DENDE QUE NON TE ESCOITO

DENDE QUE NON TE ESCOITO

 

Dende que non te escoito

a arrastrar os pés polo piso

un silencio de ausencia no infindo se fixo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

a sinxeleza da túa voz de agarimo xa non sinto

a cantarme no berce boleros ao oído

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

á memoria do paterno regreso co vivido

no serodio pretérito a conversar contigo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

tornan as bágoas co vento do exilio

acubilladas no abrigo do íntimo

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

chegas co nordés e o frío, paseniño

e ao carón da lareira botando leña te imaxino

Dende que non te sinto

 

Dende que non te escoito

aos vieiros da Matria que andamos xuntos lles sorrío

busco na acordanza o noso sorriso, igualitiño

Dende que non te sinto

 

Dende, dende, dende,

dende que non te escoito.

Dende que non te sinto.

 

Ti conmigo e eu contigo,

eu contigo e ti conmigo.

Dende que non te sinto.

PILAR MASEDA.  2018

 

 

 

 

SOBRE A POESIA, de Paul Valéry, traducido ao galego-portugués de André Da Ponte

SOBRE A POESIA, de Paul Valéry, traducido ao galego-portugués de André Da Ponte

Venho de traduzir este imprescindível ensaio, produto duma palestra, do grande poeta francês Paul Valéry. Pensei que, antes de enviar a tradução do genial poema “Cemitério Marinho” – uma das obras poéticas indispensáveis de toda a literatura em todas as línguas e latitudes – da que só me resta escrever algo sobre a poética deste grandíssimo poeta, que fecundou de maneira absoluta a visão que se tem sobre a poesia para a gente toda (sejam eles e elas leitores e leitoras de poesia ou não o sejam -.achei, digo, publicar este ensaio que oferece a visão que o poeta de Sète sobre a arte da palavra em verso. Isto é, uma ideia sobre a obra poética tanto no que diz respeito da teoria (Sobre a Poesia) quanto no que diz da prática (Cemitério Marinho).

 

A VIDA…

A VIDA…

Se a vida te leva…

eu vou contigo,

para facer do teu camiño… un sendeiro

no que medre a herba.

Seguirei os teus pasos

e descansarei na túa sombra.

Quero ser folla seca que leva o vento

e baila a danza do outono,

alfombrando o chán que pisas.

Quero ficar ó teu carón

e beber a grolos… as túas bágoas.

Se a vida se esgota… vivirei nos teus soños,

na aperta doída da soidade

e no baleiro da noite, cando non brille a lúa.

Estarei en ti

e acenderei o teito celeste para que non teñas medo.

Milleiros de estrelas alumearan a escuridade

somentes para ti…

Se os días rematan, e o inverno

cingue o seu manto no meu corpo outonizo,

deixarei que voe

coma unha pomba no ceo cincento… da tarde,

e bicarei os teus beizos

co agarimo do vento que sen querer… límpache

unha bágoa.

Se a vida se vai… fico contigo.

PURA VIDA, de María Pereira

PURA VIDA, de María Pereira

PURA VIDA é María Pereira a poeta betanceira con orixes en Becerreá. Esta documentalista é forza e sensibilidade a un tempo, alegría e compromiso. Escribe o que é e o que sinte disparando ao corazón de quén lee.

María, que é voceira dos mariñeiros galegos que reivindican os seus dereitos en Noruega (de aí o alcume cariñoso de OSLITA), agasállanos con este poemario que resume no titulo o que transmite: PURA VIDA. Na loita, na solidariedade, no amor polos seus, no compromiso social, nas ideas e aficións e na amizade máis aló da morte (o libro vai adicado a unha amiga que morreu prematuramente).

Compoñente dos grupos poéticos PM Voces Poéticas do Mandeo e da NPG Nova Poesía Guitirica, forma parte tamén da Asociación Gastronómica Cultural Lar de Unta de Betanzos na que é grande activista da área de cultura e cos que temos colaborado e onde tamén realizaremos o 3 de novembro a presentación , no programa de novidades #DoTtinque, deste poemario dixital do #EstraperloCulturalia con un acto poético de homenaxe a Sila, á que vai adicado conxuntamente coa súa filla Ángela.

Así pois, disfrutádeo e descubride a María Pereira, e aqueles/as que xa a coñecedes, afondade máis a través desta PURA VIDA. Paga a pena.

Para descargar o libro en PDF de maneira gratuíta, ide ao ENLACE.

ARTE POÉTICA, de Borges, versión galego-portuguesa de André Da Ponte

ARTE POÉTICA, de Borges, versión galego-portuguesa de André Da Ponte

ARTE POÉTICA

Olhar o rio feito de tempo e água,
E recordar que o tempo é outro rio,
Saber que nós nos perdemos como o rio
E também que os rostos passam como a água.

Sentir que é a vigília um outro sonho
Que sonha não sonhar e que é a morte
Que a nossa carne teme, é essa morte
De cada noite, que se chama sonho.

Fitar no dia ou ver no ano um símbolo
Dos dias do homem e dos seus anos,
Converter o ultraje desses anos
Numa música, um rumor e um símbolo.

Olhar na morte o sonho, no ocaso
Um triste ouro, assim é a poesia,
Que é pobre e imortal. A poesia
Regressa como torna a aurora e o ocaso.

Por vezes polas tardes, uma face
Espreita-nos do fundo dum espelho;
A arte deve ser como esse espelho
Que nos revela a nossa própria face.

Contam que Ulisses, farto de prodígios,
Chorou de amor ao avistar sua Ítaca
Humilde e verde. A arte é essa Ítaca
De verdor eterno, não de prodígios.

Também é como o rio interminável
Que passa e fica e é cristal de um mesmo
Heráclito volúvel, que é o mesmo
E é outro, como o rio interminável.

 

 

ARTE POÉTICA

Mirar el río hecho de tiempo y agua
y recordar que el tiempo es otro río,
saber que nos perdemos como el río
y que los rostros pasan como el agua.

Sentir que la vigilia es otro sueño
que sueña no soñar y que la muerte
que teme nuestra carne es esa muerte
de cada noche, que se llama sueño.

Ver en el día o en el año un símbolo
de los días del hombre y de sus años,
convertir el ultraje de los años
en una música, un rumor y un símbolo,

ver en la muerte el sueño, en el ocaso
un triste oro, tal es la poesía
que es inmortal y pobre. La poesía
vuelve como la aurora y el ocaso.

A veces en las tardes una cara
nos mira desde el fondo de un espejo;
el arte debe ser como ese espejo
que nos revela nuestra propia cara.

Cuentan que Ulises, harto de prodigios,
lloró de amor al divisar su Itaca
verde y humilde. El arte es esa Itaca
de verde eternidad, no de prodigios.

También es como el río interminable
que pasa y queda y es cristal de un mismo
Heráclito inconstante, que es el mismo
y es otro, como el río interminable.

De El Hacedor (1960)

 

De: “Obras Completas. 1941 – 1960”, Círculo de Lectores, Barcelona, 1992, página 440.

Foi confrontado o texto em espanhol com a edição das Obras Completas revista polo autor Emecé Editores, 1974, Buenos Aires, Argentina, página 845.

 

https://www.actualidadliteratura.com/wp-content/uploads/2008/07/Jorge-Luis-Borges.jpeg

A ADORMECIDA, de Paul Valéry, traducido ao galego-portugués por André Da Ponte

A ADORMECIDA, de Paul Valéry, traducido ao galego-portugués por André Da Ponte

A ADORMECIDA

para Lucien Fabre.


Que segredos no teu peito ardem, jovem amiga,

Alma por doce máscara aspirando uma flor?

De que vãos alimentos o teu ingénuo calor

Faz essa radiação, mulher adormecida?

 

Alentos, sonhos, silêncio, calma não vencida,

Tu triunfas, ó paz mais que o pranto mais potente,

Quando desse sono na onda grave plenamente

Conspira por cima o seio de tal inimiga.

 

Dorme, dourado monte de sombras e abandono.

Teu terríbel descanso é calcado de sono,

Ó cerva com longa languidez perto do laço,

 

Que apesar da alma ausente, ocupada nos desertos,

A tua forma ao ventre puro, o arroupa um braço,

Vela; Tua forma vela, e meus olhos abertos.

 

Paul Valéry, em “Charmes”. (1922)

 

LA DORMEUSE

À Lucien Fabre.


Quels secrets dans son cœur brûle ma jeune amie,

Âme par le doux masque aspirant une fleur ?
De quels vains aliments sa naïve chaleur
Fait ce rayonnement d’une femme endormie ?

Souffles, songes, silence, invincible accalmie,

Tu triomphes, ô paix plus puissante qu’un pleur,
Quand de ce plein sommeil l’onde grave et l’ampleur
Conspirent sur le sein d’une telle ennemie.

Dormeuse, amas doré d’ombres et d’abandons,

Ton repos redoutable est chargé de tels dons,
Ô biche avec langueur longue auprès d’une grappe,

Que malgré l’âme absente, occupée aux enfers,

Ta forme au ventre pur qu’un bras fluide drape,
Veille; ta forme veille, et mes yeux sont ouverts.

 

http://www.academie-francaise.fr/sites/academie-francaise.fr/files/styles/academie_immortal/public/valery.jpg?itok=SHZXObtv