Cantigas á Casa do Coto

Os versos son voces doridas

que nacen do corazón.

Os versos son bágoas salgadas

que rolan coa emoción,

onde quedaron os poetas

sofridores destas causas.

Onde as nosas cantigas,

voces das nosas mágoas.

Podemos os bos humanos

acadar glorias perdidas…

Camiñando co destino

van as almas fuxidías

loitando pola vida

ao comezar cada día.

Na aira da casa vella

xuntamos veráns e invernos

días de primavera

outonos e castiñeiros.

Recenden a verde as camposas

nos abrentes silandeiros,

cantan os galos ao día

olen a terra os loureiros.

Limpa as legañas o sol

muxe a vaca no cortello

os cochos fozan no baño

comeza o día labrego.

Ao carón do pozo vello

ollamos pasar o tempo.

A beleza é a sinxeleza

que vive dentro do home

a beleza é a sinxeleza

que vive mentres non morre.

Arden os corazóns febles

nos avatares do día

arden as almas nobres

polos camiños da vida.

Choran a terra e os anos

imos indo…o paso canso.

Cántalles a nai aos homes

imos indo…sen descanso.

Mentres choran nos declives

as noites seu negro pranto.

Na aira da casa vella

lembrámonos dos antergos

na aira da casa vella

fuxindo dos malos tempos.

Hai un cantar na terra

que se escoita caladiño…

   Vide ulir o meu aroma

de carpazas e de espiños

  Vide ulir as miñas flores

    polo monte paseniño

aromas de uceiras de cores

   e labazas no camiño…

Ide xunto a mina vella ollar

o manto de terra deixada,

da man do home sen pena.

Ulen a verde as camposas

verde é a cor da espreranaza

ulen a verde as camposas

verde é a cor  da nostalxia.

Hai un cantar na terra

que se escoita alén do ar

unha cantiga sinxela

que lle canta a nosa Chá.

Ren, son no mundo dos homes

chora a Matria con aldraxe

Ren, sen conciencia nin carraxe!!

PILAR MASEDA BARRIO

#PoemasPenduradosDeFarolas /LUMES NUNCA MÁIS! por Antón de Guizán

#PoemasPenduradosDeFarolas /LUMES NUNCA MÁIS! por Antón de Guizán

A finais de 2014, o ano da dedicatória das letras galegas a Xosé María Díaz Castro, a NPG Nova Poesía Guitirica, nacida no 25 cabodano da morte do poeta vilarego ao amparo do proxecto Os Vilares, lareira de soños ese mesmo ano, ideóu comenzar cada ano con unha iniciativa que levara a poesía ás rúas con unha proposta bautizada como #PoemasPenduradosDeFarolas. Así, a primeiros do ano 2015 versos dos poetas Guitiricos e un poema  de Díaz Castro encheron farolas das localidades de Guitiriz e Parga. Na segunda edición, a proposta levaba xa un contido social, un compromiso poético coa realidade que ademáis de abrir a participación a poetas e convidados (Martiño Maseda e Raúl Gómez Pato, gañadora do primeiro prémio de poesia) a temática común foi contra a violencia machista,  unha das grandes lacras da nósa sociedade. Para este ano 2018 as farolas de Guitiriz,  nunha convocatória por primeira vez aberta da que participan arredor de medio cento de poetas de Galiza, Portugal, Sudamérica, España, Italia e mesmo Ukraina alzan os seus versos contra o lume que devastou no nóso país mais de 50.000 hectáreas de monte ademáis de casas e negócios e levando por diante várias vidas. Outra grande catástrofe da que se fan eco grandes facedores de versos que participan na iniciativa da NPG e que a partires do 13 de xaneiro pendurarán das farolas e dos soportes dixitais de CulturaliaGZ e Galicia Dixital para a súa descarga gratuita. Sen dúbida unha proposta orixinal e novidosa con grande acollida como demostra a cantidade e calidade na participación e que mantén o pulso díazcastriano na súa de localidade de orixe con outras accións como o prémio de poesía, o Certame Vilariñas de micro poesía e as numerosas actividades e recitais desenvolvidos e nos que participa o grupo da NPG Nova Poesía Guitirica.

Veremos nas rúas poemas de 50  poetas de Galiza, Portugal, Venezuela, Ucrania e Italia que farán de Guitiriz e Parga un grande poemario contra os incendios e das suas farolas as páxinas. @s poetas son:

-Xosé María Díaz Castro

-Pas Veres

-Xacobe S. Quintela (Jaki)

-Branca Villar

-Antón de Guizán

-María Pereira

-Moncho Bouzas

-Toño Núñez

-Paco Ledo

-Montse González

-Concepção Guerra da Palma (🇵🇹 Portugal)

-Ricardo Souto Morano

-Ana Vila Portomeñe

-Pedro Rielo Lamela 2

-Raúl Gómez Pato

-Helena Gómez Vecino

-Emilia Martínez Fuentes. 2.

-Ana Mar Fraga Rábade

-Ramiro Torres

-Lino García Salgado

-Andrea Araújo

-Natália Lema Otero

-André da Ponte

-Martiño Maseda

-Pilar Maseda

-Xosé António Cascudo

-Adolfina Mesa (🇻🇪 Venezuela/Galiza)

-Beatriz Dourado

-José Carlos Ulloa García

-Xosé Abeledo

-Xelo Teijido

-Adriana Quijada

-Mar Beres

-Rafa Catoira

-Anna Maria Barletta (🇮🇹 Italia). 2

-Luz Darriba.

-Anxo Boán.

-Suso de Meireles (Xesús Bermúdez).

-Luz Campello. 2.

-Judiña de Lea.

-Daniel Irimia.

-Sandra Tenreiro.

-Pilar Hidalgo Quirós.

-Roxana Villagrasa.

-Olga Glapshun (🇺🇦 Ukraina). 2.

-Emilio Araúxo.

-Antóm Laia. 2.

-Fátima Fernández.

Os comenzos de ano máis poéticos e reivindicativos de Galiza son, e pois no Concello chairego de Guitiriz, o unha terra que conta con algún dos mais grandes poetas da literatura galega e que sigue a xerar actividade arredor de estrofas con contido social.

A poesía d@s afillad@s de Díaz Castro, o lume que prendeu nesta Lareira de soños por unha sociedade mellor e máis xusta. Lume que quenta contra o lume que destroza o país. LUME NUNCA MAIS!

 

 

Os Vilares, lareira de soños
dosvilares@gmail.com
+34 662 183 149
www.dosvilares.com
www.facebook.com/osvilares
twitter@dosvilares1

ESQUECEMENTO

Fica na ventá

ollando para o lonxe,

xa se escoitan os carros,

co seu asubío cantan,

cargados de trigo e avea,

veñen de présa para a eira.

Ameaza a choiva

no abrente,

as leiras están segadas,

vacas e bois xa carretan

o pan que traen para as mallas.

Ela espida de presente,

na ventá, olla para o  lonxe,

non se lembra que é tarde,

que iso aconteceu onte…

que xa non cantan os carros,

nin se escoita o asubío.

Nunha cadeira sentada

ela mira pro infindo,

xa non hai leiras segadas,

nin carros traen o trigo,

non ten pasado

nin presente,

o seu pensamento esquivo,

perdido, está no camiño.

nesta ventá, nesta xente,

ollando con ollos baleiros

mirando pro infindo.

para os campos e as leiras,

ainda que no seu maxín se escoiten

os berros dos segadores,

que no gume da fouciña

segan o pan con suores.

Unha bágoa escorre morna

por esta cariña enrugada,

quén sabe se en algún intre,

lembra cousas en concordancia,

porque outros moitos intres,

esquecemento… non falta.

ESPERTAR.

Espertar dun soño afastado, detrás dunha porta con chave de anos, versos da lúa en choiva de bágoas, sombras de vellas lembranzas, camiño. ……testemuña dunha mirada.

Música da memoria, aperta dun encontro enfeitizado na alma, ulindo un perfume na pel, gardado nunha salvaxe terra, chamada dunha folla escrita no vidro da auga.

Espertan os secúlos, lembran a promesa, agardan na rúa da aldea a figura durmida, dun amor que esperta.

Arquitectura dunha angustia, que escribe versos.

Ana Mar Fraga Rábade.

NOMBRES.

Na aba do monte o bosque fai de mesa, ata cando sabe a noite que a mañán chega, a paisaxe ten segredos que ninguén sospeita.

 

Sabe a soidade dun nome, aquel que os nenos lembran, cando de camiño ao monte, os pės a casa chegan, a carga é prezada, sendo fermosa a lenda.

Sol no aposento, diamantes no cabelo, no fondo da alma medo, cando en pinga de amargura gaña un tempo que xa parecía eterno.

Home que ven como mensaxeiro dunha cantiga do inverno, extraño e silandeiro.

Ana Mar Fraga Rábade.

XEMER.

Terra en sombra, versos dun xardín cando a poesía é lenda, inquedanza dun baleiro nunha pel esquecida, cando a tarde deita nun desexo.

Terra mergullada nun paraíso verde, cando o vento mestral trae un aroma de piñeiros.

Xemer dunha gaita en leito de pedra, ollar dunha fada, máis aló da morte.

Galicia…..agasallo dun misterio, néboa nos contos galegos.

Ana Mar Fraga Rábade.