A NOSA AMADA ROSALÍA

A NOSA AMADA ROSALÍA

A NOSA AMADA ROSALÍA.

 

Trobadora da nosa patria.

Labrega da nosa fala.

Es ríos, regatos e montes

Es árbores e montañas.

Es o ar nos verdes vales

Es a estrela que brilla,

Es o vento que zoa.

No laio fúnebre das badaladas

No fondo pesar das entrañas.

 

Quixeron borrar e esquecer a túa labranza

E enterrar o teu labor pola lingua.

Tamén esqueceron o dano que fixeron

¡Aos teus fillos!… ¡teus anxos!… que tanto querías,

morreron todos, coa fame que tiñan.

 

Se o pobo canta, es ti que cantas,

se o pobo chora, es ti que choras.

 

No útero do chan quedan sementadas a fala e a lingua…

E nos corazóns dos galegos cos teus cantares e poesías.

 

Non morre o sol nin morre o día

Se a loita que non se esgota persevera,

E ata a noite a converte en día.

¡E cantar, cantarei!… sementando o teu recordo…

NAI da Matria, lingua e a fala

Nunca morres nin morrerás a nosa amada Rosalía.

 

©Adolfina Mesa – 2018

 

Obra: ROSALÍA DE CASTRO.

AUTOR: Adolfina Mesa

TÉCNICA:  ARTE DIXITAL.

 

Nota:

As persoas interesadas nunha reprodución impresa da miña obra Rosalía de Castro, contactar comigo polo privado para a súa adquisición asinada en orixinal polo autor (A miña persoa) custos da obra e envío. Os prezos varían segundo formato de impresión… Grazas polo voso interese na adquisición da mesma.

Contacto:

adolfina.mesa@gmail.com

info@culturaliagz.com

 

Amoriño

Amoriño…
xuntos aprendimos
cal necesario é
o paso do tempo.
Sobrevivimos…
ás treboadas sen senso
náufragos amantes
nos espazos coñecidos
na memoria xa perdidos.

Amoriño…
mirémonos ós ollos
docemente
o meu sorriso
e teu por sempre
e lévote así… amoriño amado
no meu peito acurrucado.

Acórdate… De min…
se non chego
ao último instante…
Ao irrepetible momento,
que non volverá a selo.
Lembra… Se falto…
Que cos vagalumes me perdín
polos camiños do vento.

PILAR MASEDA BARRIO

A NOSA LINGUAXE

A NOSA LINGUAXE

A NOSA LINGUAXE

 

Teño sílabas…

desexando que sexan desarticuladas pola túa lingua,

palabras mudas pola sintaxe da túa presenza.

 

Hai moitas letras que describen lendas

na páxina da túa pel,

con sons que non son escoitados pola intimidade.

 

Os espazos…

son reservados na nosa derme,

en monosílabos ardentes,

diptongos feitos de fogueiras,

nunha linguaxe máxica,

no silencio das miradas.

 

A paixón é o códice

que pon un reto aos nosos sentidos.

As silabas destrozan incoherencias

que estructuran unha nova linguaxe.

 

O idioma do vértigo,

os latexos cóncavos da paixón,

coma única lingua…

a exclusiva e inclusiva linguaxe da nosa existencia.

 

© ADOLFINA MESA 2018

IMAXEN: OBRA ORIXINAL DO AUTOR. “POSESIÓN”.

 

DRUIDA.

DRUIDA.

Estrelas bágoas da noite, lembranzas en silencios que falan, versos desterrados con letras que firen, pechar o corazón trala porta de vella aldavra.

Lúa e luz na montaña descansan, cando o vento do Druida espalla un poema, nos cantís do tempo, doutra civilización, recendo de chorima e xesta, bosque fondo en verde terra,música amada en Reino do teu Reino, pola e paxaro, escudo e sombra, guerreiro eterno na fala das rochas, noite en triste cantiga, pegadas sin nome, hóspede compartido.

Ana Mar Fraga Rábade.

 

Cantigas á Casa do Coto

Os versos son voces doridas

que nacen do corazón.

Os versos son bágoas salgadas

que rolan coa emoción,

onde quedaron os poetas

sofridores destas causas.

Onde as nosas cantigas,

voces das nosas mágoas.

Podemos os bos humanos

acadar glorias perdidas…

Camiñando co destino

van as almas fuxidías

loitando pola vida

ao comezar cada día.

Na aira da casa vella

xuntamos veráns e invernos

días de primavera

outonos e castiñeiros.

Recenden a verde as camposas

nos abrentes silandeiros,

cantan os galos ao día

olen a terra os loureiros.

Limpa as legañas o sol

muxe a vaca no cortello

os cochos fozan no baño

comeza o día labrego.

Ao carón do pozo vello

ollamos pasar o tempo.

A beleza é a sinxeleza

que vive dentro do home

a beleza é a sinxeleza

que vive mentres non morre.

Arden os corazóns febles

nos avatares do día

arden as almas nobres

polos camiños da vida.

Choran a terra e os anos

imos indo…o paso canso.

Cántalles a nai aos homes

imos indo…sen descanso.

Mentres choran nos declives

as noites seu negro pranto.

Na aira da casa vella

lembrámonos dos antergos

na aira da casa vella

fuxindo dos malos tempos.

Hai un cantar na terra

que se escoita caladiño…

   Vide ulir o meu aroma

de carpazas e de espiños

  Vide ulir as miñas flores

    polo monte paseniño

aromas de uceiras de cores

   e labazas no camiño…

Ide xunto a mina vella ollar

o manto de terra deixada,

da man do home sen pena.

Ulen a verde as camposas

verde é a cor da espreranaza

ulen a verde as camposas

verde é a cor  da nostalxia.

Hai un cantar na terra

que se escoita alén do ar

unha cantiga sinxela

que lle canta a nosa Chá.

Ren, son no mundo dos homes

chora a Matria con aldraxe

Ren, sen conciencia nin carraxe!!

PILAR MASEDA BARRIO

#PoemasPenduradosDeFarolas /LUMES NUNCA MÁIS! por Antón de Guizán

#PoemasPenduradosDeFarolas /LUMES NUNCA MÁIS! por Antón de Guizán

A finais de 2014, o ano da dedicatória das letras galegas a Xosé María Díaz Castro, a NPG Nova Poesía Guitirica, nacida no 25 cabodano da morte do poeta vilarego ao amparo do proxecto Os Vilares, lareira de soños ese mesmo ano, ideóu comenzar cada ano con unha iniciativa que levara a poesía ás rúas con unha proposta bautizada como #PoemasPenduradosDeFarolas. Así, a primeiros do ano 2015 versos dos poetas Guitiricos e un poema  de Díaz Castro encheron farolas das localidades de Guitiriz e Parga. Na segunda edición, a proposta levaba xa un contido social, un compromiso poético coa realidade que ademáis de abrir a participación a poetas e convidados (Martiño Maseda e Raúl Gómez Pato, gañadora do primeiro prémio de poesia) a temática común foi contra a violencia machista,  unha das grandes lacras da nósa sociedade. Para este ano 2018 as farolas de Guitiriz,  nunha convocatória por primeira vez aberta da que participan arredor de medio cento de poetas de Galiza, Portugal, Sudamérica, España, Italia e mesmo Ukraina alzan os seus versos contra o lume que devastou no nóso país mais de 50.000 hectáreas de monte ademáis de casas e negócios e levando por diante várias vidas. Outra grande catástrofe da que se fan eco grandes facedores de versos que participan na iniciativa da NPG e que a partires do 13 de xaneiro pendurarán das farolas e dos soportes dixitais de CulturaliaGZ e Galicia Dixital para a súa descarga gratuita. Sen dúbida unha proposta orixinal e novidosa con grande acollida como demostra a cantidade e calidade na participación e que mantén o pulso díazcastriano na súa de localidade de orixe con outras accións como o prémio de poesía, o Certame Vilariñas de micro poesía e as numerosas actividades e recitais desenvolvidos e nos que participa o grupo da NPG Nova Poesía Guitirica.

Veremos nas rúas poemas de 50  poetas de Galiza, Portugal, Venezuela, Ucrania e Italia que farán de Guitiriz e Parga un grande poemario contra os incendios e das suas farolas as páxinas. @s poetas son:

-Xosé María Díaz Castro

-Pas Veres

-Xacobe S. Quintela (Jaki)

-Branca Villar

-Antón de Guizán

-María Pereira

-Moncho Bouzas

-Toño Núñez

-Paco Ledo

-Montse González

-Concepção Guerra da Palma (🇵🇹 Portugal)

-Ricardo Souto Morano

-Ana Vila Portomeñe

-Pedro Rielo Lamela 2

-Raúl Gómez Pato

-Helena Gómez Vecino

-Emilia Martínez Fuentes. 2.

-Ana Mar Fraga Rábade

-Ramiro Torres

-Lino García Salgado

-Andrea Araújo

-Natália Lema Otero

-André da Ponte

-Martiño Maseda

-Pilar Maseda

-Xosé António Cascudo

-Adolfina Mesa (🇻🇪 Venezuela/Galiza)

-Beatriz Dourado

-José Carlos Ulloa García

-Xosé Abeledo

-Xelo Teijido

-Adriana Quijada

-Mar Beres

-Rafa Catoira

-Anna Maria Barletta (🇮🇹 Italia). 2

-Luz Darriba.

-Anxo Boán.

-Suso de Meireles (Xesús Bermúdez).

-Luz Campello. 2.

-Judiña de Lea.

-Daniel Irimia.

-Sandra Tenreiro.

-Pilar Hidalgo Quirós.

-Roxana Villagrasa.

-Olga Glapshun (🇺🇦 Ukraina). 2.

-Emilio Araúxo.

-Antóm Laia. 2.

-Fátima Fernández.

Os comenzos de ano máis poéticos e reivindicativos de Galiza son, e pois no Concello chairego de Guitiriz, o unha terra que conta con algún dos mais grandes poetas da literatura galega e que sigue a xerar actividade arredor de estrofas con contido social.

A poesía d@s afillad@s de Díaz Castro, o lume que prendeu nesta Lareira de soños por unha sociedade mellor e máis xusta. Lume que quenta contra o lume que destroza o país. LUME NUNCA MAIS!

 

 

Os Vilares, lareira de soños
dosvilares@gmail.com
+34 662 183 149
www.dosvilares.com
www.facebook.com/osvilares
twitter@dosvilares1