![\"\"](\"http:\/\/culturaliagz.com\/wp-content\/uploads\/2024\/12\/IMG_2447.png\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
O pr\u00f3ximo xoves 12 de decembro \u00e1s 19:30 horas<\/strong>, a Galer\u00eda N\u00c9BOA inaugura Canci\u00f3n de r\u00edo<\/em>, a primeira exposici\u00f3n individual de Marina Gonz\u00e1lez Guerreiro<\/strong> en Galicia.<\/p>\n\n\n\n Nesta mostra, comisariada por Laura Tabar\u00e9s<\/strong>, a artista explora as interacci\u00f3ns entre a auga, o tempo e a memoria, empregando elementos como a cer\u00e1mica, os azulexos e obxectos escult\u00f3ricos para configurar un ecosistema po\u00e9tico e minucioso. Canci\u00f3n de r\u00edo<\/em> \u00e9 unha cita imprescindible para achegarse ao universo creativo dunha das voces emerxentes m\u00e1is destacadas da arte contempor\u00e1nea galega.<\/p>\n\n\n\n Hai algo semellante ao son duns chanzos que baixan cara \u00e1 auga; cada chanzo sup\u00f3n unha pausa nesa cadencia. Esta imaxe \u00e9 un limiar l\u00edquido que suxire cami\u00f1ar cara ao seu interior.<\/p>\n\n\n\n Entrar na auga \u00e9 introducir o corpo nunha substancia que nos comp\u00f3n. Pode implicar mergullarse completamente, cami\u00f1ar desde a beira ata estar dentro, ou simplemente tocar a auga con algunha parte do corpo. Podemos, daquela, mergullar o corpo nun corpo de auga<\/em>: un corpo de auga que ocupa un espazo e que, en relaci\u00f3n ao tempo, ofr\u00e9cenos un proceso de desgaste lento pero tam\u00e9n de desprazamento de fragmentos. \u00c9 posible, por tanto, entrar \u00e1 auga nun r\u00edo, nun pequeno regato, nun lago ou no mar por pouco tempo sen desfacernos de todo.<\/p>\n\n\n\n Na pr\u00e1ctica do obradoiro \u00e9 diferente. A auga, neste caso, opera como o fai nos materiais do mesmo mundo, desgastando e desprazando materia e significados, modelando as\u00ed os pregues e concavidades dos obxectos. Os fragmentos arrastrados son partes m\u00ednimas, moi fr\u00e1xiles, de volumes e grafismos que se van recolocando, reordenando e organizando de formas diversas. Estes xestos configuran novos ecosistemas. Son achados que definen unha articulaci\u00f3n definitiva das paisaxes acuosas.<\/p>\n\n\n\n O corpo no obradoiro proporciona un encontro mediado entre a auga e o tempo. Se o obradoiro \u00e9 un lugar onde as temporalidades mudan, neste caso o tempo est\u00e1 suspendido. As mans crean infiltraci\u00f3ns en procesos que se repiten sobre materiais que atopan os seus propios l\u00edmites de humidade e escorregamento. Nestas outras temporalidades, as memorias particulares da artista conv\u00e9rtense en memorias colectivas, en narrativas flu\u00eddas que se reconfiguran constantemente.<\/p>\n\n\n\n No ecosistema h\u00famido, minucioso e org\u00e1nico que nos presenta Marina Gonz\u00e1lez Guerreiro, somos visitantes dun proceso que nunca remata. O equilibrio da sala depende dun ciclo natural de circulaci\u00f3n que se atopa detido.<\/p>\n\n\n\n Acceder a trav\u00e9s do limiar l\u00edquido, baixar os chanzos e entrar na auga. Debaixo atopamos un espazo indefinido; cos ollos borrosos podemos ver os restos de estruturas fr\u00e1xiles que gardan un espazo quim\u00e9rico no que se perciben alg\u00fans artefactos e linguaxes indeterminadas.<\/p>\n\n\n\n As p\u00edas de auga bendita, concavidades cer\u00e1micas, semellan repousar \u00e1 espera dun rito suspendido. Un acto dom\u00e9stico antes ou despois do sono que nunca chega a ocorrer. As cunchas, cavidades testemu\u00f1ais da auga, son, neste ecosistema reorganizado, reliquias somerxidas. Neste oratorio anegado atopamos tam\u00e9n varios retablos con volumes petrificados, que semellan intu\u00edr baixo a superficie o fluir de varios recordos ou mesmo dalgunha imaxe oculta.<\/p>\n\n\n\n Nos azulexos, os grafismos semellan formarse baixo un idioma empapado que nunca se revela por completo. Unhas imaxes por fragmentos que, ao igual que as fichas, se despregan como unha corrente secuenciada de narrativas para esas memorias particulares, que se van multiplicando ou erosionando segundo a direcci\u00f3n do vento.<\/p>\n\n\n\n No m\u00e1is profundo deste espazo indefinido podemos escoitar algo semellante ao son duns chanzos que soben da auga \u00e1 terra: unha canci\u00f3n de r\u00edo.<\/em><\/p>\n\n\n\n Laura Tabar\u00e9s<\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n
A Galer\u00eda N\u00c9BOA presenta\u00a0<\/strong>Canci\u00f3n de r\u00edo<\/strong><\/em>, exposici\u00f3n individual de Marina Gonz\u00e1lez Guerreiro (A Guarda, 1992), comisariada por Laura Tabar\u00e9s<\/strong><\/p>\n\n\n\n