que pasara. Conteille que a avoa fora coma unha nai para min, que era o \u00faltimo vencello cun lugar, cun sentimento, con certos aromas, con eses bicos e eses brazos que son refuxio. E sabedes que me dixo? \u201cDoulle grazas a Al\u00e1 porque che deixase velala, chorala e enterrala en paz\u201d. P\u00f3dovos asegurar que me quebrou por dentro. Ela, que leva vivido todo isto: a inanici\u00f3n, a incomprensi\u00f3n por un conflito atroz e irracional; quen busca sacar forzas para inventar xogos para os seus nunha tenda cativa e pl\u00e1stica a onde non chega a luz ou a auga, a onde non chegan os alimentos, que te\u00f1en que desprazarse e facer longas colas para cargar os seus tel\u00e9fonos e poder conectarse a internet.<\/p>\n\n\n\n E n\u00f3s, ollando dende f\u00f3ra, impasibles, inoportunos, impotentes. Eu, magoada d\u00faas veces: pola perda e polo p\u00e9same sentido de quen non me co\u00f1ece de hai tanto e, a\u00ednda as\u00ed, empatiza coa dor de outra persoa.<\/p>\n\n\n\n Pero, como dic\u00eda, foi mes de aprendizaxes. O pasado venres, quedei cuns amigos para tomar o caf\u00e9 na casa dunha delas, e d\u00edxenme: vou ir mercar un doce para acompa\u00f1ar o caf\u00e9 posto que non me deu tempo a facelo. Te\u00f1o que maldicir a hora. Que necesidade ti\u00f1a?! Cheguei \u00e1 pasteler\u00eda en cuesti\u00f3n e a muller que me atend\u00eda, uns anos maior ca min, comezou a queixarse de ser aut\u00f3noma, porque hai que pagar moito a Facenda, \u00e1 Seguridade Social,\u2026 Tiven que interrompela e preguntarlle se a ela, cando a atend\u00edan no centro de sa\u00fade, lle ped\u00edan ver o n\u00famero de conta ou se, cando lle fac\u00edan unha proba, ti\u00f1a que pedir un cr\u00e9dito para poder facela. A cousa non quedou a\u00ed porque os cruas\u00e1ns segu\u00edan no forno e os moi pu\u00f1eteiros non quer\u00edan cocer, que \u00edan cocer,\u2026 E a conversa seguiu marabillosamente falando de Amancio, \u201cporque \u00e9 tan bo\u00edsimo que doou unhas m\u00e1quinas para a diagnose do cancro, que menos mal que o temos a el\u201d. Tiven que volver parala, porque se ese \u201csanto\u201d tributara neste pa\u00eds como debe e non evadira mill\u00f3ns de euros en impostos mediante o uso de filiais en Suiza, Irlanda ou Pa\u00edses Baixos, con eses cartos probablemente se puidese mellorar o estudo, tratamento e diagnose do cancro e doutra manchea de enfermidades. Os cruas\u00e1ns,\u2026 segu\u00edan no forno. M\u00e1ghoa! Porque a cousa seguiu e eu son das que \u201c\u00e9 aceptable que todo o mundo te\u00f1a dereito a opinar, m\u00e1is non toda opini\u00f3n \u00e9 aceptable\u201d. E non vai e me defende o xenocidio palestino? Pois si, cun par, dime: \u201cQue solten aos ref\u00e9ns! Ver\u00e1s como todo remata\u201d. E quedei estupefacta. Porque non me falaba como unha doente ps\u00edquica; fac\u00edao coma unha persoa sen alma, sen capacidade de p\u00f3rse na pel dos demais, sen poder ou querer afrontar que estamos fallando como sociedade. E cando lle dixen que non pod\u00eda compararme a perda de 1.000 israel\u00eds coa de 65.000 palestinos, que a barbarie das cifras falaba soa, apostillou: \u201cAs cifras tam\u00e9n hai que tomalas de quen ve\u00f1en, de seguro que non son tantos e son todos terroristas\u201d.<\/p>\n\n\n\n Quen me mandar\u00eda a min ir por cruas\u00e1ns para que me fervese o sangue a primeira hora da ma\u00f1\u00e1? Mais esta \u00e9 unha realidade cruenta e diaria. O que si sei \u00e9 a onde non vou volver entrar nin mercar ren. De seguro que haber\u00e1 un Amancio que lle rescate o negocio cando as cousas lle ve\u00f1an tortas e tam\u00e9n sei, e sabemos, que se volvesen os tempos que alg\u00fans nost\u00e1lxicos e nost\u00e1lxicas ans\u00edan, estas persoas ser\u00edan as primeiras en empu\u00f1ar o fusil contra n\u00f3s.<\/p>\n\n\n\n Por certo, o novo Papa v\u00e9n de aseverar que usamos moito a palabra \u201cxenocidio\u201d, pero a Santa Sede non pode pronunciarse a este respecto sobre o conflito, pois igual non o \u00e9. De seguro que o anterior pont\u00edfice, que falaba de xustiza para o pobo palestino e que se interesaba diariamente polo que acontec\u00eda en Gaza, debe estar a retorcerse baixo a sepultura.<\/p>\n\n\n\n Ogall\u00e1 te\u00f1ades quen vos coide, a quen coidar, xente emp\u00e1tica e loitadora, que pense por si mesma e que sexa moi consciente de que hai erros que non poden volver a cometerse.<\/p>\n[\/et_pb_text][\/et_pb_column]\n\t\t\t[\/et_pb_row]\n\t\t[\/et_pb_section]","protected":false},"excerpt":{"rendered":" [et_pb_section admin_label=”section”] [et_pb_row admin_label=”row”] [et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Text”] DEMIURXIA Patricia Torrado Queiruga OUTRA VEZ Unha e outra vez: o eterno retorno do que falaba Nietzsche, volver a cometer un a un […]<\/p>\n","protected":false},"author":40,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n<\/a><\/a><\/figure>\n\n\n\n