![\"\"](\"http:\/\/culturaliagz.com\/wp-content\/uploads\/2025\/02\/Alejandro-Rego-Diaz.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
A Galer\u00eda N\u00c9BOA presenta <\/strong>Subir ao ceo,<\/strong><\/em> exposici\u00f3n individual de Alejandro Rego (A Coru\u00f1a, 1993). <\/strong><\/p>\n\n\n\n O vindeiro\u00a0s\u00e1bado 15 de febreiro \u00e1s 12:30h\u00a0<\/strong>inaug\u00farase\u00a0Subir ao ceo<\/strong><\/em>, a nova exposici\u00f3n individual do artista\u00a0Alejandro Rego\u00a0<\/strong>(A Coru\u00f1a, 1993). A mostra, que poder\u00e1 visitarse ata o 29 de marzo,\u00a0explora a fronteira entre a pintura e a fotograf\u00eda\u00a0<\/strong>a trav\u00e9s dun enfoque visual innovador e reflexivo, facendo do\u00a0ceo<\/em>\u00a0un espazo de experimentaci\u00f3n art\u00edstica.<\/p>\n\n\n\n Un lenzo “en branco”, pero de cor azul.\u00a0A posibilidade de facer unha pintura abstracta coa c\u00e1mara de fotos.<\/strong>\u00a0Unha pintura que se modifica continuamente, que sempre \u00e9 diferente, sempre nova. E, sen embargo, sempre a mesma.<\/p>\n\n\n\n O ceo \u00e9 un lugar de experimentaci\u00f3n. Un lugar onde buscar a\u00a0fronteira entre a pintura e a fotograf\u00eda, entre a abstracci\u00f3n e a representaci\u00f3n.<\/strong>\u00a0As variaci\u00f3ns, nun s\u00f3 d\u00eda, son infinitas.<\/p>\n\n\n\n A serie de obras que se presenta na galer\u00eda\u00a0N\u00c9BOA<\/strong>\u00a0xorde dunha selecci\u00f3n de polaroids de formato min\u00fasculo (6 x 6 cm) que, paradoxalmente, intenta abarcar o inabarcable:\u00a0a inmensidade do ceo<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n O t\u00edtulo da instalaci\u00f3n,\u00a0“Subir ao ceo”,<\/strong>\u00a0responde a un dobre sentido. Por unha parte, literalmente, ao xesto de mirar cara arriba. Contemplar. Abstraerse mirando cara as nubes e contemplando a s\u00faa beleza, o seu car\u00e1cter ef\u00e9mero e et\u00e9reo. Por outra parte, nun sentido metaf\u00f3rico, “Subir ao ceo” fala doutro tipo de abstracci\u00f3n. Unha abstracci\u00f3n que a arte, tradicionalmente, compartiu con outras disciplinas como a relixi\u00f3n, a meditaci\u00f3n ou a filosof\u00eda. A abstracci\u00f3n que carrexa\u00a0a busca dun sentido.<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n A trav\u00e9s da mirada, tr\u00e1tase de atopar significado. Beleza. Orde. Harmon\u00eda. Moitas foron as formas de denominar ese algo<\/em>.\u00a0 Algo<\/em>\u00a0que nos permita vivir en paz. Vivir en paz aqu\u00ed abaixo.<\/p>\n\n\n\n A relixi\u00f3n cristi\u00e1, por exemplo, plantexou ese sentido como un\u00a0ceo<\/em>\u00a0despois da vida, como unha segunda vida en lugar da morte. Non \u00e9 vontade deste proxecto a busca dese\u00a0para\u00edso<\/em>\u00a0prometido pola Igrexa (a\u00ednda que o tema representado implica, non se pode negar, este tipo de connotaci\u00f3n); ao contrario, tr\u00e1tase aqu\u00ed de explorar esa fonte de beleza constante, ese manancial visual que non se seca, que \u00e9 o ceo.<\/p>\n\n\n\n \u00c9 dif\u00edcil, en definitiva, engadir moito m\u00e1is. Porque \u00e9 dif\u00edcil \u201cpo\u00f1er palabras ao ceo”. Algo tan inmensur\u00e1bel como o ceo non se define facilmente. \u00c9 dif\u00edcil falar daquilo que nos cativa visualmente.<\/p>\n\n\n\n O propio feito de crear algo visual, de expresarse a trav\u00e9s das imaxes, \u00e9 consecuencia, a mi\u00fado, da incapacidade para\u00a0dicir o mundo<\/em>\u00a0por escrito. \u00c1s veces, en resumo, \u00e9 mellor calar e deixar que os ollos falen.<\/p>\n\n\n\n Ludwig Wittgenstein, ao remate do\u00a0Tractatus<\/em>: “Sobre o que non se pode falar, mellor \u00e9 gardar silencio\u201d.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n