![\"\"](\"http:\/\/culturaliagz.com\/wp-content\/uploads\/2024\/10\/P1190079-copia-scaled.jpg\")
<\/a><\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
“Eu son das que penso que viaxar (non viaxes organizados) \u00e9 importante si tes a intenci\u00f3n de aprender algo, si conservas a capacidade de asombro e a curiosidade por outras culturas, pero sobre todo polas persoas, isto \u00e9 o que me move; consigue que vaia perdendo prexu\u00edzos”<\/em><\/p>\n\n\n\n Desde o primeiro momento aceptou manter esta conversa, e non porque sexa amiga (que tam\u00e9n), sen\u00f3n porque o esp\u00edrito inquedo de Andrea Fern\u00e1ndez Maneiro non lle permite ficar indiferente aos retos que se lle presentan, e este di\u00e1logo, sen ser un reto, tampouco quixo deixalo pasar. Feito que lle agradezo ben. Premiada en certames po\u00e9ticos de referencia no panorama literario galego coma o L\u00f3pez Ardeiro no que foi finalista, e ga\u00f1adora do Leiras Pulpeiro, o Torre de Caldaloba, o Illas Sisargas, o Eduardo Pondal ou o do Concello de Vilalba. Dos cales xurdiron t\u00edtulos de obras como Migratoria<\/em>, Inventario dun adeus. Expiratoria<\/em>, Contra<\/em>–Tempos<\/em>, Ed\u00e9nicas<\/em>, Voto de silencio<\/em> ou Meridiano Orixe<\/em>. Porque esta carrilexa, <\/em>nacida na madrugada dun martes de entroido, ademais de considerarse unha afoghacristos orgullosa, medrou cos loureiros de Cortegada e os libros.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n O primeiro poema de Meridiano Orixe<\/em>, obra ga\u00f1adora na 50\u00aa edici\u00f3n do Certame de Poes\u00eda do Concello de Vilalba, di: Son gaivota.\/\/ Dende terra,\/ illa e faro n\u00e1rranme\/ historias de monstros mari\u00f1os.<\/em> Como observa a Andrea carrilexa <\/em>e poeta esas historias que a diario acontecen no mar ou f\u00f3ra del, cheas de monstros que trafican coa vida humana ou que violentan a s\u00faa existencia?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Co mesmo horror que se sa\u00edra do mar o mesmo Cthulhu tentando converternos en seres apeghados \u00e1s riquezas e \u00e1 inmortalidade, \u00e1 que nunca chegaremos afortunadamente.<\/p>\n\n\n\n Hai tantos lughares e mares cheos de cadaleitos de auga e area, dos que non se contan nos informativos porque quedan lonxe, e como non nos afectan directamente carecen de \u201cimportancia\u201d. Loxicamente \u00e9 inviable contalo todo, teriamos telexornais infinitos de desgrazas pero, a min, ch\u00e9game o runr\u00fan e d\u00f3eme. Hai xa anos que procuro eludir o ler as novas, mais non podo evitar que me cheghen os estoupidos das bombas de Palestina, de Ucra\u00edna ou Iem\u00e9n. Te\u00f1o un o\u00eddo sensible.<\/p>\n\n\n\n Os mares son lughares de traxedias e o peor de todo \u00e9 que n\u00f3s afac\u00e9monos a v\u00e9las, semella que estamos inmunizados e iso para min \u00e9 case m\u00e1is agresivo e violento.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Na t\u00faa biograf\u00eda <\/em><\/a>da AELG <\/a>dise que a t\u00faa vocaci\u00f3n e profesi\u00f3n \u00e9 locutora de radio. Mais a Andrea poeta ou escritora tam\u00e9n ocupar\u00e1 un rol moi importante, non?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Claro, todo \u00e9 importante, pero relativicemos, non \u00e9 tan relevante o que facemos sen\u00f3n se aquilo que facemos serve de algo, cousa que por outra parte eu desco\u00f1ezo.<\/p>\n\n\n\n Polo tanto, a min todo o que fago s\u00e9rveme para superar as frustraci\u00f3ns de cot\u00edo e empatizar co mundo que me rodea. Sentes paix\u00f3n por viaxar, e boa mostra diso \u00e9 a constataci\u00f3n gr\u00e1fica que traes de cada lugar que visitas, de cada emoci\u00f3n nacida nesas estad\u00edas exteriores. Entender\u00edas (entender\u00edase) a t\u00faa esencia sen esa chamada viaxeira?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Por suposto que non, eu son das que penso que viaxar (non viaxes organizadas) \u00e9 importante se tes a intenci\u00f3n de aprender algo, se conservas a capacidade de asombro e a curiosidade por outras culturas, pero sobre todo polas persoas, isto \u00e9 o que me move; consegue que vaia perdendo prexu\u00edzos, que entenda (a\u00ednda que non comparta) outros xeitos de vivir, que, en moitas ocasi\u00f3ns, me indigne (cousa ben sinxela para min) pero, por riba de todo , viaxar \u00e9 o escravo que suxeita a coroa de loureiro sobre a cabeza do C\u00e9sar, e que lle bisba na orella: \u201cMemento mori<\/em>\u201d, para que non esqueza a s\u00faa irrelevancia. Se o pensamos ben somos irrelevantes no Universo.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Xunguido ao anterior e desmitificando ese concepto de morri\u00f1a<\/em>, que semella apegado \u00e1 natureza galega, nalgunha desas viaxes ficar\u00edas no lugar visitado esquecendo o anhelo de retorno?<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u00c1s veces penso que si pero, realmente, non. Eu preciso da mi\u00f1a terra, preciso do meu mar, da mi\u00f1a xente, preciso do Nilo, preciso do Corno de Ouro, preciso de Gelidonya… Todo o mundo \u00e9 a mi\u00f1a casa pero son eminentemente Atl\u00e1ntica, como son \u201cafoghacristos<\/em>\u201d e non podo reneghar da nosa costa.<\/p>\n\n\n\n A\u00ednda lembro cando volv\u00eda \u00e1 casa dende Santiagho e ao cheghar a Carril dende o tren \u201collaba Cortegada deitada no mar<\/em>\u201d. Te\u00f1o chorado m\u00e1is dunha vez da emoci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n <\/strong>Mais o regreso acontece, e daquela o mecanismo da memoria l\u00e9vate a reproducir o vivido, o sentido, e non s\u00f3 a trav\u00e9s da imaxe sen\u00f3n coa suma da palabra. As\u00ed aparecen estruturados boa parte dos teus poemarios. A\u00ednda que unha imaxe non vale m\u00e1is ca mil palabras ou \u00e1s veces si?<\/strong><\/p>\n\n\n\n No meu caso a imaxe e a palabra xorden coma complemento \u00e1 emoci\u00f3n. Ag\u00e1s en ocasi\u00f3ns moi concretas, nas que a imaxe est\u00e1 na mi\u00f1a testa coa palabra, e procuro reproducila logo.<\/p>\n\n\n\n E non, unha imaxe non vale m\u00e1is que mil palabras porque os matices que non se ven hai que contalos; a imaxe non ole, non ten son, nin tacto; como poder\u00eda a vista suplir os outros sentidos? Pois coa palabra. <\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Di o poeta Mieczyslaw Jastrun que a esixencia de que a poes\u00eda sexa inmediatamente comprensible para todo o mundo \u00e9 verdadeiramente absurda<\/em>. Que opinas diso? E que trazo procuras deixar a trav\u00e9s da t\u00faa poes\u00eda?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Pois como todas as cousas: as matem\u00e1ticas non son comprensibles para todo o mundo, a astronom\u00eda tampouco…<\/p>\n\n\n\n A poes\u00eda pode ser un puro xogo de complexa estrutura e ent\u00f3n claro que poder\u00eda ter dif\u00edcil comprensi\u00f3n; cada un fai a s\u00faa escolla \u00e1 hora de escribir e \u00e1 hora de ler. Quen son eu para opinar da escolla de cada quen?<\/p>\n\n\n\n Persoalmente, a mi\u00f1a poes\u00eda sempre quere contar algo e desencadear algunha emoci\u00f3n; mais como exercicio de comunicaci\u00f3n a poes\u00eda para min ten que entenderse, a\u00ednda que eu logo adore a G\u00f3ngora e respecte, enormemente, \u00e1 xente que opina e exerce o contrario.<\/p>\n\n\n\n Non penso xamais na pegada sen\u00f3n no cami\u00f1o, \u00e1 fin o trazo vaino marcar o tempo, est\u00e1 f\u00f3ra das mi\u00f1as mans e do meu interese.<\/p>\n\n\n\n A Andrea autora \u00e9 un transunto da Andrea que vive m\u00e1is al\u00f3 da escrita ou cada unha delas ten a s\u00faa propia senda? \u00c9 preciso ese distanciamento para non contaminar a finalidade textual?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Creo que a imaxe cat\u00f3lica da Trindade (ou un trastorno de multi-personalidade, depende como o vexas) representa moi ben a cousa.<\/p>\n\n\n\n Nada, do que eu son, vive de xeito totalmente independente, somos un grupo simbi\u00f3tico. Se non te contaminas, pouco aprendes. Non hai m\u00e1is proceso que a emoci\u00f3n embu\u00edda das cousas que vexo, onde se reproduce un exercicio de empat\u00eda absoluto, onde o proceso de escrita sup\u00f3n respirar, case non \u00e9 consciente.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n<\/a>
<\/strong><\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n<\/a>