MEU SONHO FAMILIAR de Paul Verlaine, versión galega de André Da Ponte

MEU SONHO FAMILIAR de Paul Verlaine, versión galega de André Da Ponte

MEU SONHO FAMILIAR

Por vezes tenho um sonho muito estranho e pungente

De uma ignota mulher, que eu quero e que ela me quer,

E que não é, é certo, uma única mulher

Nem bem outra, de fato, que me ama e que me sente.

Pois é que ela entende o meu coração, transparente

Para ela só, ai!, não é um problema qualquer

Só pra ela, e a minha testa pálida, se quiser,

Chorando, ela mudaria em frescor envolvente.

É castanha ela, quiçá loira ou ruiva? Isso ignoro

O seu nome? Eu lembro que ele é doce e sonoro,

Como os amantes que a vida exilou para além.

Sua olhada é igual à duma estátua antiga

Com uma voz distante, calma e séria ela tem

As seguras inflexões de muda voz amiga.

MON RÊVE FAMILIER


Je fais souvent ce rêve étrange et pénétrant
D’une femme inconnue, et que j’aime, et qui m’aime,
Et qui n’est, chaque fois, ni tout à fait la même
Ni tout à fait une autre, et m’aime et me comprend.

Car elle me comprend, et mon cœur, transparent
Pour elle seule, hélas ! cesse d’être un problème
Pour elle seule, et les moiteurs de mon front blême,
Elle seule les sait rafraîchir, en pleurant.

Est-elle brune, blonde ou rousse ? — Je l’ignore.
Son nom ? Je me souviens qu’il est doux et sonore,
Comme ceux des aimés que la Vie exila.

Son regard est pareil au regard des statues,
Et, pour sa voix, lointaine, et calme, et grave, elle a
L’inflexion des voix chères qui se sont tues.

(De Poèmes saturniens, Vanier, 1902, Œuvres complètes, volume I (p. 15).).

http://www.larousse.fr/encyclopedie/data/images/1003862-Paul_Verlaine.jpg

I ENCONTRO DA IRMANDADE POÉTICA GALEGA, por José Carlos Ulloa García

I ENCONTRO DA IRMANDADE POÉTICA GALEGA, por José Carlos Ulloa García

O pasado 21 de Xullo celebramos en terras de Chantada o I Encontro da Irmandade poética galega. Reunímonos ao redor de cincuenta persoas. En primeiro lugar os organizadores (Anxo Boán Rodríguez e José Carlos Ulloa García) demos a benvida e falamos do que pretendemos coa creación desta Irmandade e cos Encontros, que imos celebrar, cando menos, anualmente. A continuación houbo un recital poético. Vinte poetxs, de distintas partes de Galicia, recitaron poemas da súa autoría, relacionados coa Ribeira Sacra e o viño (temasdo Encontro). Estivemos acompañados polos Irmáns Melaque, que tocaron varias pezas durante o acto, rematándoo co Himno galego. Ao finalizar o recital entregóuselles un diploma de participación a cada un dxspoetxs, a modo de recordo.

A continuación celebramos un xantar de fraternidade no Restaurante “A Sardiñeira” do Saviñao, regada polo viño da Ribeira (Nogueira) de Boán, co que nos agasallou. As botellas, como non podía ser doutro xeito,estaban etiquetadas con sonetos do avogado, escritor e poeta, Anxo Boán Rodríguez. A alegría, a amizade, e o feito de atoparse persoas coas mesmas inquedanzas foi o denominador común deste xantar.

Logo fomos á Igrexa de Santa María de Nogueira, (Capela Sixtina galega), a desfrutar da súa beleza. Fixo de Cicerone, o tamén escritor, Xosé Lois García, que non só nos falou dos frescos da Igrexa, senón tamén da pegada do Románico na nosa Ribeira Sacra. Rematou o Encontro na adega “Terras de Bendaña”, onde compartimos unha merenda. O dono da adega, Ramón Rodríguez Porto, tamén poeta, agasallounos cunha degustación dos seus caldos á sombra das nogueiras. De aí, ao redor das novedo serán, empezamos a partir aos nosos lugares de orixe, pensando xa no vindeiro Encontro da Irmandade.

Velaí o enlace a que amosa a crónica videográfica deste I ENCONTRO DA IRMANDADE POÉTICA GALEGA.

José Carlos Ulloa García

AINOAN ARTAIOS.

Onde o Arco Àrtabro deixa entrar o mar, poder e figura da Deusa Ainoan, anfiteatro pechado polos Montes da Zapateirá.

Costa Ártabra, ou camiño dos sete faros Magnus Portus Artabaurum.

Deusa do vento, laios dunha natureza ousada ,onde as pedras escriben historia, deserto areal, onde as ondas levan o canto de sereas.

Morre a lúa nos confíns do mar,  durmindo un soño de misterios.

Ainoan, desexo preto de nós, filla dun Druida, onde a escuridade é luz ,agocha o sol á Raíña da noite.

Tempo galego na cor dun horizonte.

Ana Mar Fraga Rábade.

Sétima edición do Festival 27373 de música en Galego de Begonte

Sétima edición do Festival 27373 de música en Galego de Begonte

Achegamos nota de prensa e cartaz anunciador da Sétima edición do Festival 27373 de música en Galego de Begonte.

Calquera aclaración, pregunta ou entrevista, pódese facer a través deste correo electrónico ou chamando ao 616705174 (Carlos).

 

AC Castiñeiro Milenario
Pacios, 85 27373 Begonte
http://castinheiromilenario.wordpress.com
https://gl-es.facebook.com/castineiro.milenario
https://twitter.com/CastinheiroMile
https://www.flickr.com/photos/castinheiromilenario/
http://festival27373.wordpress.com/

CANÇÃO DE OUTONO de Paul Verlaine, traducida ao galego por André Da Ponte

CANÇÃO DE OUTONO de Paul Verlaine, traducida ao galego por André Da Ponte

CANÇÃO DE OUTONO

Os soluços longos

Dos violinos

……Do outono

Ferem meu coração

Com um langor

……Monótono.

Sufocado de todo

E pálido, quando

……Soa a hora.

Meu coração lembra,

Os tempos passados

……E chora.…

E eu me vou

Com o vento mau

……Que me porta.

Para aquí, acolá

Igual à

……Folha morta..

CHANSON D’AUTOMNE

Les sanglots longs
Des violons
De l’automne
Blessent mon cœur
D’une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l’heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure ;


Et je m’en vais
Au vent mauvais
Qui m’emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.

In Poèmes saturniens, 1902, Œuvres complètes, Volume I, páginas 33-34

 

http://img4.bdbphotos.com/images/700×350/x/2/x2gqy01wphmjymwj.jpg?skj2io4l

 

Paul Verlaine (à esquerda na foto) com Arthur Rimbaud (à direita)

DERRADEIRA VONTADE, por André Da Ponte

DERRADEIRA VONTADE, por André Da Ponte

NA MEMÓRIA DE JOSEFA CABADO LOPEZ (A REQUECHA E A REGUEIFEIRA DO CANDO – SÃO SALVADOR DE PARGA), prima coirmã de meu defunto pai que faleceu em 31 de março de 2018.

Com saudades e sentindo muito a sua ausência.

DERRADEIRA VONTADE

Deixai-me, bem seja breve,
um pedaço de lembrança
num floco de branca neve
quando eu morrer. Caia leve,
sossegada, quase mansa;
ouça-a eu como descansa
no colo da minha Terra.

E sinta que a selha berra
(cantava quando eu criança)
velhas cantigas da serra.

E recender novamente
no deleite da verdura
a nossa fala mais pura
nos lábios da minha gente.

E os risos da rapazada,
e da fonte que escorrega
nesta paisagem calada,
e o curto vó duma pega.

E o fumo duma lareira
sair do turvo das lousas.
Ressentir todas as cousas
tal qual fosse a vez primeira.

Apenas isto requeiro,
só esta ânsia procuro:
dormir sono derradeiro
numa Pátria com futuro.…

…………………………………..

Na manhã mais sonolenta
perceba na terra algente
cair a neve mui lenta…
lenta… lenta… lentamente…

…………………………………..
……………………………………..

http://culturaliagz.com/wp-content/uploads/2018/04/PORTADA2-512×675.jpg