UN ENTERRO EN MONTE ALTO<\/strong><\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Co\u00f1ec\u00e9ranse no Hospital da Coru\u00f1a, ent\u00f3n chamado Juan Canalejo en honor ao militar falanxista. Coincidiran na mesma habitaci\u00f3n atendendo dous doentes.<\/p>\n\n\n\n
Mar\u00eda coidaba unha veci\u00f1a s\u00faa de Monte Alto, que caera polas escadas abaixo e fracturara a cadeira. Pola s\u00faa banda Santiago estaba al\u00ed, por s\u00faa curm\u00e1, acabada de operarse de apendicite.<\/p>\n\n\n\n
\u2014Apet\u00e9ceche un anaco ? \u2014preguntoulle ela, ofrec\u00e9ndolle un par de onzas dunha tableta de chocolate con am\u00e9ndoas.<\/p>\n\n\n\n
\u2014Non, grazas, non che son moi larpeiro. Te\u00f1o un chourizo e un cacho de pan \u2014respondeu Santiago, amos\u00e1ndolle unha bolsa que estaba enriba da mesi\u00f1a\u2014. Logo acompa\u00f1areino cunha cervexa, pero agora a\u00ednda \u00e9 cedo e non te\u00f1o fame.<\/p>\n\n\n\n
Logo vir\u00edan as preguntas de rigor para darse a co\u00f1ecer. E como adoita suceder neste casos, pronto sa\u00edron a luz amizades com\u00fans. Nada raro, por outra parte. Ela viv\u00eda no barrio de Monte Alto da Coru\u00f1a e el era dunha aldea do concello de Carballo.<\/p>\n\n\n\n
Aqueles d\u00edas de convivencia forzosa tiveron o seu froito: sa\u00edron dal\u00ed como dous namorados adolescentes e iso que xa non ferv\u00edan na primeira auga. El acheg\u00e1base aos sesenta e ela rondaba os cincuenta.<\/p>\n\n\n\n
Mar\u00eda, vi\u00fava desde hab\u00eda catro anos, viv\u00eda soa nunha pequena vivenda onde criara d\u00faas nenas e un neno. O seu marido, un bo albanel, pero que tmorrera de cirrose, e ben que estaba al\u00f3, pensaba ela. Traballaba dous d\u00edas para despois gastar todo en bebida e, ao chegar a casa, descargar a s\u00faa frustraci\u00f3n mallando na pobre muller.<\/p>\n\n\n\n
Santiago, solteiro, era o irm\u00e1n m\u00e1is novo de seis. Fillo de labregos, quedara na casa, mentres os outros marcharan polo mundo adiante: Vigo, Madrid, Barcelona. Pero o campo non era o seu. \u00cdalle m\u00e1is andar de troula de festa en festa e traballar o m\u00ednimo e en diversos labores: arranxando estradas, coidando doentes, desbravando no monte… Non paraba en ning\u00fan traballo.<\/p>\n\n\n\n
Nunca tivera moza e iso que ganas non lle faltaban. Pero quen \u00eda querer ao badanas de Santiago? Non era mal home, e beber non beb\u00eda, algo bo ti\u00f1a que ter, pero a s\u00faa fama de non acougar en ning\u00fan traballo, tiraba para atr\u00e1s as mozas do lugar. E por riba non era nada agraciado. A s\u00faa figura esmirrada e algo corcovada, cunha faciana marcada por profundas enrrugas que lle engad\u00edan anos aos seus, tampouco contribu\u00eda a que se fixasen nel.<\/p>\n\n\n\n
\u2014Pois si. Son dunha casa bastante boa. Temos case unha ducia de vacas e moitas hect\u00e1reas de prados e leiras para mantelas \u2014chuf\u00e1base diante de Mar\u00eda.<\/p>\n\n\n\n
E era verdade, ou mellor dito, media verdade. A casa era boa, mais quen realmente gobernaba al\u00ed era a s\u00faa irm\u00e1 maior, que traballaba de enfermeira en Barcelona. Levaba o control da que fora casa dos pais a trav\u00e9s dun matrimonio de caseiros que se encargaban de todo. Pero encargouse que diso Mar\u00eda non soubese nada. Ela pensaba que o verdadeiro dono era el.<\/p>\n\n\n\n
Mar\u00eda, pobre muller, necesitaba desesperadamente compa\u00f1\u00eda. Ademais, o seu fillo menor sa\u00edralle un pouco lacaz\u00e1n. Daquela, a\u00ednda que estaba casado e ti\u00f1a dous fillos, a s\u00faa relaci\u00f3n coa muller non era boa. Finalmente, Santiago e Mar\u00eda acabaron casando e el marchou vivir coa coitada de Mar\u00eda. O matrimonio, marcado pola adversidade e a necesidade de apoio mutuo, durou ata que Santiago faleceu hai un ano.<\/p>\n\n\n\n
Pouco despois da voda, Ferm\u00edn, o fillo m\u00e1is novo, regresou \u00e1 casa materna. A s\u00faa muller xa non o puido soportar m\u00e1is e botouno da casa. Ai, Ferm\u00edn! \u00c9 boa verdade que os cachos tiran \u00e1s ondas. A\u00ednda que era mellor persoa, nalg\u00fans aspectos era moito peor. Unha aut\u00e9ntica desgraza para a s\u00faa nai. Con frecuencia, aparec\u00eda a polic\u00eda pola casa e levaban a Ferm\u00edn dereito ao caldeiro.<\/p>\n\n\n\n
A etapa m\u00e1is estable da s\u00faa vida foi cando comprou unha atracci\u00f3n de lanchas e percorreu Galicia enteira de festa en festa. Pero non durou moito, as\u00ed como noutros traballos, niso parec\u00edase ao seu padastro. Ent\u00f3n era cando ti\u00f1a que recorrer a cometer pequenos delitos, principalmente furtos ou alg\u00fan \u201ctrapicheo\u201d con droga. Pero, o peor era cando se emborrachaba. Ent\u00f3n sa\u00edalle a vea do seu pai e aparec\u00eda no centro da Coru\u00f1a buscando liortas. Foron famosas as s\u00faas irrupci\u00f3ns aos Cant\u00f3ns montado a cabalo e entrando nos bares sen desmontar. Como a tarde que na co\u00f1ecida cafeter\u00eda O Sal\u00f3n, onde na porta hab\u00eda un indio de madeira, entrou berrando dicindo que era o \u201csheriff\u201d e que vi\u00f1a impartir orde.<\/p>\n\n\n\n
O outro d\u00eda acud\u00edn ao cabodano de Santiago, toc\u00e1bame algo na familia. Estando \u00e1s portas da igrexa San Xos\u00e9 de Monte Alto, topeime con Ferm\u00edn. Dicir, que ultimamente leva unha vida m\u00e1is ordenada, ag\u00e1s cando se excede coa bebida. Saud\u00e1monos e comezamos a falar.<\/p>\n\n\n\n
\u2014E logo non entras? \u2014pregunteille\u2014 qued\u00e1ramonos f\u00f3ra media ducia de asistentes.<\/p>\n\n\n\n
\u2014A\u00ed? Non oh! Non te\u00f1as medo \u2014contestou bot\u00e1ndose a rir\u2014Xa ves, o cura \u00e9 negro. Claro, agora aqu\u00ed como non hai, t\u00e9\u00f1enos que ir buscar a \u00c1frica.<\/p>\n\n\n\n
Logo seguiu maldicindo e xurando en contra dos curas e da igrexa.<\/p>\n\n\n\n
\u2014A\u00ednda o outro d\u00eda, co negro non, co cura de toda a vida, coincidin en Guitiriz nunha casa de putas. Mal raio o parta!, e despois di que foder \u00e9 pecado. Para n\u00f3s, claro, para el, non.<\/p>\n\n\n\n
Rematou o enterro e achegouse a n\u00f3s a s\u00faa nai. Estaban empe\u00f1ados en que fose tomar algo. Coa desculpa que se me fac\u00eda tarde, logrei librarme. Co\u00f1ezo a Ferm\u00edn, e sabe Deus, como pod\u00eda acabar a noite. <\/a>Coll\u00edn o coche e regresei a Lugo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Andanzas do Suso de Lameli\u00f1a Suso de Lameli\u00f1a UN ENTERRO EN MONTE ALTO Co\u00f1ec\u00e9ranse no Hospital da Coru\u00f1a, ent\u00f3n chamado Juan Canalejo en honor ao militar falanxista. Coincidiran na mesma […]<\/p>\n","protected":false},"author":39,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[974,23,967,7,129,1],"tags":[976,975,2710,993],"class_list":["post-17337","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-andanzas-do-suso-de-lamelina","category-autoresas","category-colaboracions","category-creacion","category-literaria","category-xeral","tag-andanzas-do-suso-de-lamelina","tag-suso-de-lamelina","tag-un-enterro-en-monte-alto","tag-xesus-trashorras"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17337","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/39"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17337"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17337\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17340,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17337\/revisions\/17340"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17337"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17337"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/culturaliagz.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17337"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"http:\/\/culturaliagz.com\/wp-content\/uploads\/2021\/11\/D0D3B433-167F-4987-80C9-35A78DD28377.jpeg\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n