corporis litterarum

corporis litterarum

“Afortunados os que temos pasado

e os que podemos recordalo en voz alta

os que non temos que pensar en silencio…”

NAO

 

que ritual iniciático rebela

os dourados estíos da linguaxe

e o significado virxinal da memoria?

 

é un campo de batalla onde os corpos florecen

magnificando a primeira forma de libertar o ar

 

alí pasamos a man pola espiga e intuímos o sangue

sen apenas alcanzar a carnalidade dun soño

que afiance o horizonte

 

alí curtimos a ollada

finxindo co rostro

a camuflaxe do terror

 

alí somos capaces de traizoarnos tantas veces

coma un se cre imperecedoiro

 

mais alí tamén xuramos que o medo é unha papoula

tamén somos capaces de erguernos

para atopar o deslinde

onde a hexemonía do corpo se pronuncie

como a luz que precede á brisa

 

 

 

 

TRÁNSITO

TRÁNSITO

TRÁNSITO

Caen as follas sen facer ruído,

caen… mansamente,

para deixar paso ás novas follas

que ocuparán o seu sitio…

Sucesión de días no almanaque,

horas vencidas…polo tempo,

segundos roubados á eternidade.

Caen as follas…

primavera durmida no berce do inverno,

días de choiva e neve,

e seguen a caer as follas…

como triste presaxio dun mañá… incerto,

como ese ouvear do vento

na fiestra

que me vén traer a cantiga

da desesperanza…

E seguen a caer as follas

no leito ermo… onde descansan

os meus pés descalzos.

Leito de herba que desperta coa calor

dos primeiros raios.

Nacen as follas…sucesivamente,

mentras seguen a caer unha tras de outra…

as mortas,

enchendo de nostálxia… os meus soños.

Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu…

Gosto de ti meu

Gosto dos teus bicos quentes

coma agarimosa danza

das nosas mans percorrendo

os nosos corpos serodios

corpos inda cálidos

en clímax  irreverentes

Gosto de acariñar o teu cabelo

entre os meus dedos

cando te afirmas ao meu corpo

mentres nos ollamos fixamente

sen máis palabras

que o roce da nosa pel

Gosto da nosa rebeldía

na madureza

buscando ás agochadas

lugares esquivó

nos intres de cortexo

e cómplices sorrisos

de desexo

Gosto de ti meu

Gosto de amarte

e que me ames

coma cisnes no amar eterno

en paisaxes furtivas

no temperado outono

do noso tempo

Gosto de amármonos

na lealdade e o respecto

en cómplice  fidelidade

de íntimos sentimentos

con paixoal vehemencia

inconfesábel

Gosto de ti meu

FERIDAS…

Os pés, espétanse na area quente

e enguedéllanse coas cunchas,

firen as carnes,

e aguzadas coma coitelos

crávanse sen dar tregua a miña dor.

Mais sigo camiñando

cara ó mar…

para lavar a miña tristura

nas súas augas frías.

As ondas veñen

lambendo a miña carne ferida,

O latexo das espullas… manca, doe,

o sal queima nas feridas

que as cunchas fixeron nos meus pés… descalzos.

E eu sigo,

sinto medrar a forza da marea

lambendo o meu corpo espido…

camiñando cara ó infindo,

deixando a vida detrás

na praia… contigo.